സഞ്ജയന്റെ കൃതികള്‍

സഞജയന്‍

2013

സായാഹ്ന ഫൗണ്ടേഷന്‍

തിരുവനന്തപുരം

Sanjayante Krithikal
Malayalam humor
by Sanjayan

epub/pdf version published: 2013

These electronic versions are released under the provisions of Creative Commons Attribution Non-Commercial Share Alike license for free download and usage.
The electronic versions were generated from sources available at WikiSource, futher marked up in LATEX in a computer running gnu/linux operating system. pdf was typeset using XeTEX from TEXLive 2012. ePub version was generated by TEX4ht from the same LATEX sources. The base font used was traditional variant of Rachana, contributed by Rachana Akshara Vedi.

Sayahna Foundation
jwra 34, Jagathy, Trivandrum, India 695014
url: http://www.sayahna.org

സഞ്ജയന്‍

പ്രശസ്തനായ ഒരു മലയാള സാഹിത്യകാരനാണ് സഞ്ജയന്‍. സഞ്ജയന്‍ എന്നത് തൂലികാനാമമാണ്, യഥാര്‍ത്ഥ‍ നാമം മാണിക്കോത്ത് രാമുണ്ണിനായര്‍ (എം. ആര്‍. നായര്‍) എന്നാണ്. (ജനനം: 1903 ജൂണ്‍ 13 – മരണം: 1943 സെപ്റ്റംബര്‍ 13). തലശ്ശേരിക്കടുത്ത് 1903 ജൂണ്‍ 13-നു ജനിച്ചു. തന്റെ കൃതികളില്‍ സഞ്ജയന്‍, പാറപ്പുറത്തു സഞ്ജയന്‍, പി.എസ്. എന്നിങ്ങനെ പലപേരിലും അദ്ദേഹം സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

കുടുംബം

1903 ജൂണ്‍ 13-ന് തലശ്ശേരിക്കടുത്ത് ഒതയോത്ത് തറവാട്ടില്‍ മാടാവില്‍ കുഞ്ഞിരാമന്‍ വൈദ്യരുടെയും പാറുവമ്മയുടെയും മകനായാണ് സഞ്ജയന്‍ ജനിച്ചത്. പിതാവ് തലശ്ശേരി ബാസല്‍ മിഷന്‍ ഹൈ സ്കൂളില്‍ മലയാളപണ്ഡിതനായിരുന്നു. കടത്തനാട്ടു രാജാവ് കല്പിച്ചുകൊടുത്ത സ്ഥാനപ്പേരായിരുന്നു വൈദ്യര്‍ എന്നതു്. കവിയും ഫലിതമര്‍മ്മജ്ഞനും സംഭാഷണചതുരനുമായിരുന്ന കുഞ്ഞിരാമന്‍വൈദ്യര്‍ 42-ആം വയസ്സില്‍ മരിച്ചുപോയി. അച്ഛന്റെ കാലശേഷം രാവുണ്ണിയും സഹോദരങ്ങള്‍ളുംമാടാവ് വിട്ട് ഒതയോത്തേക്കു തിരിച്ചുപോന്നു.

വൈദ്യരുടെ രണ്ടാമത്തെ പുത്രനായിരുന്നു രാമുണ്ണി. രണ്ടു വയസ്സിനു മൂപ്പുള്ള, മൂത്തമകന്‍ കരുണാകരന്‍നായര്‍ റവന്യൂ വകുപ്പില്‍ തഹസീല്‍ദാരായിരുന്നു. നല്ല കവിതാവാസനയുണ്ടായിരുന്ന കരുണാകരന്‍ നായര്‍ രാമുണ്ണിനായര്‍ മരിക്കുന്നതിനു് ഒന്നര വര്‍ഷം മുമ്പേ മരിച്ചുപോയി.

എം.ആറിന്റെ ഇളയ സഹോദരിയായിരുന്നു പാര്‍വ്വതി എന്ന പാറുക്കുട്ടി. എം.ആറിനു വളരെയധികം വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്ന അനുജത്തിയെ പി. കുട്ടി എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹം വിളിച്ചിരുന്നതു്. കോഴിക്കോട്ടു സാമൂതിരി ഹൈ സ്കൂള്‍ ഹെഡ്മാസ്റ്ററായിരുന്ന പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍നായരായിരുന്നു പാറുക്കുട്ടിയുടെ ഭര്‍ത്താവു്.

വൈദ്യരുടെ അകാലചരമത്തിനുശേഷം ഏറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി സഞ്ജയന്റെ അമ്മ പിണറായി പുതിയ വീട്ടില്‍ ഡോ. ശങ്കരന്‍ നായരെ പുനര്‍വിവാഹം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ കുഞ്ഞിശങ്കരന്‍, ബാലകൃഷ്ണന്‍, ശ്രീധരന്‍ എനീ പേരുകളില്‍ മൂന്നു് അനുജന്മാരെക്കൂടി രാമുണ്ണിയ്ക്ക് ലഭിച്ചു.

വിദ്യാഭ്യാസം

തലശ്ശേരി ബ്രാഞ്ച് സ്കൂള്‍, തലശ്ശേരി ബ്രണ്ണന്‍ കോളേജ്, പാലക്കാട് വിക്ടോറിയാ കോളേജ്, ചെന്നൈ ക്രിസ്ത്യന്‍ കോളേജ്, തിരുവനന്തപുരം ലോ കോളേജ് എന്നവിടങ്ങളിലാണ് പഠിച്ചത്. 1919-ല്‍ പാലക്കാട് വിക്ടോറിയാ കോളേജില്‍ അദ്ദേഹം ഇന്റര്‍മീഡിയറ്റിനു ചേര്‍ന്നു.

സാഹിത്യപ്രവര്‍ത്തനം

1927-ല്‍ ലിറ്ററേച്ചര്‍ ഓണേഴ്സ് ജയിച്ച സഞ്ജയന്‍ 1936-ലാണ് പ്രശസ്തമായ “സഞ്ജയന്‍” എന്ന ഹാസ്യസാഹിത്യമാസിക ആരംഭിക്കുന്നത്. 1938 മുതല്‍ 1942 വരെ മലബാര്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ കോളേജില്‍ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന കാലത്താണ് വിശ്വരൂപം എന്ന ഹാസ്യസാഹിത്യമാസിക പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. 1935 മുതല്‍ 1942 വരെ കോഴിക്കോട് കേരളപത്രികയുടെ പത്രാധിപനായിരുന്ന സഞ്ജയന്റെ പ്രധാനകൃതികള്‍ സാഹിത്യനികഷം (രണ്ട് ഭാഗങ്ങള്‍), സഞ്ജയന്‍ (ആറ് ഭാഗങ്ങള്‍), ഹാസ്യാഞ്ജലി, ഒഥല്ലോ (വിവര്‍ത്തനം) തുടങ്ങിയവയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഞ്ജയോപഖ്യാനമെന്ന കവിതയും പ്രസിദ്ധമാണ്. കുഞ്ചന്‍ നമ്പ്യാര്‍ക്കു ശേഷമുള്ള മലയാളത്തിലെ വലിയ ഹാസ്യസാമ്രാട്ടായിട്ടാണ് സഞ്ജയന്‍ അറിയപ്പെടുന്നത്. കവി, പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍, നിരൂപകന്‍, തത്ത്വചിന്തകന്‍, ഹാസ്യപ്രതിഭ എന്നീ നിലകളില്‍ പ്രശസ്തനായിരുന്നു. പരിഹാസപ്പുതുപനിനീര്‍ച്ചെടിക്കെടോ ചിരിയത്രേ പുഷ്പം,ശകാരം മുള്ളു താന്‍ എന്ന അഭിപ്രായക്കാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

മരണം

1943 സെപ്റ്റംബര്‍ 13-ന് കുടുംബസഹജമായിരുന്ന ക്ഷയരോഗം മൂര്‍ച്ഛിച്ച് അന്തരിച്ചു.

അദ്ധ്യായം 1
ആ വമ്പിച്ച പ്രേരണ

പണമില്ലാത്തവന്‍ പിണമല്ലെങ്കില്‍, പണത്തെ ആരാധിയ്ക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ പിണ്ടിസമനാണെന്നു സമ്മതിയ്ക്കാതെ കഴിയുകയില്ല. പണത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ സകലദോഷാന്ധകാരങ്ങളും അസ്തമിയ്ക്കുന്നു; പണമില്ലായ്മയുടെ ഇരുട്ടിലാകട്ടെ, സകലഗുണങ്ങളും മങ്ങിക്കെട്ടുപോവുകയും ചെയ്യുന്നു. പണമുള്ളവനു എന്തും വാങ്ങാന്‍ കഴിയുമെന്നു പറയുന്നത് എല്ലാ കാര്യത്തിലും നേരല്ലെങ്കില്‍, പണമില്ലാത്തവന്ന് ഒന്നും വാങ്ങാന്‍ കഴിയുകയില്ലെന്ന് പറയുന്നത് ഒരു കാര്യത്തിലും നേരല്ലാതെയല്ല. സത്യമായും പണം ജീവിതക്കാറിന്റെ പെട്രോളാണ്; ജീവിതവിളക്കിലെ എണ്ണയാണ്; ജീവിതവാച്ചിലെ ഹെയര്‍ സ്പ്രിങ്ങാണ്; ജീവിതഗജത്തിന്റെ തുമ്പിക്കൈയാണ്; ജീവിതശിവന്റെ ശക്തിയാണ്; ജീവിതച്ചെടിയുടെ വേരാണ്; ജീവിതപ്പായസത്തിലെ ശര്‍ക്കരയാണ്; ജീവിതത്തീവണ്ടിയുടെ റെയില്‍പ്പാതയാണ്.

കള്ളന്‍ കക്കുന്നതും, ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ അന്വേഷണം നടത്തുന്നതും,പോലീസുകാരന്‍ അറസ്റ്റു ചെയ്യുന്നതും, വക്കീല്‍ വാദിയ്ക്കുന്നതും, മജിസ്രേട്ടു വിധി കല്പിയ്ക്കുന്നതും, ജെയില്വാര്‍ഡന്‍ പാറാവു നില്‍ക്കുന്നതും ഒക്കെ പണത്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന സംഗതി ആലോചിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആരാണ് അദ്ഭുതപ്പെടാത്തത്? എന്താണ് അദ്ഭുതപ്പെടുവാനുള്ളത്? നന്നെ ചെറിയ കൂട്ടികള്‍, തനിഭ്രാന്തന്മാര്‍, കാമുകന്മാര്‍, യുവകവികള്‍, മഹായോഗികള്‍ എന്നിവരൊഴിച്ച് ബാക്കിയാരെങ്കിലും, എന്തെങ്കിലും, എപ്പോഴെങ്കിലും, എവിടെയെങ്കിലും, ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം ചെയ്യുന്നതായി കണ്ടാല്‍ അത് നേര്‍വഴിയ്ക്കല്ലെങ്കില്‍ വളഞ്ഞ വഴിയ്ക്കെങ്കിലും, പണത്തിന്നുവേണ്ടിയാണെന്നു നിങ്ങള്‍ അനുമാനിയ്ക്കുന്ന പക്ഷം വളരെത്തെറ്റുമെന്നു തൊന്നുന്നില്ല.

പണത്തിന്നു ചിലപ്പോള്‍ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന അദ്ഭുതകൃത്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാലൊടുങ്ങുകയില്ല. കൊലക്കേസ് വിചാരണ ചെയ്യുന്ന സെഷന്‍സ് ജഡ്ജിയ്ക്കുണ്ടായിരിയ്ക്കേണ്ടുന്നതിലധികം ഗൗരവത്തോടുകൂടി, ചുറ്റും ആയിരം ആളുകള്‍ നിന്നാല്‍ക്കൂടി അവയൊന്നും കാണതെ, നോക്കുവാന്‍ സമയമില്ലാതെ, കടലാസ്സുകളില്‍ത്തന്നെ ശ്രദ്ധപതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന ആ കോടതിഗുമസ്തനെ (വക്കീല്‍ഗുമസ്തനല്ല) കുറച്ചുനേരം സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുവിന്‍! വല്ല കക്ഷിയും ഏതെങ്കിലും ഒരു റിക്കോട്ടിന്നാവശ്യപ്പെട്ടാല്‍ വാലു പിടിച്ചു വലിയ്ക്കപ്പെട്ട പൂച്ചയെപ്പോലെ, ആ വിദ്വാന്‍ മുരളുകയും, പല്ലിളിയ്ക്കുകയും, ആട്ടുകയും. തുപ്പുകയും ചെയ്യുന്നത് കണ്ടുവോ? “സമയമില്ല. കടന്നുപോവിന്‍. ഒരു പണിയെടുക്കാന്‍ സമ്മതിയ്ക്കുകയില്ല. ദ്രോഹം! ആരോടാണ് ചെന്നു പറയുന്നതെങ്കില്‍ പറയിന്‍! പോവാനല്ലേ പറഞ്ഞത്…ആ റിക്കാര്‍ട്ട് ഇവിടെയില്ല. ഫോറം ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഞാനറിയില്ല. ആ കടലാസ്സ് ഇവിടെ എത്തീട്ടില്ല. പിന്നെ സമയമുള്ളപ്പോള്‍ നോക്കി പറഞ്ഞുതരാം…എന്തൊരു മാരണമാണ്! നിങ്ങള്‍കടന്നുപോകുന്നോ ഇല്ലയോ, ഹേ?..എടുത്തു തരാന്‍ മനസ്സില്ല. കടന്നു പുറത്തു നില്‍ക്കിന്‍!” ഇത്യാദി ചില ദുര്‍ഭാഷണങ്ങള്‍ പബ്ലിക്കിന്റെ “ഭൃത്യസ്യഭൃത്യപരിചാരകഭൃത്യഭൃത്യഭൃത്യസ്യ ഭൃത്യ” നാണെന്നു സങ്കല്പിയ്ക്കപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്ന ആ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ പറയുന്നതു കേട്ടുവോ?

ശരി. നല്ലവണ്ണം സൂക്ഷിയ്ക്കിന്‍. അതാ! കക്ഷിയുടെ കൈ കീശയിലേയ്ക്കും, കീശയില്‍നിന്നു മേശയുടെ കന്നിക്കോണിലൂടെയോ ധനുക്കോണിലൂടെയോ കസാലയുടെ അടുത്തേയ്ക്കും നീങ്ങുന്നു. ഗുമസ്ഥന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ തൂക്കം ബഹുകൃത്യമായി ഒരു തോല അധികമാകുന്നു.

പെട്ടെന്നുണ്ടായ പരിവര്‍ത്തനം നോക്കുക: “എന്തു കടലാസ്സാണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്…ഓ, ഹോ, അതോ? അതിവിടെയുണ്ട്. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസമായി ഇവിടെക്കിടക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ സമയത്തിനു വന്നു കൊണ്ടുപോണം, ഹേ! ഇപ്പോഴത്തെ ഇയാള്‍ [എന്നു വെച്ചാല്‍ മുനിസീഫോ ജഡ്ജിയോ] വന്നതിന്നു ശേഷം ഇവിടെയുള്ള തിരക്ക് എന്താണേന്നറിയാമോ? ശ്വാസം കഴിയ്ക്കാന്‍ നേരമില്ല. കടലാസ്സിതാ. മറ്റൊന്നും വേണ്ടല്ലോ?…ശരി..സലാം.”

മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവത്തില്‍ ഈ മാറ്റം വരുത്തിച്ചേര്‍ക്കുന്ന വസ്തു, വേദാന്തികള്‍ എന്തുതന്നെ പുലമ്പിയാലും, കാമ്യമല്ലേ സാറേ? കൊയനാവിനെ പഞ്ചസാരയാക്കുന്ന മഹേന്ദ്രജാലമല്ലേ ഇവിടെ കാണപ്പെട്ടത്? ഒരുറുപ്പികയെടുത്തു കോടതിവളപ്പിലെ ചട്ടുകക്കള്ളിയ്ക്കു നേരെ കാട്ടിയാല്‍ അതു പെട്ടെന്നു പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന കുരുക്കുത്തിമുല്ലച്ചെടിയായി മാറുമെന്നുകൂടി എനിയ്ക്കുചിലപ്പോള്‍ തോന്നിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. മലബാറിനെസംബന്ധിച്ചേടത്തോളം, മറ്റു ഗവര്‍മ്മേണ്ടാപ്പീസ്സുകളിലെക്കാള്‍ കോടതികളില്‍ പണത്തിന്റെ ഈ പരിവര്‍ത്തനശക്തി കുറെയധികം വെളിപ്പെട്ടുകാണുന്നത്കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ കോടതികളെ ഉദാഹരണമായെടുത്തത്.

‘പണമെന്നു കേട്ടാല്‍ പിണവും വായ്പൊളിയ്ക്കു’ മെന്നുള്ളതാണ് പണത്തെയും പിണത്തെയും സംബന്ധിയ്ക്കുന്ന വേറൊരു പഴഞ്ചൊല്ല്. ഇതും അതിശയോക്തിയാണെന്നു വിചാരിയ്ക്കുന്നവരുണ്ടെങ്കിലും, ഞാന്‍ ആ കൂട്ടത്തില്‍ പെട്ടവനല്ല. കാരണം പണത്തിന്നു വേണ്ടി ഒരിയ്ക്കല്‍ താച്ചുപണിയ്ക്കര്‍ പ്രസംഗിച്ചത് ഞാന്‍ കേട്ടുനിന്നവനാണ്. താച്ചുപണിയ്ക്കര്‍ക്ക് പ്രസംഗിയ്ക്കാമെങ്കില്‍ പിണത്തിന്നു വായ പൊളിയ്ക്കുകയും ചെയ്യാമെന്നുള്ളത് താച്ചുപണിയ്ക്കരെ പരിചയമുള്ള ആരും സമ്മതിയ്ക്കുന്ന സംഗതിയാണ്.

താച്ചു എന്റെ കൂടെ ഇന്റര്‍മീഡിയറ്റു ക്ലാസ്സുകളില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു ദേഹമാണ്. നല്ല ഒരു ചങ്ങാതിയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു പ്രാസംഗികനായി കീര്‍ത്തി നേടുവാനുള്ള കോപ്പുകളോടു കൂടിയല്ല പ്രകൃതി താച്ചുവെ സൃഷ്ടിച്ചതെന്നു മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ താച്ചുവുമായി അധികപരിചയമൊന്നും വേണ്ട.

ഒരു ദിക്കില്‍ കുറയുന്നത് വേറൊരു ദിക്കില്‍ ഏറുമെന്നുള്ളത് ലോകത്തിലെ സ്ഥിരനിയമമാണല്ലോ. അതുപ്രകാരം പ്രസംഗപാടവത്തെസ്സംബന്ധിച്ചുള്ള കുറവു പണത്തോടുള്ള അത്യാര്‍ത്തിയുടെ ആധിക്യത്താല്‍ താച്ചുവും പരിഹരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു വേണമെങ്കില്‍ സമാധാനിയ്ക്കാം.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞങ്ങളെല്ലാം കൂടി റെയില്‍വെ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. വെറുതെ പോയതാണ്. ഒരു പാസഞ്ചര്‍ വണ്ടി പ്ലാറ്റുഫോറത്തിന്നടുത്തുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ ഭയങ്കരമായി വാദപ്രതിവാദം ചെയ്യുകയായിരുന്നു; വിഷയം പ്രസംഗവുമായിരുന്നു. മലയാളത്തില്‍ പ്രസംഗിയ്ക്കുന്നത് എളുപ്പമാണെന്ന് കൂട്ടത്തിലൊരാള്‍ പറഞ്ഞതോടുകൂടിയാണ് വാദപ്രതിവാദം ആരംഭിച്ചത്. പ്ലാറ്റുഫോറത്തിലെത്തിയപ്പോഴും വാദം നിന്നിരുന്നില്ല. ആ സമയത്തു കൂട്ടത്തിലൊരാള്‍ “മലയാളത്തില്‍ വേണ്ടിവന്നാല്‍ നമ്മുടെ താച്ചുകൂടി പ്രസംഗിയ്ക്കു”മെന്നു പറഞ്ഞു. “ഈ ജന്മം സാധിയ്ക്കുകയില്ലെ”ന്നു എതിര്‍സംഘം ഐക്യകണ്ഠേന സിദ്ധാന്തിച്ചു. താച്ചുവും അവരോടു അനുകൂലിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഒരു കുസൃതിക്കാരന്‍ “ഒരുറുപ്പിക കൊടുത്താല്‍ താച്ചു തീര്‍ച്ചയായും പ്രസംഗിയ്ക്കു”മെന്ന് പറഞ്ഞത്. “ഒരുറുപ്പിക ഞാന്‍ തരാം. തീര്‍ച്ചയായി പ്രസംഗിയ്ക്കുമോ?” എന്നൊരാള്‍ ചോദിച്ചു. താച്ചു രണ്ടു സെക്കന്റുനേരം മടിച്ചുനിന്നു. ആത്മാവില്‍ അപ്രത്യയമായ ചേതസ്സും പണത്തോടുള്ള കൊതിയും കരളില്‍ കിടന്നു കമ്പവലി നടത്തുന്നത് ഏതാണ്ടു ഞങ്ങള്‍ക്കു കാണാമായിരുന്നു. ഒടുക്കം “ഉറുപ്പിക കാണട്ടെ!” എന്നു താച്ചു ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഉറുപ്പിക കാണിച്ചു. ഒരു മധ്യസ്ഥന്റെ കൈവശം ഏല്പിച്ചു. താച്ചുവെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം പണക്കൊതി സഭാകമ്പത്തെ ജയിച്ചു. “എവിടെവെച്ചാണ് പ്രസംഗിയ്ക്കേണ്ടത്?”

“ഇവിടെവെച്ച്” എന്ന് ഉറുപ്പികക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഈ പ്ലാറ്റുഫോറത്തില്‍ വെച്ചോ?”

“അതെ”

“എപ്പോള്‍?”

“ഇപ്പോള്‍”

“ഉറക്കെ പ്രസംഗിയ്ക്കണോ?”

“വേണം”

“കുറച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ പോരേ?”

“ഒരു ഡസന്‍ വാചകങ്ങളെങ്കിലും പറയണം”

“എന്താണ് വിഷയം?”

“വിഷയം അന്വേഷിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട. തീവണ്ടി മുന്‍പില്‍ത്തന്നെയുണ്ടല്ലോ, അതിനെപ്പറ്റി പ്രസംഗിയ്ക്കാം” എന്നു മുന്‍പറഞ്ഞ കുസൃതിക്കാരന്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. താന്‍ സയന്‍സുകാരനല്ലെന്നും അതുകൊണ്ടു തീവണ്ടിയെപ്പറ്റി ശാസ്ത്രീയമായി യാതൊന്നും പറയുവാന്‍ കഴിയുകയില്ലെന്നും;ഒടുക്കം പ്രസംഗിച്ചതു നോണ്‍സെന്‍സാണെന്നു പറഞ്ഞു പണം കൊടുക്കാതിരിയ്ക്കരുതെന്നും താച്ചു ഈ ഘട്ടത്തില്‍ പറഞ്ഞു. അങ്ങിനെയൊന്നും വരുന്നതല്ലെന്നു മറ്റുള്ളവര്‍ ഉറപ്പു കൊടുത്തു.

ഞങ്ങള്‍ നിന്നിരുന്നത് എഞ്ചിന്റെ സമീപമായിരുന്നു. അടുത്ത് ഒരു വലിയ പഴയ പീഞ്ഞപ്പെട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു. താച്ചു അതിന്മേല്‍ കയറിനിന്നു “മാന്യരേ!” എന്നൊരു വിളി വിളിച്ചു. പത്തിരുപത് മാന്യന്മാര്‍- ഇവരില്‍ ചില പോട്ടര്‍മാരും ഉള്‍പ്പെടും - ഉടനെ എത്തി. പിന്നീടൊന്നുമില്ല, താച്ചു ആകാശം നോക്കി, ചുറ്റും നോക്കി, നിലത്തു നോക്കി. പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തു നോക്കി, ഞങ്ങള്‍ ആ ശോകപ്രദമായ കാഴ്ചയില്‍നിന്നു കണ്ണൂതിരിച്ചു.

“മാന്യരേ!”

വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദം. ആകപ്പാടെ താച്ചുവിന്റെ പ്രസംഗം “മാന്യരേ” വിളികൊണ്ടു തന്നെ അവസാനിയ്ക്കുമെന്ന നിലയിലായപ്പോള്‍ മധ്യസ്ഥന്‍ കീശയില്‍നിന്ന് ഒരുറുപ്പികയെടുത്തു താച്ചുവെ കാണിച്ചു.

ഈ പ്രയോഗത്തിന്റെ ഫലം ആകസ്മികവും, അപ്രതീക്ഷിതവും, അത്ഭുതാവഹവുമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നു സംഭവിച്ചതു താച്ചുവിന്റെ സ്മൃതിയില്‍, മയൂരാക്ഷി നദിയില്‍ ഈയെടെ വെള്ളപ്പൊക്കം കൊണ്ടുണ്ടായതു പോലെയുള്ള, ഒരു അണക്കെട്ടു പൊട്ടലായിരിയ്ക്കണമെന്നു ഞാനൂഹിയ്ക്കുന്നു. എങ്ങിനെയായാലും താച്ചുവിന്റെ തലച്ചോറിലേയ്ക്കും അവിടെ നിന്നു നാവിലേയ്ക്കും അപ്രതിഹതമായ തള്ളലോടുകൂടി പ്രവഹിച്ചതു ഞങ്ങള്‍ താണ ക്ലാസ്സുകളില്‍ പഠിയ്ക്കുന്ന കാലത്ത് പാഠ്യപുസ്തകകമ്മിറ്റി അംഗീകരിച്ചിരുന്ന മാര്‍സ്ഡന്‍സായ്‌വ് ചമച്ച ദേശഭാഷാപാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ ചെമ്മരിയാടിനെയും, പശുവിനേയും, കുരങ്ങിനേയും, കരടിയെയും മറ്റും സംബന്ധുച്ചുള്ള പാഠങ്ങളിലെ വാചകങ്ങളായിരുന്നു! അവയ്ക്കു പ്രകൃതവുമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കുവാന്‍ താച്ചു മിനക്കെട്ടില്ല. സഭാകമ്പം നിമിത്തം വല്ലതിനെപ്പറ്റിയും ആലോചിയ്ക്കുവാനുള്ള ശക്തി പണ്ടേ താച്ചുവിനെ വെടിഞ്ഞു ദൂരെയെങ്ങോ പോയിരിയ്ക്കുന്നു. ദൂരദൂരമായ ചക്രവാളത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന അതിവിപുലമായ വൃത്തത്തോടുകൂടിയ ഒരു വെള്ളിയുറുപ്പികയുടെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമേ താച്ചുവിന്റെ ഭാവനയിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വാചകത്തിന്നും വാചകത്തിന്നും മദ്ധ്യേ കാല്‍സെക്കന്റു പോലും താമസിയ്ക്കാതെ, ഈ സമയമാകുമ്പോഴേയ്ക്കും അമ്പതില്‍ച്ചില്വാനം ആളുകളെത്തിച്ചേര്‍ന്നിരുന്ന ആ സദസ്സിനെ കണ്ട ഭാവംപോലും നടിയ്ക്കാതെ എഞ്ചിനുനേരെ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടു താച്ചു ഇങ്ങിനെ പ്രസംഗിച്ചു:

“മാന്യരേ, ഇതെന്താകുന്നു? ഇതിനെ നോക്കൂ! ഇതൊരു കോലാടോ? അല്ലാ. ഇതൊരു തീവണ്ടിയാകുന്നു. ഇതു വളരെ ഭംഗിയുള്ള ഒരു മൃഗമാകുന്നു. തീവണ്ടി നമുക്ക് പാല്‍ തരുന്നു. പാല്‍ വെളുത്തതും മധുരമുള്ളതും ദേഹത്തിന്നു ഗുണകരമായതുമാകുന്നു. വികൃതിക്കുട്ടികള്‍ ഇതിനെ കല്ലെടുത്തെറിയും. അപ്പോള്‍ ഇത് അവരെ കടിയ്ക്കുകയും മാന്തുകയും ചെയ്യും. മനുഷ്യര്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെയൊക്കെ ഇതും ചെയ്യും; ഈ സ്വഭാവത്തിന്ന് അനുകരണബുദ്ധി എന്നാകുന്നു പേര്‍. ആംഗ്ലേയര്‍ ഇതിനെപ്പിടിച്ചു മെരുക്കി ഒരു വീട്ടുമൃഗമായി പോറ്റിവരുന്നു. തീവണ്ടിയ്ക്കു പ്രതികാരബുദ്ധിയും അധികമായുണ്ട്. തന്നെ ദ്രോഹിയ്ക്കുന്നവരെ ഇത് ഓര്‍മ്മവെച്ചു വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞാള്‍ ആ പക വീട്ടുന്നു.”

പ്രസംഗം ഇത്രയുമായപ്പോഴേയ്ക്കു സദസ്യരുടെ ചിരിയും ഹസ്തഘോഷവും കേട്ടു ഡ്രൈവര്‍ എഞ്ചിനില്‍നിന്നു പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി. പ്രാസംഗികന്റെ ചൂണ്ടുവിരല്‍ പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേരെ നീണ്ടു:

“ഇതില്‍ ഒരുവന്‍ നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ടുവോ? അവന്‍ ഇതിനെ നോക്കിനടത്തുന്നവനാകുന്നു. അവന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഇതു മരത്തിന്മേല്‍ കയറുകയും അനേകം അഭ്യാസങ്ങള്‍ കാണിയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതിന്ന് അവനോടും, അവന്ന് ഇതിനോടും വളരെ സ്നേഹമാകുന്നു. സംസ്കൃതത്തില്‍ ഇതിന്നു ‘കുഞ്ജരം’ എന്നു പേര്‍!”

ഇതോടുകൂടി പ്രസംഗം അവസാനിച്ചു. ഒടുക്കത്തെ വാചകത്തിലൂടെ പ്രകാശിച്ച പ്രാസംഗികന്റെ അധൃഷ്യപാണ്ഡിത്യം സദസ്യരുടെ വീര്‍പ്പെടുത്തു കളഞ്ഞു.

താച്ചുവിന്ന് ഉറുപ്പിക കിട്ടി. ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ ജയാരവത്തോടുകൂടി ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്കു അനുഗമിച്ചു. ആ വമ്പിച്ച പ്രേരണ! അങ്ങേ അറ്റത്ത് പണമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാല്‍ ഏതു സമുദ്രമാണ് മനുഷ്യന്‍ നീന്തിക്കടക്കാത്തത്?

അദ്ധ്യായം 2
കള്ളവാക്കുകള്‍

“തുല്യഭുജസമാന്തരചതുര്‍ഭുജം” എന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം പറയുവാന്‍, തിരക്കായി എവിടെയെങ്കിലും പോകുന്ന സമയത്ത്, നിങ്ങളെ നിരത്തിന്മേല്‍ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തി ഒരാള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടാല്‍ നിങ്ങള്‍ എന്താണ് പറയുക? വിഷ്ണുസഹസ്രനാമങ്ങളില്‍ ഒന്നായിരിയ്ക്കുമെന്നു പറയും. അല്ലേ? എന്നാല്‍ അതു ശരിയല്ല.ഇതു കണക്കുപാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ഒരു വാക്കാണ്. ഈ വാക്കു “റോംബസ്” എന്ന ഇംഗ്ലീഷുവാക്കിന്റെ ഗീര്‍വാണമാണു പോലും! എന്തിനാണ്, ടെക്സ്റ്റുബുക്കു നിര്‍മ്മാതാക്കളേ, നിങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ ഇങ്ങിനെ ദ്രോഹിയ്ക്കുന്നത്? “റോംബസ്” എന്നു തന്നെ പഠിപ്പിച്ചാല്‍ എന്താണ് തരക്കേട്? അതു പരിചയമില്ലാത്ത പുതിയ വാക്കാണ്. ശരി, നിങ്ങളുടെ “തുല്യഭുജസമാന്തരചതുര്‍ഭുജം” പഴയ വാക്കാണോ? അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം കേള്‍ക്കുന്ന മാത്രയില്‍ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ? അതിന്നു വല്ല അര്‍ത്ഥവുമുണ്ടോ?

”ഇദം ചതുര്‍ബാഹുകമായ രൂപം
മുദാ ചുരുക്കീടുക ടെക്സ്റ്റുകാരേ!”

എന്ന് ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളോട് അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ച്കൊള്ളട്ടെയോ? തുല്യഭുജസമാന്തരചതുര്‍ഭുജം പോലും! തുല്യഭുജമണ്ണാങ്കട്ടയാണ്! ദ്രോഹികള്‍ !

മലയാളഭാഷയിലേയ്ക്ക് ഇങ്ങിനെ പല കള്ളവാക്കുകളും. നാലു തറ കടന്നു കള്ളറാക്കുപോയിരുന്നതുപോലെ, കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. ഇവരില്‍ കുറെയാളുകളെ സഞ്ജയന്‍ ബൌണ്ടറിയില്‍ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തീട്ടുണ്ട്. അവയുടെ നോട്ടം സഞ്ജയന്നു പിടിക്കുന്നില്ല. ഈ തുല്യഭുജസമാന്തരചതുര്‍ഭുജവും മറ്റും ആരും കാണാതെ കടന്നുവരുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ വിഡ്ഢിത്തം നോക്കുവിന്‍ ! അവനെ ഒരു മൈല്‍ ദൂരെ നിന്നു കാണാം; അത്ര വലിയ തടിയും വയറുമുള്ള ഒരു വിദ്വാന്‍ ഒളിച്ചുകടക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചാലോ? വേറെ ചിലരുടെ വിചാരണ സഞ്ജയന്‍ അടുത്തൊരവസരത്തില്‍ നടത്തും. അതിര്‍ത്തി കടന്നു വരുന്നതിന്നു ശരിയായ കാരണം കാണിയ്ക്കാതെ അവരെ സഞ്ജയന്‍ വിടുകയില്ല. വര്‍ത്തമാനക്കടലാസ്സുകള്‍, പ്രസംഗവേദികള്‍, പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍, ഇവയുടെ വാതില്‍ക്കല്‍ കൈക്കൂലിയും സേവയുമില്ലാത്ത ഒരു ചുങ്കം ഉദ്യോഗസ്ഥനെ ഗവര്‍മ്മേണ്ട് ഉടനെ നിശ്ചയിക്കേണ്ടതാണ്. (അധികൃതന്മാരുടെ അടിയന്തിരശ്രദ്ധയ്ക്ക്.) ഇല്ലെങ്കില്‍ കുറച്ചു കൊല്ലംകൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ പറയുന്നത് അന്യോന്യം മനസ്സിലാകാതായിത്തീരും.

അദ്ധ്യായം 3
ഞാന്‍ മാവിലായിക്കാരനാണ്

ഞാന്‍ ഒരു കഥ പറയാന്‍ പോകുന്നു. മനസ്സിരുത്തി കേള്‍ക്കണം. ഇടക്കു അനാവശ്യമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് അലട്ടരുത്. കൈ മുട്ടുന്നതു അവസാനമാക്കാം. കുറച്ചു വിട്ടു നില്‍ക്കിന്‍! — ശരി, എന്നാല്‍ പറയട്ടെ?

തിരുവോണദിവസം. ഓണത്തിന്നു ഊണ് അല്പം വൈകീട്ടാണല്ലോ പതിവ്. ഊണിന്നടുത്തേ പഴമക്കാര്‍ കുളിക്കുകയുള്ളൂ; കുളി കഴിയുന്നതു വരെ അവരൊന്നും കഴിക്കുകയുമില്ല. അങ്ങിനെ, രണ്ടു മണിക്ക് കുളി കഴിഞ്ഞ്, പാവുടുത്ത്, ചന്ദനക്കുറിയും, നനഞ്ഞ തോര്‍ത്തും, കലശലായ വിശപ്പും, തെല്ലൊരു ശുണ്ഠിയുമായി ഒരു വലിയ തറവാട്ടിലെ രണ്ടാംകൂറു കാരണവര്‍ കോണിയിറങ്ങി തളത്തിലേയ്ക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍, പന്തിപ്പായ വിരിച്ച്, ഇലയുടെ മുന്‍പില്‍ കാരണവര്‍ തുടങ്ങി വിഷുവിന്നു ചോറൂണ് കഴിഞ്ഞ കുട്ടിവരെ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. ഇരുന്നവരുടെ എണ്ണം മുപ്പത്തൊന്ന്, ഇലയെണ്ണം മുപ്പത്തൊന്ന്; പൂജ്യം അണ, പൂജ്യം പൈ; സര്‍ക്കാര്‍ കണക്കു പോലെ എന്നര്‍ത്ഥം. രണ്ടംകൂറിന്നു ഇലയുമില്ല, സ്ഥലവുമില്ല, ഇരുന്നവരുടെ മുന്‍പില്‍ നിന്നു ഇല വലിച്ചു പായുകയോ, ഭാഗത്തിന്ന് വ്യവഹാരം ഫയലാക്കുകയോ, കാരണവരോട് കയര്‍ക്കുകയോ, അനന്തരവന്മാരുടെ നേരെ കണ്ണുരുട്ടുകയോ, ഇലവെച്ചവനെ പ്രഹരിക്കുകയോ, എന്താണ് രണ്ടാംകൂറു ചെയ്യുക?

നിങ്ങള്‍ക്കറിഞ്ഞുകൂട. എനിയ്ക്കും അറിഞ്ഞുകൂട. പക്ഷേ നമ്മുടെ വൈസ്ചേര്‍മാനറിയും, കഥയിലെ രണ്ടാംകൂറിന്റെ സ്ഥിതിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്നു പറ്റിയിരിയ്ക്കുന്നത്. വൈസ് ചേര്‍മാന്റെ പേര് വോട്ടര്‍മാരുടെ ലിസ്റ്റിലില്ല! നോക്കിന്‍, സര്‍ ഒരു തമാശ! ഇങ്ങിനെ പരമരസികന്മാരായിട്ട് ഒരു മുനിസിപ്പാലിറ്റിക്കാരെ ഞാന്‍ ഈ വയസ്സിനകത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല. ഇനി നാളെ ചേര്‍മാന്‍ കൗണ്‍സിലില്‍ വരുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്നു കസേരയില്ലെന്നു കേള്‍ക്കാം. ഇതെന്തൊരു മക്കാറാണ്!

നിങ്ങളുടെ മുനിസിപ്പാലിറ്റി സാക്ഷാല്‍ പരബ്രഹ്മജി താന്‍ തന്നെ വിചാരിച്ചാലും നന്നാക്കുവാന്‍ കഴിയാത്ത മുനിസിപ്പാലിറ്റിയാണ്. ഈ ബാലിയുടെ വാലിന്നു സഞ്ജയനും കയറിപ്പിടിച്ചു എന്നൊന്നും ഘോഷിച്ചു നടക്കേണ്ടുന്ന ആവശ്യം സഞ്ജയന്നുമില്ല. നിങ്ങള്‍ നന്നായാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു നന്ന്. നന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചാല്‍ പണ്ടു മാവിലായിക്കാരന്‍ പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞതുപോലെ സഞ്ജയനും ഒഴിയും.

നിങ്ങള്‍ അക്കഥ കേട്ടിട്ടില്ലല്ലോ. പണ്ടൊരു ദിവസം രാത്രി ആറ്റുപുറം വയലില്‍ക്കൂടി രണ്ടു കള്ളുകുടിയന്മാര്‍ പോവുകയായിരുന്നു. പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍ ഉദിച്ചുയര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു. ”എന്നാല്‍ ലോകത്തില്‍ വെളിച്ചം തരുന്ന പല സാധനങ്ങളുമുണ്ടെങ്കിലും ആ സാക്ഷാല്‍ സൂര്യഭഗവാന്‍ സൂര്യഭഗവാന്‍ തന്നെ” എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു കുടിയന്‍ ചന്ദ്രനെ നോക്കി വളരെ ഭക്തിയോടു കൂടി ഒന്നു കണ്ണടച്ചു തൊഴുതു. “തനിക്കു തലക്കു പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു; അതു ചന്ദ്രനാണെടോ”, എന്ന് മറ്റേക്കുടിയന്‍ വാദമായി. വാദം മൂത്തു പിടിയും വലിയും തുടങ്ങി; കത്തി വലിക്കേണ്ടുന്ന ഘട്ടമായി. അപ്പോഴാണ് പട്ടണത്തില്‍നിന്നു പതിവായി നേരം വൈകി തിരിച്ചുപോകാറുള്ള ഒരു വഴിപോക്കന്‍ അവിടെയെത്തിയത്. കുടിയന്മാര്‍ രണ്ടു പേരും അയാളെ കടന്നു പിടിച്ചു. “പറയെടാ, ആ കാണുന്നത് ചന്ദ്രനാണോ? സൂര്യനല്ലേ” എന്നൊരാള്‍; ”നല്ലവണ്ണം സൂക്ഷിച്ചു പറഞ്ഞോ. ചന്ദ്രനല്ലേ അത്?” എന്നു മറ്റേയാള്‍.

എന്തു ചെയ്യും? പെരുങ്കളം പാലയുടെ കീഴില്‍നിന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്. നാലു ഭാഗത്തും പാടം പരന്ന ശാന്തസമുദ്രം പോലെ കിടക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഡപ്യൂട്ടി ഇന്‍സ്പെക്ടറും കൂടി വീട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. ഒരു നരജീവി ആ പ്രദേശത്തൊന്നുമില്ല. കുടിയന്മാരാണെങ്കില്‍ ദീര്‍ഘകായന്മാര്‍. വഴിപോക്കന് പെട്ടെന്ന് ഒരു യുക്തി തോന്നി. “അയ്യോ കൂട്ടരേ, ഞാനെങ്ങിനെയാണ് ഇതെല്ലാം അറിയുക? ഞാന്‍ ഇന്നാട്ടുകാരനല്ല; മാവിലായിക്കാരനാണ്” എന്നാണയാള്‍ പറഞ്ഞത്. “എന്നാല്‍ പോ കഴുതേ” എന്നും പറഞ്ഞ് കുടിയന്മാര്‍ അയാളെ വിട്ടു. അതു പോലെ സഞ്ജയനും ചെയ്യും. ഏറെപ്പറഞ്ഞാല്‍, ഞാന്‍ ഇന്നാട്ടുകാരനല്ല, മാവിലായിക്കാരനാണ്. നിങ്ങളായി, നിങ്ങളുടെ പാടായി.

9-9-1934

അദ്ധ്യായം 4
ടെക്സ്റ്റ്ബുക്കുക്കമ്മിറ്റിക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്

(കുറിപ്പ്: പതിനെട്ട് വയസ്സിന്ന് കീഴെയുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളും ഇതു വായിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. രക്ഷിതാക്കന്മാര്‍ വളരെ സൂക്ഷിയ്ക്കണം. വായിച്ചു പോയാല്‍ പിന്നീട് ഉണ്ടായേയ്ക്കാനിടയുള്ള യാതൊരു അനിഷ്ടസംഭവങ്ങള്‍ക്കും ലേഖകന്‍ ഉത്തരവാദിയായിരിയ്ക്കുന്നതല്ല. പത്രാധിപര്‍ ഉത്തരവാദിത്തം എടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ടം. ഞാന്‍ പറയേണ്ടതു പറഞ്ഞു :– പി.എസ്സ്. )

ചെറിയ കുട്ടികള്‍ക്കു പഠിയ്ക്കുവാന്‍‌വേണ്ടി പാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ സാന്മാര്‍ഗ്ഗികകഥകളെഴുതുന്ന ജനദ്രോഹികളെ നിങ്ങളാരെങ്കിലും അറിയുമെങ്കില്‍ അവരുടെ പേരും മേല്‍വിലാസവും ദയചെയ്ത് എന്നെ അറിയിച്ചുതന്നാല്‍ നന്നായിരുന്നു. എനിയ്ക്ക് അവരോട് ചില കാര്യങ്ങള്‍ ’ഓപ്പ’നായി പറയുവാനുണ്ട്. അവര്‍ക്കതു രസിയ്ക്കുകയില്ലായിരിയ്ക്കും. വേണ്ട; മറ്റുള്ളവരുടെ രസവും രസക്കേടും നോക്കിയാല്‍ എങ്ങിനെയാണ്, ഹേ, പൊതുജനസേവനം നടക്കുക?

ഈ കൂട്ടര്‍ എഴുതുന്ന കഥകളുടെ അടിയിലോ, മേലെയോ, വിഷയാനുക്രമണിയിലോ, ഫുട്ട്നോട്ടിലോ അവര്‍ പേരുവെക്കാറില്ല. കുട്ടികളെ പേടിച്ചിട്ടാണ് അവര്‍ ഇങ്ങിനെ ചെയ്യാത്തതെന്ന് കേചില്‍ (ചിലര്‍) ശശിങ്കരേ (ശങ്കിയ്ക്കുന്നു); അല്ലാതെ സഞ്ജയനെപ്പോലെ, കീര്‍ത്തിയ്ക്ക് ആഗ്രഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന് അഹം (ഞാന്‍) ന മന്യേ (വിചാരിയ്ക്കുന്നില്ല).

എത്ര അത്യാപത്തിന്റെ വിത്തുകളാണ് ഈ മഹാപാപികള്‍ വിതച്ചിട്ടില്ലാത്തത്! ഞാന്‍ ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിയ്ക്കുന്ന കാലത്ത്, അന്നത്തെ പാഠപുസ്തകത്തില്‍ – അന്നൊക്കെ “ഈ മാര്‍സ്ഡന്‍ സായ്‌വവര്‍കള്‍ ചമച്ച” മാക്മില്ലന്‍ എന്നവരുടെ ദേശഭാഷാപുസ്തകങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്നാണെങ്കില്‍ ആകെയുള്ള കുട്ടികളെക്കാളധികം പാഠപുസ്തകാവലികളുണ്ട്. അതിരിയ്ക്കട്ടെ- അന്നത്തെ പാഠപുസ്തകത്തില്‍ ജോര്‍ജ്ജ് വാഷിങ്ടണ്‍ നേരു പറഞ്ഞ കഥയുണ്ടായിരുന്നു.

കഥ നിങ്ങളറിയുമല്ലോ. ജോര്‍ജ്ജ് വാഷിങ്ടണ്‍ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോള്‍ അയാളുടെ (മുതിര്‍ന്നവരേയും നരിയേയും കുട്ടികളേയും കത്തിയേയും പറ്റിയുള്ള പഴഞ്ചൊല്ലു നിശ്ചയമില്ലാതിരുന്ന) അച്ഛന്‍ ആ മനുഷ്യന്ന് ഒരു പേനാക്കത്തി വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. അച്ഛന്‍ പുറത്തുപോയ തഞ്ചം നോക്കി മകന്‍ അച്ഛന്റെ ഒരു ഓമനമരം (ഫേവറിറ്റ് ട്രീ) മുറിച്ചു കളഞ്ഞു. അച്ഛന്‍ വന്ന് “ആരാണിതു ചെയ്ത”തെന്ന് അട്ടഹസിച്ചപ്പോള്‍ മകന്‍ ഓടിച്ചെന്നു “ഞാനാണ് അച്ഛാ ചെയ്ത”തെന്നു പറഞ്ഞു. അച്ഛന്‍ സന്തോഷിച്ചു. തനിയ്ക്ക് ഇങ്ങിനെ നേരു പറയുന്ന ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചതിനെപ്പറ്റി അത്ഭുതപ്പെട്ടു മകന്റെ ചെവി പിടിച്ച് ആകാശം കാണിയ്ക്കുകകൂടി ചെയ്തില്ല. പിന്നീട് ജോര്‍ജ്ജ് വാഷിങ്ടണ്‍ അമേരിയ്ക്കയിലെ പ്രസിഡന്റായി. അങ്ങിനെയൊരു കഥ.

ഈ കഥയെക്കുറിച്ച് “നല്ല കഥ” എന്ന് നിങ്ങള്‍ പറയും; ഇല്ലേ? നിങ്ങള്‍ക്ക് വിവരമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ് അങ്ങിനെ പറയുന്നത്. ശൃണു: എന്റെ ക്ലാസ്സില്‍ ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. ശങ്കരനെന്നോ, നാരായണനെന്നോ, വാസുദേവനെന്നോ മറ്റോ ആണ് പേര്. ഈ കഥ മാസ്റ്റര്‍ വായിച്ച് സത്യത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തെപ്പറ്റിയും മറ്റും ബഹുകേമമായി വിവരിച്ചു.. രാമനോ, കൃഷ്ണനോ, അച്ചുതനോ, ഗോവിന്ദനോ ആയ നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍ ഇതൊക്കെ കേട്ടു വിശ്വസിച്ചു; പലതും മനസ്സിലാക്കി; ചിലത് ഉറപ്പിച്ചു വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഓടി.

സത്യം പറയുന്നതില്‍ ഒരു പേരെടുക്കണമെന്ന് ആ കരുണാകരനോ, ഗോപാലനോ, മാധവനോ, ദാമോദരനോ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി. ആ വിദ്വാന്റെ അച്ഛന്‍ അന്നു വൈകുന്നേരം നഗരം സന്ദര്‍ശിയ്ക്കുവാന്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയിരുന്ന സംസ്ഥാനഗവര്‍ണ്ണര്‍ക്കു സമര്‍പ്പിയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ചങ്ങലംപരണ്ട നിവാസികളുടെ വകയായി, പട്ടില്‍ അച്ചടിപ്പിച്ച അതിഭംഗിയുള്ള ഒരു മംഗളപത്രം കണ്ണാടിക്കൂട്ടിലാക്കി അളമാരിയില്‍ വെച്ചു പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ ചന്തുവോ, ചാത്തുവോ, കോമനോ, കോമപ്പനോ എങ്ങിനെയോ ആ അളമാരി തുറന്ന് പ്രസ്തുതമംഗളപത്രമെടുത്ത് ഇരുമ്പുലക്കകൊണ്ട് തച്ചുടച്ചു, വലിച്ചുചീന്തി, അടുപ്പിലിട്ടു കരിച്ചുപുകച്ചു സത്യം പറയുവാന്‍ വേണ്ടി അച്ഛന്‍ വരുന്നതും കാത്തുനിന്നു.

മൂന്നുമണിയ്ക്ക് അച്ഛന്‍ കോടതിയില്‍നിന്നെത്തി. അഞ്ചുമണിയ്ക്കാണ് ഗവര്‍ണ്ണരുടെ ദര്‍ബാര്‍. അദ്ദേഹം ചായ കുടിച്ചു. ഉടുപ്പു മാറ്റി. കണ്ണാടിനോക്കി ടൈ നേരെയാക്കി. വണ്ടി വന്നു നിന്നു. മംഗളപത്രം എടുപ്പാന്‍ വേണ്ടി അളമാരി തുറന്നു. കണ്ടില്ല. തിരയലായി. നിയമപുസ്തകങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ വലിച്ചു താഴെയിടുകയായി. പലതും അട്ടിമറിഞ്ഞു. പലതും പൊളിഞ്ഞു ഛിന്നഭിന്നമായി. ഓട്ടവും ചാട്ടവുമായി. നിലവിളിയും ശകാരവുമായി. വീടു മുഴുവന്‍ ഭൂകമ്പമായി. വക്കീലിന്ന് – അദ്ദേഹം ചങ്ങലംപരണ്ടയോടു തൊട്ടു കിടക്കുന്ന ഉഴലൂര്‍ മുനിസിപ്പാലിറ്റിയിലെ ചേര്‍മ്മാനായിരുന്നു – അദ്ദേഹത്തിന്നു തനി ഭ്രാന്തായി.

ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് നമ്മുടെ ജനാര്‍ദ്ദനനോ, ഗോപിനാഥനോ, കോന്തുവോ, കോവുണ്ണിയോ, ജോര്‍ജ്ജ് വാഷിങ്ടണെപ്പോലെ ഒരു പച്ചച്ചിരിയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ മുന്‍പാകെ ഹാജരായത്. മകന്റെ അവസരരഹിതമായ ചിരി അച്ഛന്ന് തീരെ പിടിച്ചില്ല. “നീ എന്താ കഴുതേ, ഇളിയ്ക്കുന്നതു? ആ മംഗളപത്രമെവിടെപ്പോയി? നീ കണ്ടുവോ?” എന്ന് ചേര്‍മ്മാന്‍ അലറി.

ജോര്‍ജ്ജ് വാഷിങ്ടനെ ധ്യാനിച്ച് കൊണ്ട് ഗംഗാധരനോ, കോരുവോ, കോരപ്പനോ, ദിവാകരനോ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ, എനിയ്ക്ക് കളവുപറയാന്‍ കഴിയുകയില്ല. വലിയമ്മ വെറ്റിലയിടിയ്ക്കുന്ന ഇരുമ്പുലക്കകൊണ്ട് ഞാനാണച്ഛാ, ആ മംഗളപത്രം ഉടച്ച്, അച്ഛന്ന് ചായയുണ്ടാക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ജ്വലിപ്പിച്ച തീയിലിട്ടു കരിച്ചത്.!”

അച്ഛന്ന് ആദ്യം കാര്യം മനസ്സിലായില്ല. തന്റെ മകന് ഭ്രാന്തായിപ്പോയെന്നാണ് ആ ശുദ്ധന്‍ വിചാരിച്ചത്. പിന്നീട് പൊട്ടിയ ചില്ലും കരിഞ്ഞ മംഗളപത്രത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളും കണ്ടപ്പോള്‍ എല്ലാം മനസ്സിലായി. മഹാകവി ഉള്ളൂര്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ “ശേഷമുള്‍ബ്ബലമുണ്ടെങ്കില്‍ നിനച്ചുകൊള്ളുവിന്‍!”

കേളുവിന്നോ, കുഞ്ഞപ്പക്കോ, കുമാരന്നോ, സുകുമാരന്നോ അന്നു കൊണ്ട അടിക്ക് കയ്യോ, കണക്കോ, അതിരോ, അളവോ, സീമയോ, പരിധിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കയ്യില്‍ കിട്ടിയ സകലസാധനങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ആ സത്യവാന്ന് അടി പാസ്സായി. ഒടുക്കം രത്തന്‍ലാലിന്റെ വലിയ വ്യാഖ്യാനത്തോടു കൂടിയ “ഇന്ത്യന്‍ പീനല്‍കോഡ്” കൊണ്ട് തലയ്ക്ക് ഒരു ഏറും കിട്ടി. അയല്‍വക്കക്കാരും, എന്റെ കാരണവരായിരുന്ന മരിച്ച ചാപ്പ്മാനും, കളരിയിലെ ഉണ്ണിക്കുറുപ്പും കൂടിയാണ് ഒടുക്കം ചേര്‍മ്മാനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തിയത്.

അതൊക്കെ സഹിയ്ക്കാം. കഥാനായകനായ കണ്ണനോ, കണ്ടുണ്ണിയോ, കുഞ്ഞുണ്ണിയോ, രാവുണ്ണിയോ പിന്നീട് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് അസംബ്ലി പ്രസിഡന്റായോ? ചങ്ങലംപരണ്ട അംശം അധികാരിയായോ? മാന്യസഹോദരരേ, ഇല്ല. ആ വിദ്വാന്‍ ഇപ്പോല്‍ പതിമ്മൂന്നര ഉറുപ്പിക ശമ്പളത്തിന്മേല്‍ ഒരു മാന്യനും പോര്‍ട്ടരുമായി ദിനവൃത്തി കഴിയ്ക്കുകയാണ്.

ആ മനുഷ്യന്‍ അന്നു വലവെച്ചുപിടിച്ച അടി പരേതനായ കുറുപ്പുമാസ്റ്ററുടെ കീഴില്‍ പത്തുകൊല്ലം പഠിച്ച ആള്‍ക്കു കിട്ടിയ അടിയുടെ ആകെത്തുകയെടുത്താല്‍കൂടി, അതിലുമധികം ഉണ്ടായിരിയ്ക്കും. ക്ലാസ്സില്‍ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ ഇന്നും, മഹാത്മജിയെപ്പോലെയോ ഹരിശ്ചന്ദ്രനെപ്പോലെയോ വലിയ സത്യവാന്മാരൊന്നുമല്ലെങ്കിലും ഒരു വിധം പത്തിനെട്ടായി സത്യം പറഞ്ഞു കഴിച്ചുകൂട്ടിപ്പോരുന്നു. പക്ഷേ പ്രസ്തുത അപ്പുവോ, ശ്രീധരനോ, കേശവനോ, കുങ്കനോ പിന്നീട് ഇതുവരെ ഒരൊറ്റ നേര് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആ വിദ്വാന്ന് മതിയായിപ്പോയിപോലും. ഇത്രയധികം അടികൊണ്ടിട്ട് അമേരിയ്ക്കയിലെ പ്രസിഡണ്ടാവാത്തതാണ് ഭേദമെന്ന് അയാള്‍ പറയുന്നു.

ഇത് നിങ്ങളുടെ സാന്മാര്‍ഗ്ഗികപാഠങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന തകരാറാണ്. “ധൈര്യശാലിയായ നാവികബാലന്റെ” കഥ വായിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്‍ അച്ഛന്റെ കല്പന കിട്ടാതെ മോട്ടോര്‍ കാര്‍ വരുമ്പോള്‍ നടുനിരത്തില്‍ നിന്ന് തെറ്റുകയില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചു നിന്നതിനാല്‍ ആ ധൈര്യശാലിയുടെ കാലുകള്‍ രണ്ടും അരഞ്ഞു ചമ്മന്തിപ്രായമായിപ്പോയി. “ഗ്രാമത്തിലെ ചിറ സംരക്ഷിച്ച ബാല”ന്റെ കീര്‍ത്തി കയ്ക്കലാക്കേണമെന്ന് കരുതിയ മറ്റൊരു ത്യാഗി ഇടവഴിയുടെ വക്കിലുള്ള ഞെണ്ടിന്‌മാളത്തെ അടച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നതിനാലുണ്ടായ അപകടം ഞാന്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

ഇങ്ങിനെയുള്ള ഓരോ കഥകള്‍ പഠിപ്പിച്ച് നിങ്ങളെന്തിനാണ് കുട്ടികളെ ദ്രോഹിയ്ക്കുന്നത്. തീപ്പിടിച്ച കപ്പലില്‍നിന്നു കൊണ്ട് “അച്ഛാ, ഞാനെനിയും ഇവിടെത്തന്നെ നില്‍ക്കേണമോ?” എന്നു ചോദിച്ച ആ വങ്കശിരോമണിയായ നാവികബാലനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു മകന്‍ ആര്‍ക്കും ജനിയ്ക്കരുതേ! എന്നാണ് എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന. ഇതു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചില സാന്മാര്‍ഗ്ഗികകഥാകര്‍ത്താക്കള്‍ എന്റെ നേരെ വാളെടുക്കുമായിരിയ്ക്കും. എന്നാലെന്താണ്? മറ്റുള്ളവരുടെ ഹിതം നോക്കീട്ടാണ് എഴുതുന്നതെങ്കില്‍ സഞ്ജയന്‍ ഇതിന്ന് എത്രയോ മുന്‍പ് “കവിത കലാശിച്ച് കാശിയ്ക്കു” പോയിട്ടുണ്ടായിരിയ്ക്കും; ഇല്ലെങ്കില്‍ രാമേശ്വരത്തേയ്ക്കെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടായിരിയ്ക്കും. തഥാസ്തു.

6-2-’35

അദ്ധ്യായം 5
ബി.എം. കോളേജിന്റെ ഉത്ഭവം

സഞ്ജയന്‍ ഇതുവരെ വിചാരിച്ചിരുന്നത് ഭാര്യയാകുവാന്‍ യാതൊരു പഠിപ്പും പാസ്സും ആവശ്യമില്ലെന്നായിരുന്നു വേണം പോലും. ജപ്പാനില്‍ സ്ത്രീകളെ ഭാര്യമാരാകുവാന്‍ പഠിപ്പിയ്ക്കേണ്ടതിന് ഒരു വലിയ കോളേജ് തന്നെ സ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് പത്രികയുടെ കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തില്‍ വായിച്ചപ്പോളാണ് സഞ്ജയന്റെ കണ്ണ് തുറന്നു പോയത്. അവിടെ വെച്ചു കൊടുക്കപ്പെടുന്ന ഡിഗ്രി എന്താണെന്നു കടലാസ്സില്‍ കണ്ടില്ല. ബി.എം (ബേച്ചിലര്‍ ഓഫ് മാട്രിമണി) എന്നായിരിയ്ക്കണമെന്നു തോന്നുന്നു. അതിന്റെ മീതെ എം.എം, ഡി.എം. എന്നീ പരീക്ഷകളും ബിരുദങ്ങളും കൂടിയുണ്ടായിരിയ്ക്കണം.

സഞ്ജയന്ന് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അസൂയയോ, വിസ്സമ്മതമോ ഉണ്ടെന്നു കരുതി സഞ്ജയന്റെ മാന്യസഹോദരിമാര്‍ നെറ്റി ചുളിയ്ക്കരുത്. സഞ്ജയന്ന് ഇക്കാര്യത്തില്‍ വളരെ സന്തോഷവും, അഭിനന്ദനവും, കൃതാര്‍ത്ഥതയുമാണുള്ളത്. എന്നു മാത്രമല്ല, അത്തരം കോളേജുകള്‍ നമ്മുടെ നാട്ടിലും സ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെട്ടു കാണുവാന്‍ സഞ്ജയന്‍ ആഗ്രഹിയ്ക്കുകയും, പ്രാര്‍ത്ഥിയ്ക്കുകയും, നേര്‍ച്ചകള്‍ കൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതു കൊണ്ട് മതിയാക്കാമോ? എന്നാണ് ഞാന്‍ ചോദിയ്ക്കുന്നത്. സ്ത്രീകള്‍ക്കു ഭാര്യമാരാകുവാനും, അമ്മമാരാകുവാനും, കുടുംബിനികളാകുവാനും, മുത്തശ്ശികളാകുവാനും പഠിപ്പും പാസ്സും ആവശ്യമാണെങ്കില്‍, പുരുഷന്മാര്‍ക്കു ഭര്‍ത്താക്കന്മാരാകുവാനും, അച്ഛന്മാരാകുവാനും, ഗൃഹസ്ഥന്മാരാകുവാനും, മുത്തച്ഛന്മാരാകുവാനും പഠിപ്പും പാസ്സും വേണ്ടേ? ഉദാഹരണമായി, ഡി.എം (ഡോക്ടര്‍ ഓഫ് മാട്രിമണി) ഡിഗ്രിയെടുത്ത ഒരു പികവാണിയെ, അവളുടെ ശാസ്ത്രീയവിജ്ഞാനത്തിന്റെ ഒരു കണികപോലുമില്ലാത്ത, സഞ്ജയനെപ്പോലെയുള്ള വെറും ഒരു പുരുഷന്‍ വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടി വരികയാണെങ്കില്‍, പിന്നീടുണ്ടാകുവാന്‍ ഇടയുള്ള അനിഷ്ടഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചാലോചിയ്ക്കുമ്പോള്‍ സഞ്ജയന്‍ നടുങ്ങിപ്പോകുന്നു.

ജപ്പാനിലുള്ളതു പോലെയുള്ള കോളേജുകള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ സ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെടുവാന്‍ ഇനി അധികം കാലതാമസം വേണ്ടിവരുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഇക്കാര്യത്തില്‍ നമ്മുടെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ എന്തു ചെയ്യുവാനാലോചിയ്ക്കുന്നു? എന്നാണ് സഞ്ജയന്റെ പ്രശ്നം. അവര്‍ തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരുടെ പരിഹാസപാത്രങ്ങളായി, യാതൊരു വിവരവും വിജ്ഞാനവുമില്ലാതെ, തങ്ങളുടെ ഗാര്‍ഹസ്ഥ്യജീവിതം കണ്ണീരും കയ്യുമായി കഴിയ്ക്കുവാനാണോ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയിരിയ്ക്കുന്നത്; സഹോദരരേ, പുരുഷവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യം നിങ്ങള്‍ അറിയാതിരിയ്ക്കുന്നത് എത്രയും ശോചനീയവും, പരിതാപകരവും – ഒരു വാക്കു കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ; ആലോചിച്ചിട്ടു കിട്ടുന്നില്ല- പരിതാപകരവും മറ്റുമാണെന്ന് ഇതാ നിങ്ങളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളുന്നു.

ചങ്ങലംപരണ്ടയെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവിടെ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നു സഞ്ജയന്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞു. പുരുഷന്മാരെ വൈവാഹികജീവിതക്രമം അഭ്യസിപ്പിയ്ക്കുവാനായി ഒരു കോളേജ് സഞ്ജയന്‍ തുറക്കുവാന്‍ ഒരുങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. പഠിപ്പ് ഒരു കൊല്ലമേ ഉണ്ടായിരിയ്ക്കുകയുള്ളൂ. പതിനെട്ടു വയസ്സു മുതല്‍ നാല്പതു വയസ്സുവരെയുള്ള എല്ലാ അവിവാഹിതപുരുഷന്മാര്‍ക്കും ഈ കോളേജില്‍ അഡ്മിഷന്‍ കൊടുക്കുന്നതാണ്. ഫീസ്സ്, വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന്നു ശേഷം, ഭാര്യയോടന്വേഷിച്ചു തന്നാല്‍ മതി.

ഈ കോളേജില്‍ ആദ്യത്തെ മൂന്നുമാസം പഠിപ്പിയ്ക്കുന്ന വിഷയം അനുസരണമായിരിയ്ക്കും. സ്ത്രീവേഷം കെട്ടിയ ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി ഭാര്യാപദത്തിലിരുന്ന്, “ഇന്നു പോകാന്‍ പാടില്ല”; “ഉദ്യോഗം ഇന്ന ആള്‍ക്കു കൊടുക്കണം”; “ഈ സാരിയുടെ നിറം എനിയ്ക്കു പിടിച്ചില്ല; ഇതു ഷാപ്പുകാരന്നു തിരിച്ചു കൊടുക്കണം”; ഇന്നു രാത്രി സിനിമയ്ക്കു പോകണം”; “ന്യൂസ്പേപ്പര്‍ ഇന്നു വായിയ്ക്കേണ്ട”; “റിക്കോട്ടു നോക്കിയതു മതി”; “ആ ശിപായിയെ ഡിസ്മിസ് ചെയ്യണം”; “മോട്ടോര്‍ കാര്‍ വാങ്ങണം” എന്നൊക്കെ ആജ്ഞാപിയ്ക്കും. മാതൃകാഭര്‍ത്താക്കന്മാരായിത്തീരുവാന്‍ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ “തങ്കം. ഞാനിതാ പുറപ്പെടുകയായി”; “സംശയമുണ്ടോ ജാനൂ?”; “ഞാന്‍ എവിടെയും പോകാന്‍ വിചാരിച്ചിട്ടേയില്ല”; “നാളെ പത്തുമണിമുതല്‍ ആ കഴുത എന്റെ ശിപായിയല്ല”;

“വധ്യനേ നൂനമവധ്യനാക്കീടുവന്‍ വധ്യനാക്കീടാമവധ്യനെ വേണ്ടുകില്‍: അംഗനാരത്നമേ, ചെയ്‌വന്‍ തവ ഹിത- മിങ്ങിനെ ഖേദിപ്പിയ്ക്കായ്ക മാം വല്ലഭേ!”

എന്നൊക്കെ സന്ദര്‍ഭോചിതമായി മറുപടി പറയാന്‍ ആദ്യമായി അഭ്യസിയ്ക്കണം. മറുപടി പറയുമ്പോള്‍ പ്രസന്നമുഖത്തോടു കൂടിയിരിയ്ക്കണം; ഇല്ലെങ്കില്‍ തകരാറുണ്ട്. “ഇങ്ങിനെ വെറുമുഖത്തോടു കൂടി എന്തിനാണ് ഒരു കാര്യം പറയുന്നത്? നല്ല സമ്മതമുണ്ടെങ്കില്‍ മതി. മുഖം കണ്ടാല്‍ തൂങ്ങിമരിയ്ക്കാനോ മറ്റോ ആണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതെന്നു തോന്നും.” എന്നൊയ്ക്കെ ആവലാതികള്‍ ഉണ്ടായേയ്ക്കാം. അവയ്ക്കു ഇടം കൊടുക്കുന്നതു സഞ്ജയന്റെ കോളേജില്‍ നിന്നു ഡിഗ്രിയെടുത്ത ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിയ്ക്ക് വളരെ അപമാനകരമായിരിയ്ക്കും. ആ വിദ്വാന്റെ ഡിഗ്രി തന്നെ സഞ്ജയന്‍ കാന്‍സല്‍ ചെയ്യും.

അനുസരണത്തില്‍ കൂടെ അഭ്യസിക്കേണ്ടുന്ന ഒരു വിഷയം ക്ഷമയാണ്. “ക്ഷമാ ബലമശക്താനാം” എന്നു കരുതുന്നതു ഒരു പുരുഷന്റെ നിലയില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെ ഡിഗ്നിറ്റിയ്ക്കും, അന്തസ്സിന്നും, പൗരുഷത്തിന്നും പോരാത്തതാണെന്നുവിചാരിയ്ക്കുന്നവരുണ്ടെങ്കില്‍, അവര്‍ “ശക്താനാം ഭൂഷണം ക്ഷമാ” എന്നു കരുതി ആശ്വസിച്ചാല്‍ മതി. ഏതു നിലയിലും അതു കൂടാതെ കഴിയുകയുമില്ല. ഭാര്യ എന്തു ചെയ്താലും വിസ്സമ്മതം ഭാവിക്കരുത്, എന്തു പറഞ്ഞാലും എതിര്‍ത്തു പറയരുത്. ചിലപ്പോള്‍ വൈകുന്നേരം പ്രവൃത്തിസ്ഥലത്ത് നിന്നു തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും നിങ്ങളുടെ മുറി നിങ്ങള്‍ക്കു തന്നെ കണ്ടാല്‍ മനസ്സിലാവാത്തവിധത്തില്‍ ശ്രീമതി വൃത്തിയാക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരിയ്ക്കും: കസാലകള്‍ അവയിലിരുന്നു വായിയ്ക്കുവാനോ എഴുതുവാനോ സൗകര്യമില്ലാത്തവിധത്തില്‍ അതിഭംഗിയായി നിരത്തിവെച്ചുകാണാം; നിങ്ങളുടെ കടലാസ്സുകളും, എഴുത്തുകളും, റിക്കാര്‍ട്ടുകളും, പുസ്തകങ്ങളുമൊക്കെ, കണ്ടാലുള്ള ഭംഗിയെമാത്രം ആസ്പദിച്ചു, കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി, അട്ടിമറിച്ചു, സ്ഥാനം തെറ്റിച്ചു, സ്ഥലം മാറ്റി, വൃത്തിയാക്കിയതുകാണാം; അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ ഫ്ലാനല്‍ കോട്ടോ, ഖദര്‍ വേഷ്ടിയോ, ഒരു ഡസന്‍ പളുങ്കു പാത്രങ്ങള്‍ക്കു പകരമായികൊടുത്ത്, ആദായമുള്ള ഒരു കച്ചവടം ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരിയ്ക്കും. ക്ഷോഭിയ്ക്കരുത്. കണ്ണിന്റെ പുരികമൊന്നു ചുളിച്ചാല്‍ കാര്യം അബദ്ധമായി. ഒരു മന്ദസ്മിതത്തോടുകൂടി നാലുപുറവും നോക്കി, അദ്ഭുതസ്വരത്തില്‍ “അസ്സലായിട്ടുണ്ട്, കമലം! നീ തനിച്ചാണോ ഇതൊക്കെ ചെയ്തത്?” എന്നോ, “നീ ആ കച്ചവടക്കാരനെ തോല്പിച്ചു! ആ പഴയ ’ദുറാവാ’യ കോട്ടിന്നു പകരം ഈ നല്ല സാധനങ്ങള്‍ കിട്ടുമെന്നു ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിട്ടില്ല” എന്നോ യുക്തം പോലെ,

“തന്‍പ്രജ്ഞതന്‍ സഥിരതയാലൊരു ഭാവഭേദം സംപ്രസ്ഫുരദ്വദനതാരിലിയന്നിടാതേ”

പറയണം.

ഇതൊക്കെ പഠിയ്ക്കുവാനും ഇവയിലുള്ള പരീക്ഷകള്‍ പാസ്സാകുവാനും എളുപ്പമാണെന്നു വിചാരിയ്ക്കുന്നവരുണ്ടായേയ്ക്കാം. പക്ഷെ ഇതിലെല്ലാറ്റിലും കവിഞ്ഞ ഒരു പരിശീലനമുണ്ട്. അതു കുട്ടിയെ എടുത്തു നടക്കുവാന്‍ ശീലിയ്ക്കലാണ്. ഇതിന്നായി ഏകദേശം ആറുമാസം പ്രായം ചെന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ വലിപ്പത്തില്‍ ഈയക്കട്ടികൊണ്ട് ഒരു പ്രതിമയുണ്ടാക്കി, അതിന്റെ തലയ്ക്കു പന്ത്രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ നില്‍ക്കാതെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരലാറം വെച്ചുപിടിപ്പിച്ചു സന്ധ്യയ്ക്കു ഓരോ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെയും കയ്യില്‍കൊടുക്കും. അതിനെ എടുത്തു, താഴെ വെയ്ക്കാതെ, ശ്രീമതിയുടെ മുഖത്തു നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ, പുലരുന്നതുവരെ ക്ലാസുമുറിയില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും “ഓമനത്തിങ്കല്‍ക്കിടാവോ” എന്നു അറിയും പോലെ പാടിക്കൊണ്ട് പത്തുരാത്രി നടക്കുവാന്‍ പഠിയ്ക്കണം. ഇത്രയുമായാല്‍ സഞ്ജയന്റെ കോളേജിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥി “ബി. എം” ബിരുദത്തിന്ന് അര്‍ഹനായി. ഇതിന്റെ മേലെയുള്ള ബിരുദങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള അഭ്യാസങ്ങളുമുണ്ട്.

“ബി. എം” ഡിഗ്രി പരീക്ഷയ്ക്കുള്ള ഒരു ചോദ്യക്കടലാസ്സ് താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു:-

നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയ്ക്കു തലവേദനയാണെന്നു നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞാല്‍, പറയേണ്ടുന്ന സാന്ത്വനങ്ങളുടെയും , ചെയ്യേണ്ടുന്ന പ്രതിവിധികളുടെയും ഒരു ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കുക.

കാപ്പിയോ ചായയോ അറുവഷളാണെന്നു നിങ്ങള്‍ക്കു അഭിപ്രായമുണ്ടെങ്കില്‍ അതു പുറത്തു കാണിയ്ക്കാതിരിക്കുവാന്‍ ഏതുതരം മുഖഭാവമാണ് നിങ്ങള്‍ സ്വീകരിയ്ക്കുക?? (പടം വരഞ്ഞുകാണിയ്ക്കണം)

കുട്ടികള്‍ക്ക് ആദ്യത്തെ കൊല്ലം ഉണ്ടാകുവാനിടയുള്ള സുഖക്കേടുകള്‍ ഏതെല്ലാം? ഇവയില്‍ അമ്മമാരുടെ സൂക്ഷ്മതക്കുറവുകൊണ്ടുണ്ടാവുന്ന സുഖക്കേടുകള്‍ അങ്ങിനെ ഉണ്ടായതല്ലെന്നു ഡോക്ടര്‍മാരുടെ മുന്‍പാകെ തെളിയിപ്പാന്‍ നിങ്ങള്‍ എന്തു ന്യായങ്ങള്‍ പറയും?

ബ്ലൗസും ജാക്കറ്റും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമെന്ത്?

സാരി, ദാവണി, ഇവയുടെ നീളം, വീതി – ഇവയെഴുതുക.

ഹേറോയില്‍ എത്രതരം? ഏതെങ്കിലും മൂന്നെണ്ണത്തിന്റെ നിറം, പരസ്യങ്ങളില്‍ പറയപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഗുണഗണങ്ങള്‍, വില ഇവയെ വര്‍ണ്ണിക്കുക.

കുട്ടികളെ ഉറക്കുവാനുള്ള താരാട്ടുകളോ, പാട്ടുകളോ അരഡസന്‍ കാണാതെ എഴുതുക.

പന്ത്രണ്ടൂതരം ബ്രൂച്ചുകള്‍ വരഞ്ഞു കാണിയ്ക്കുക.

മദിരാശിയില്‍ സ്വര്‍ണ്ണാഭരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിവില്‍ക്കുന്ന നാലു കമ്പനികളുടെ പേരെഴുതുക.

ഭാര്യയുടെ അമ്മയെ പ്രസാദിപ്പിയ്ക്കുവാന്‍ ഉതകുന്ന പത്തു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിയ്ക്കുക.

“രണ്ടു കളത്രത്തെയുണ്ടാക്കിവെയ്ക്കുന്ന തണ്ടുതപ്പിയ്ക്കു സുഖമില്ലൊരിയ്ക്കലും” എന്തുകൊണ്ട്?

“പാതിയും മനുഷ്യന്നു ഭാര്യയെന്നറിഞ്ഞാലും
മേദിനീപതേ, ഭാര്യ വലിയ സഖിയല്ലോ!”
ഇങ്ങിനെയല്ലാത്ത ചില ഘട്ടങ്ങളും, അവയുടെ നിവാരണമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും വിവരിയ്ക്കുക.

വീട്ടില്‍ താമസിച്ചെത്തുന്നതിന്ന് ഒഴികഴിവായി ഏതവസരത്തിലും ഉപയോഗിപ്പാന്‍ കൊള്ളുന്ന പന്ത്രണ്ടു പച്ചക്കളവുകള്‍ സൃഷ്ടിയ്ക്കുക. (സമയം ആറു മിനിട്ട്)

“ഓമനേ”!” എന്നുള്ള സംബോധനയ്ക്കു ഇരുപത്തിനാലു പര്യായഭേദങ്ങള്‍ എഴുതുക.

എനിയും ചോദ്യങ്ങള്‍ വളരെയുണ്ട്. സ്ഥലച്ചുരുക്കം കൊണ്ട് മാതൃക കാണിയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഏതാനും ചൊദ്യങ്ങള്‍ ഇവിടെ ചേര്‍ത്തതാണ്. പൊതുജനങ്ങളുടെ സഹായസഹകരണങ്ങളുണ്ടെങ്കില്‍ അടുത്ത ജൂണ്മാസത്തില്‍ത്തന്നെ ചങ്ങലംപരണ്ടയിലെ അംശക്കച്ചേരിയ്ക്കു സമീപം പ്രസ്തുത കോളേജ് തുറക്കണമെന്നാണ് സഞ്ജയന്‍ ആലോചിയ്ക്കുന്നത്. വിവാഹിതന്മാരായവരെ (വിവരം അവരുടെ ഭാര്യമാര്‍ അറിയുകയില്ലെന്ന് ഉറപ്പും, ജാമ്യവും തരുന്ന പക്ഷം) ഇരട്ടി ഫീസിന്മേല്‍, സ്വകാര്യമായി ക്ലാസില്‍ ചേരാതെ പഠിച്ചു പരീക്ഷയ്ക്കിരിക്കുവാന്‍ അനുവദിയ്ക്കുന്നതാണ്. പക്ഷെ അതു കൊണ്ടുണ്ടായേയ്ക്കാവുന്ന യാതൊരു സംഭവങ്ങള്‍ക്കും പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ ഉത്തരവാദിയായിരിയ്ക്കുന്നതല്ല.

[ഞങ്ങളും ഉത്തരവാദികളായിരിയ്ക്കുന്നതല്ല — പത്രാധിപര്‍]

അദ്ധ്യായം 6
ഭര്‍ത്തൃസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍

അകത്തിരിയ്ക്കും വനിതയ്ക്ക് ഒരു വിളിതോന്നി. അവള്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. ജനനനിയന്ത്രണത്തിന്റെ അത്യാവശ്യകതയെപ്പറ്റി അവള്‍ പ്രസംഗിച്ചു; സ്ത്രീകള്‍ക്ക് എല്ലാകാലത്തും, എല്ലായിടത്തും, എല്ലാ സംഗതികളിലും പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ പോരാ, അവര്‍ക്കുള്ളതിനേക്കാള്‍ കുറച്ചധികംതന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണമെന്ന് അവള്‍ പ്രഖ്യാപനം ചെയ്തു. ജനനനിയന്ത്രണത്തെ പ്രായോഗികമാക്കുവാന്‍, സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യേച്ഛയെ സഫലീകരിപ്പാന്‍, അവള്‍ പല പല നൂതനമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളെപ്പറ്റിയും ഗവേഷണങ്ങള്‍ നടത്തി. അവയെ അതാതു സമയത്തു ജനങ്ങള്‍ക്കു സമ്മാനിച്ചു. കാലമങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞു.

അവളുടെ പേരിവിടെ പറയുന്നത് പന്തിയല്ല. കാരണം ആ പേരുള്ള വേറെ സ്ത്രീകള്‍ അതേ അഭിപ്രായക്കാരികളാണെങ്കില്‍, അവരെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് ഞാനെഴുതുന്നതെന്നു കരുതി എന്റെ നേരെ അവര്‍ കലശലായി മുഷിയും; ഭിന്നാഭിപ്രായക്കാരികളാണെങ്കില്‍, തങ്ങളുടെ പേരിനോട്, ആ അഭിപ്രായത്തെ തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ചതിന്നു അതിലും കലശലായി മുഷിയും. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവളെ ‘സൗഭാഗ്യവതി’യെന്നു മാത്രം വിളിയ്ക്കാം. ആ പേര്‍ സാര്‍ത്ഥകവുമാണ്; അവളൊരു സൗഭാഗ്യവതി തന്നെയാണ്.

അവളുടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ കേള്‍പ്പാന്‍ ആളുകള്‍ നാനാഭാഗത്തു നിന്നും ആയിരക്കണക്കായി എത്തിച്ചേര്‍ന്നു എന്നു പറയുന്നത് സ്വന്തം റിപ്പോര്‍ട്ടരുടെ അതിശയോക്തിയല്ല. വെറും പച്ചപ്പരമാര്‍ത്ഥമാണ്.

“കാവ്യം സുഗേയം; കഥ രാഘവീയം;
കര്‍ത്താവ് തുഞ്ചത്തുളവായ ദിവ്യന്‍;
ചൊല്ലുന്നതോ ഭക്തിമയസ്വരത്തി-
ലാനന്ദലബ്ധിയ്ക്കിനിയെന്തു വേണം?”

എന്നു മഹാകവി വള്ളത്തോള്‍ ചോദിച്ചതു പോലെ,

സബ്ജക്റ്റു ‘കണ്‍ട്രോള്‍’; പറയുന്നതോ സ്ത്രീ;
ശബ്ദം സുവീണാക്വണനോപമം താന്‍;
വയസ്സു പത്തൊമ്പതിനിപ്പുറത്താ;-
ണാള്‍ത്തിക്കു കൂടാനിനിയെന്തു വേണം?

എന്നു ഞാനും ചോദിക്കാം.

സൗഭാഗ്യവതിയുടെ പ്രസംഗം കേള്‍പ്പാന്‍ തിക്കിത്തിരക്കിക്കൂടിയ ജനാവലിയുടെ ഒരു വലിയ ശതമാനം ആനന്ദപാരവശ്യം കൊണ്ട് മതിമറന്ന പുരുഷന്മാരും; ബാക്കി അസൂയകൊണ്ട് കണ്ണുകടി തുടങ്ങിയ മഹിളകളുമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാനിനി എടുത്തുപറയേണ്ടതില്ലല്ലോ..

അങ്ങിനെയിരിക്കെ, ഒരു ദിവസം, ഒരു പ്രസംഗവേളയില്‍, സൗഭാഗ്യവതി ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു:– “സ്ത്രീകളോട് സമ്മതം ചോദിയ്ക്കാതെ, അവരുടെ രുചിയും, അഭിലാഷവും, അനുരാഗസ്ഥിതിയും അറിയാതെ, കണക്കു വെക്കാതെ, പതിമ്മൂന്നും പതിന്നാലും വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍, അവരെപ്പിടിച്ച്, ആജീവനാന്തം മനസ്സെരിഞ്ഞു കഴിയുവാന്‍വേണ്ടി, തലച്ചോറില്ലാത്ത കഴുതകളുടെ കൂടെ കെട്ടിയിട്ടേക്കുന്ന സമ്പ്രദായം നിര്‍ത്തേണ്ടുന്ന കാലം അതിക്രമിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. [ഹിയര്‍! ഹിയര്‍! – പി.എസ്സ്] എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ മേലില്‍ വിവാഹബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെടുവാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വനിതകള്‍ ഭര്‍ത്തൃസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളില്‍നിന്നു ഹര്‍ജികള്‍ ആവശ്യപ്പെടേണ്ടതും, പ്രാഥമികസെലക്ഷന്‍ കിട്ടിയവരുടെ ഇടയില്‍നിന്ന്, ‘ഇന്റര്‍വ്യൂ’ കഴിഞ്ഞതിന്നുശേഷം, തങ്ങള്‍ക്കു പറ്റുന്ന വരന്മാരെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതുമാണ്.” [ഹസ്തഘോഷവും, ചിയേഴ്സും]

ഈ പ്രസംഗത്തിന്നുശേഷം ദിവസം പതിനഞ്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും, നമ്മുടെ സൗഭാഗ്യവതിയുടെ മേശപ്പുറത്ത്, നാനാസ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്ന എഴുത്തുകള്‍, മഹാമേരുപോലെ, കുന്നിച്ചുകൂടി. എല്ലാം അവിവാഹിതയായ സൗഭാഗ്യവതിയുടെ സ്വയംവരത്തിന്നു കാങ്‌ക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഭര്‍ത്തൃസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ അപേക്ഷാഹര്‍ജികളായിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

ഏതാനും ഹര്‍ജികളുടെ പകര്‍പ്പുകള്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു:

ഒരു ഡോക്ടര്‍ ഇങ്ങിനെ എഴുതി:

“ആരോഗ്യവതി,

ഭവതിയുടെ ദേഹത്തില്‍നിന്ന് പുറപ്പെട്ട രശ്മികള്‍ കണ്‍‌വഴി എന്റെ തലച്ചോറില്‍ എത്തിയ ഉടനെ അവിടെ പലേ മാറ്റങ്ങളും വന്നിരിയ്ക്കുന്നു.

ഞാന്‍ നല്ല പ്രാക്റ്റീസ്സുള്ള ഒരു ഡോക്ടറാണ്; അരോഗദൃഢഗാത്രനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമാണ്. പക്ഷേ ഭവതിയെക്കണ്ടതു മുതല്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിയ്ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കൈ വിറച്ചുതുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. രണ്ടു മൂന്നു രോഗികള്‍ ഈ ഏകകാരണത്താല്‍ ‘കൊളാപ്സാ’യിപ്പോയി. ഭവതി എന്നെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കില്‍ എനിയും അനവധിപേര്‍ ‘കൊളാപ്സായി’പ്പോകുവാന്‍ ഇടയുണ്ട്. അതുമാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരുടെ നെഞ്ഞത്ത് കുഴല്‍‌വെച്ച് ഹാര്‍ട്ട് പരിശോധിയ്ക്കുന്ന സമയങ്ങളില്‍ എന്റെ സ്വന്തം നെഞ്ഞിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം എന്റെ ചെവികളില്‍ “ഘും ഘും” എന്നു മുഴങ്ങി കേള്‍ക്കുന്നതിനാല്‍, അവര്‍ക്കൊക്കെ ഹൃദയത്തിന്ന് എന്തോ തരക്കേടുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ ശങ്കിച്ചുപോകുന്നു. ഇതിന്നുപുറമെ, ഭവതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തഹേതുവായി എന്റെ ആമാശയം, പക്വാശയം, യകൃത്ത്, പ്ലീഹ മുതലായ അനേകം ആന്തരാവയവങ്ങള്‍ വലിയ തകരാറിലായിരിയ്ക്കുന്നു. ഒന്നുകില്‍ ഭവതിയുടെ ഭര്‍ത്തൃപദം, അല്ലെങ്കില്‍ ദീര്‍ഘകാലത്തേക്ക് നീണ്ട് നിന്നു ഒടുക്കം മരണത്തില്‍ പരിണമിച്ചേക്കാവുന്ന ക്രോണിക് ഡിസ്പെപ്സിയയും അക്യൂട്ട് ഇന്‍സോമ്നിയയും – ഇവയിലൊന്നാണ് ഞാന്‍ ഭാവിയിലേയ്ക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വരിക.

എന്ന്,’

ആജീവനാന്തം ഭവതിയുടെ

— (എം. ബി. ബി. എസ്സ്)

ഒരു വക്കീല്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കും പ്രകാരം എഴുതി:

1936 മെയ് മാസം 15 ആംനു വെള്ളിയാഴ്ച പകല്‍ അഞ്ചുമണിക്കോ, അതിന്നടുത്തോ, ശ്രീമതി ………യായ നിങ്ങള്‍ ………………ഗള്‍സ് സ്കൂളിലോ, പരിസരത്തിലോ, വെച്ചു ചെയ്ത പ്രസംഗത്തില്‍, ഭാവിയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ സ്വീകരിയ്ക്കുന്നത് ഭര്‍ത്തൃസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ ഹര്‍ജികള്‍ പ്രകാരമായിരിക്കേണമെന്നോ, ആ അര്‍ത്ഥം വരുന്ന മറ്റു വാക്കുകളോ, പറഞ്ഞിരിക്കുകയാലും, നിങ്ങള്‍ അവിവാഹിതയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉത്തമവിശ്വാസമുള്ളതിനാലും, മേപ്പടി സമ്പ്രദായത്തിലുള്ള ഭര്‍ത്തൃസ്വീകരണത്തിന്ന് നിങ്ങള്‍ ഒരുക്കമാണെന്ന് മേപ്പടി വാക്കുകളിലൂടെ ധ്വനിയ്ക്കുന്നതിനാലും, ഈ ഹര്‍ജി എഴുതുന്ന ഞാന്‍ അവിവാഹിതനായതിനാലും, ഈ ഹര്‍ജിയ്ക്കു കാരണമായിത്തീര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു.

ഹര്‍ജിക്കാരനായ ഞാന്‍ ഇക്കഴിഞ്ഞ 1936 ഏപ്രില്‍ മാസം 1-ആംനു മുപ്പത്തഞ്ചുവയസ്സു തികച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനാണെന്നും (ഹിന്ദു, അബ്രാഹ്മണന്‍) ഇതെഴുതുന്ന സമയത്ത് ഞാന്‍ ഉഴലൂര്‍ ഡിസ്ട്രിക്റ്റു കോര്‍ട്ടില്‍ ഒരു വക്കീലാണെന്നും പ്രതിമാസം സിവിലായും ക്രിമിനലായും ഉള്ള പ്രാക്റ്റീസുകൊണ്ട് എനിയ്ക്കു ശരാശരി വരവ് 300ക. യാണെന്നുള്ള ഇന്‍കംടാക്സ് ഓഫീസറുടെ മതിപ്പിനെ ഞാന്‍ നിഷേധിയ്ക്കാതെ, ആ സംഖ്യയ്ക്കുള്ള തോതുപ്രകാരം ആദായനികുതി കൊടുത്തുവരുന്നുണ്ടെന്നും, തറവാട്ടു ഭാഗം കഴിച്ചതില്‍, എനിയ്ക്കു കടവും കോടതിച്ചെലവും മുഴുവന്‍ കൊടുത്തു തീര്‍ത്തതിന്നുശേഷം കിട്ടിയ ഓഹരിവില, കമ്മീഷന്‍ കണക്കുപ്രകാരം 13ക. 8ണ. 9പൈ, മാത്രമാണെങ്കിലും, എന്റെ പ്രാക്റ്റീസുകൊണ്ടുള്ള വരവ് ഏതു സ്ത്രീയുടെയും ഭര്‍ത്തൃപദവിയ്ക്ക് എന്നെ അര്‍ഹനാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നും, ഞാന്‍ ഇതിനാല്‍ നിങ്ങളെ അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

നിങ്ങള്‍ എന്നെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിയ്ക്കുന്നപക്ഷം കോടതിയുള്ള ഓരോ ദിവസവും കക്ഷികളില്‍നിന്നു ഫീസായി കിട്ടുന്ന പണത്തില്‍ പകല്‍സമയത്ത് കോടതിയില്‍‌വെച്ചു ഉണ്ടായേയ്ക്കാവുന്ന ന്യായമായ ചെലവുകള്‍ കഴിച്ച് ബാക്കി സംഖ്യ വീട്ടില്‍ത്താമസമുള്ള ദിവസം രാത്രി പത്തുമണിയ്ക്കകത്തും, കേസ്സിന്നു പുറുമേപോയി താമസിയ്ക്കേണ്ടി വന്നാല്‍ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിയുന്നതിലിടയ്ക്കും, നിങ്ങളുടെ കൈവശം തന്നുകൊള്ളാമെന്നും, മുന്‍പറഞ്ഞ ചെലവുകളുടെ ശരിയായ ഒരു കണക്കും അതോടു കൂടി ഏല്പിച്ചുകോള്ളാമെന്നും, കമീഷന്‍ഫീസ്സുള്‍പ്പെടെ മറ്റുവഴിയ്ക്കു കിട്ടാവുന്ന എല്ലാ വരവുകള്‍ക്കും ഈ നിബന്ധന ബാധകമാകുന്നതാണെന്നും, നമ്മളില്‍ ഒരാള്‍ മരിയ്ക്കുകയോ, വിവാഹബന്ധം വേര്‍പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നതുവരെ, ഞാന്‍, കടാക്ഷം, പ്രേമലേഖനം മുതലായവവഴിയായി മറ്റു യാതൊരു സ്ത്രീയുടെയും നേരെ എനിയ്ക്കുള്ളതോ ഉണ്ടാകുവാനിടയുള്ളതോ ആയ അനുരാഗത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതല്ലെന്നും, അങ്ങിനെയൊരു വാഗ്ദാനം നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങോട്ടും തരേണ്ടതായിരിയ്ക്കുമെന്നും കൂടി ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ഇതിനാല്‍ അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

ആരോഗ്യം

സൗശീല്യം

സൗന്ദര്യം

യൗവനം

ബുദ്ധി

തറവാടിത്തം

എന്നാല്‍ മാര്‍ജിനില്‍ വിവരിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ആരോഗ്യാദിഗുണങ്ങളെപ്പറ്റി വിശ്വസ്തരായ പലേ സാക്ഷികളും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുകയും, ഒന്നാം ഖണ്ഡികയില്‍ പറയപ്പെട്ട ഭര്‍ത്തൃസ്വീകരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം അറിയുകയും ചെയ്തതുമുതല്‍ എനിയ്ക്കു നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അനുരാഗം ഹേതുവായി കേസ്സുകളിലൊന്നും ശ്രദ്ധ വേണ്ടതുപോലെ പതിയാതെയായിരിയ്ക്കുന്നുവെന്നും, അതുനിമിത്തം എന്റെ വളരെ വിലപിടിച്ച ഏതാനും കക്ഷികള്‍ക്ക് ഗണ്യമായ നഷ്ടം ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ വന്നുകഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നുവെന്നും, കാലാന്തരത്തില്‍ ഈ നഷ്ടം എന്നെയും ബാധിയ്ക്കുവാനിടയുണ്ടെന്നും, ഇക്കാര്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വല്ല ബാദ്ധ്യതയുമുണ്ടെന്നു സിവില്‍നിയമത്തില്‍ ഒരേടത്തും കാണാത്തതില്‍ ഞാന്‍ വ്യസനിയ്ക്കുന്നുവെന്നും, പക്ഷേ, നിയമസംബന്ധമായ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലെങ്കിലും, ഇതു നിങ്ങളുടെ കീര്‍ത്തിയ്ക്ക് ഒരു ഉടവായിരിയ്ക്കുമെന്നും നിങ്ങളെ അറിയിയ്ക്കേണ്ടുന്ന ചുമതലയും എനിയ്ക്കുണ്ട്.

നിങ്ങള്‍ എന്നെ സ്വീകരിയ്ക്കാത്തപക്ഷം ഈ കത്തയയ്ക്കുവാന്‍ എഴുത്തുകൂലി ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ചെലവ് 1ക. 1ണ. 2 പ. എനിയ്ക്ക് അനാവശ്യമായ നഷ്ടമായിരിയ്ക്കുമെന്ന് നിങ്ങളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്ന്, വിവാഹം കഴിയ്ക്കുന്നതുവരെയോ മറ്റൊരു സ്ത്രീയില്‍ അനുരക്തനാകുന്നതുവരെയോ,

നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം, …….(ബി.എ. , ബി.എല്‍)

ഒരാഫീസുമാനേജരുടെ എഴുത്ത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:

നമ്പര്‍ 537/36. തിയ്യതി, 29-5-36

റഫറന്‍സ്: 1936 മെയ് 15-ആംനുത്തെ നിങ്ങളുടെ പ്രസംഗം.

മേലെഴുതിയ സംഗതിയില്‍, നിങ്ങള്‍ സൂചിപ്പിച്ച അഭിപ്രായപ്രകാരം, നിങ്ങളുടെ പാണിഗ്രഹണത്തിനു ഞാന്‍ ഒരു അപേക്ഷകനാണ്. എന്നെപ്പറ്റി അധികവിവരങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു ഫോറവും(എ) നിങ്ങള്‍ എന്റെ അപേക്ഷ സ്വീകരിയ്ക്കുന്ന പക്ഷം, ഒപ്പിട്ട് എനിയ്ക്കു തിരിച്ചയയ്ക്കുവാന്‍ ഒരു ഫോറവും (ബി) ഇതൊന്നിച്ചടക്കം ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നു.

മേലാലുള്ള എഴുത്തുകുത്തുകളില്‍ മേല്‍ചേര്‍ത്തിരിയ്ക്കുന്ന നമ്പര്‍ കാണിപ്പാനപേക്ഷ.

എന്ന്, വിശ്വസ്തന്‍ ……..

ഫോറം (എ)

ഹരജിക്കാരന്റെ പേരും മറ്റു വിവരങ്ങളും

പേര്‍……………………………….

സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ എന്ന് :– പുരുഷന്‍

മതവും, വകുപ്പും :– ഹിന്ദു, നായര്‍.

വയസ്സ് :– 27വ. 8 മാ. 10 ദി.

ഉദ്യോഗം :– ബിംഗ്ലി ഏന്റ് ഡിംഗ്ലി ആഫീസ് മാനേജര്‍

ഉയരം :– 5 അ. 8 അം

നെഞ്ഞിന്റെ ചുറ്റളവ് :– 34 അം.

മാസപ്പടിയും, ഗ്രേഡും, ഏറ്റവും അധികം കിട്ടാവുന്ന ശമ്പളവും :– 95; 80-5-150; 150

സ്വന്തം പേരില്‍ ഒട്ടാകെ സമ്പാദ്യം :– 6,500ക.

ഇന്‍ഷ്വര്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്നും ഉണ്ടെങ്കില്‍ എത്രയ്ക്കെന്നും :– ഉണ്ട്; 5000 കയ്ക്ക്

കടമുണ്ടോ എന്ന് :– ഇല്ല

ഫോറം (ബി)

— താലൂക്ക് — അംശം — ദേശത്ത് — വീട്ടില്‍ ശ്രീമതി —- യായ ഞാന്‍, ബിംഗ്ലി ഏന്റ് ഡിംഗ്ലി കമ്പനി മാനേജരായ മി. — രെ ഇന്നുമുതല്‍ മൂന്നു മാസത്തിന്നകത്ത് വിവാഹം ചെയ്യാമെന്ന് സമ്മതിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.

എന്ന്, 1936 — മാസം — തീയ്യതി

— (ഒപ്പ്)

ഒരു പത്രലേഖകന്‍ അയച്ച ഹര്‍ജി താഴെ ചേര്‍ക്കുംപ്രകാരമായിരുന്നു:

അഭിവന്ദ്യശ്രീമതി,

ഇക്കഴിഞ്ഞ മെയ് 15-ആനു വെള്ളിയാഴ്ച കൃത്യം അഞ്ചു മണിയ്ക്ക് സ്ഥലം ഗള്‍സ്‌സ്കൂളില്‍, ശ്രീ. കെ. കെ. മദ്രാസീയന്‍ അവര്‍കളുടെ സമാരാധ്യമായ ആധ്യക്ഷത്തില്‍ സമ്മേളിച്ച മഹിളകളും സ്ഥലത്തെ പൗരപ്രമാണികളും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള പന്തീരായിരത്തില്‍പ്പരം ജനങ്ങളുടെ മുന്‍പാകെ ഭവതി ചെയ്ത സരസവും, പ്രസന്നവും, ഗംഭീരവും, ഊര്‍ജസ്വലവും, ഉജ്വലവും, ശ്രദ്ധേയവും, വിജ്ഞേയവും, പ്രൗഢവും, ലളിതവും, സാരതരവും, സദസ്യരെ കോള്‍മയിര്‍ക്കൊള്ളിച്ചതും, ആവേശജനകവും, ആദര്‍ശദീപ്തവും, പ്രത്യാശാസുരഭിലവും, ശ്രവണപീയൂഷവും, ഹൃദയവര്‍ജകവുമായ പ്രസംഗത്തെ, ഉള്ളതിലും കുറച്ചുകൂടി അധികം ഭംഗിയാക്കി ഞാന്‍ മലബാറിലെ എല്ലാ പത്രങ്ങളിലേയ്ക്കും അയച്ചുകൊടുത്തു പ്രസിദ്ധം ചെയ്യിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിവാഹവിഷയത്തില്‍ ഭവതി നിര്‍ദ്ദേശിച്ച പദ്ധതി ഏറ്റവും അനുകരണീയമാണെന്നാണ് ഈ ലേഖകന്റെ എളിയ അഭിപ്രായം. അതിനെ കഴിയുന്നേടത്തോളം പ്രായോഗികമാക്കുവാനുള്ള ഒരു കാര്യപരിപാടിയില്‍ ഭവതിയുടെ നടപടി തന്നെ ആദ്യത്തെ ഇനമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതില്‍ എന്താണ് വൈഷമ്യം? ഇക്കാര്യത്തില്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് അനുഭാവമുണ്ടാക്കിത്തീര്‍ക്കേണ്ടതിന്ന് ഒരു പ്രചരണവേല നടത്തുവാനാവശ്യമായ ഒരു പരിപാടിയെ രൂപവല്‍ക്കരിയ്ക്കുന്നതിന്നു വേണ്ടി ഒരു പദ്ധതിയെ ശരിപ്പെടുത്തുവാന്‍ സ്ഥലത്തെ യുവജനങ്ങള്‍ ഏതാനും മഹിളകളുടെ സഹായത്തോടുകൂടി അശ്രാന്തപരിശ്രമം ചെയ്തുവരുന്നുണ്ടെന്നുള്ള സന്തോഷവാര്‍ത്തയെ ഭവതിയെ അറിയിയ്ക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഈ ലേഖകന്ന് പ്രത്യേകവും അകൈതവവും സവിശേഷവുമായ കൃതാര്‍ത്ഥതയുണ്ടെന്ന് സാഭിമാനം രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളുന്നു. ഭവതിയുടെ ഭാഗ്യപരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഭര്‍ത്തൃപദവിയ്ക്ക് ഈ ലേഖകനെയും ഒരു അപേക്ഷകനായി കരുതുവാനപേക്ഷ. ഞാന്‍ കേരളത്തിലെ എല്ലാ പത്രങ്ങളുടെയും സ്വ. ലേ. ആണ്.

എന്ന്, വിധേയന്‍

…………………

ഇത്രയും ഇന്നേവരെ കിട്ടിയ എഴുത്തുകളാണെന്ന് സൗഭാഗ്യവതി അറിയിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. എനിയും ആരൊക്കെ എഴുതുമെന്ന് അറിയുന്നില്ല. എനി കിട്ടുന്നവ അടുത്ത ലക്കത്തില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

സൗഭാഗ്യവതിക്ക് ഭര്‍ത്തൃസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ അസംഖ്യം ഹര്‍ജികള്‍ പിന്നേയും കിട്ടി. ഇപ്പോഴും അവ വന്നുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുന്നു എന്നാണ് അറിയുന്നത്. ഈ ഹരജിവരവ് ഇങ്ങിനെതന്നെ നിലനിന്നുപോവുകയാണെങ്കില്‍ അവയെത്തടയുവാന്‍ മേട്ടൂര്‍ അണക്കെട്ടിനെക്കാള്‍ വലിയ ഒരു അണതന്നെ കെട്ടേണ്ടിവന്നേയ്ക്കുമോ എന്ന് സൗ. ഭയപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേലയിലെ മഴ പോലെ, മി. സത്യമൂര്‍ത്തിയുടെ പ്രസംഗംപോലെ, ചിത്രമെഴുത്തു കെ. എം. വര്‍ഗ്ഗീസ്സവര്‍കളുടെ ഗദ്യകവിതപോലെ, ശ്രീ. ചങ്ങമ്പുഴയുടെ മൃദുലളിതസരളകോമളപദകോലാഹലം പോലെ, ധാരമുറിയാതെ, പ്രതിബന്ധമില്ലാതെ, പ്രയാസമില്ലാതെ, ഒരേ അര്‍ത്ഥത്തോടുകൂടി അവ ഒഴുകിവരുന്നു. അവയുടെ സഹസ്രാംശംപോലും പകര്‍ത്തിയാല്‍ ‘സഞ്ജയ’ന്റെ ഈ ലക്കവും അടുത്ത ഒരു ഡസന്‍ ലക്കങ്ങളും നിറഞ്ഞുവഴിയും. അതുകൊണ്ട്, വിഷുക്കണി – സാമ്പിള്‍ ന്യായപ്രകാരം ഏതാന്‍ ചിലവയെക്കൂടിമാത്രം താഴെ പകര്‍ത്തി ഞാന്‍ വിരമിച്ചേക്കാം.

ഇത്തവണ കവിതൂലികകളുടെ വിളയാട്ടങ്ങള്‍ക്കാണ് ഞാന്‍ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുവാന്‍ പോകുന്നത്. ആദ്യം അരങ്ങേറുന്നത് ഒരു ഗദ്യകവിയുടെ പ്രേമലേഖനമാണ്. നോക്കുവിന്‍.

“പാറക്കെട്ടിലുമുണ്ട് നീരുറവ്; ചട്ടുകക്കള്ളിയ്ക്കുമുണ്ട് പൂവ്; പിണ്ണാക്കിലുമുണ്ട് മാധുര്യം; കരിങ്കാറിലുമുണ്ട് തൂമിന്നല്‍; സര്‍പ്പശിരസ്സിലുമുണ്ട് മാണിക്യമണി; വിപ്ലവകവിതയിലുമുണ്ട് നല്ല വരികള്‍; രൂക്ഷനായ പൂച്ചയിലുമുണ്ട് സൗമ്യനായ എലി; എന്നിലുമുണ്ട് നീ.

ഒരു പൊന്‍വീണ ഒരു കരാംഗുലിയുടെ സപ്രേമലാളനത്തെ പ്രതീക്ഷിക്കുകയാണ്; ചുട്ടെരിയുന്ന ഒരു മരുപ്പറമ്പ് സ്വര്‍ഗ്ഗീയമായ ശീതശീകരസ്പര്‍ശത്തെ കാങ്‌ക്ഷിച്ചു എരിപൊരിക്കൊള്ളുന്ന മാര്‍വിടത്തെ നീലനഭസ്സിന്നു തുറന്നുകാട്ടുകയാണ്; ഒരു ഗ്രാമഫോണ്‍ റിക്കാര്‍ഡിലെ സംഗീതം സൗണ്ട്ബോക്സിന്റെ സമ്മേളനംകാത്തു ക്ഷമയില്ലാതെ വട്ടം ചുറ്റുകയാണ്; ഒരു പാഴ്മഞ്ഞിന്‍‌തുള്ളി തൂമുത്തായിത്തീരുവാന്‍ അരുണകിരണപ്രവേശനത്തിന് നോമ്പുനോറ്റു ഞാന്നു കിടക്കുകയാണ്; ഈ സെറ്റുകളില്‍ ആദ്യത്തേതൊക്കെ ഞാനാണ്, രണ്ടാമത്തേതൊക്കെ നീയാണ്.

അതിന്റെ പ്രത്യുഷപവനന്‍ തലോടിയപ്പോഴാണ് എന്റെ പ്രത്യാശമുകുളം വിരിഞ്ഞത്; അതിന്റെ കിരണകുന്ദളങ്ങള്‍ ചുംബിച്ചപ്പോളാണ് എന്റെ നിരാശാതമസ്സ് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയത്; അതിന്റെ കളകോമളകൂജനത്താലാണ് ഏകാന്തമായ എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍നിന്ന് മാറ്റൊലി പുറപ്പെട്ടത്; അതിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റടിച്ചപ്പോളാണ് എന്റെ അന്യഥാശങ്കാശഷ്പങ്ങള്‍ പാറിപ്പോയത്; ‘അതു’ നിന്റെ പ്രസംഗം – അതെ, ആ ദിവ്യവാഗ്ദ്ധാര- ആയിരുന്നു.

ഓമനേ! എന്റെ അപേക്ഷയാകുന്ന ഈ മഴത്തുള്ളി നിന്റെ കൃപയാകുന്ന ആ മുത്തുച്ചിപ്പിയില്‍ത്തന്നെ പോയി വീഴുകയില്ലേ? ഈ ഹിമരശ്മിനിപാതം ആ ചന്ദ്രകാന്തത്തെ അലിയിക്കുകയില്ലേ? ഈ കല്ലേറ് ആ മാമ്പഴത്തെ താഴെ വരുത്തുകയില്ലേ?

ഹാ, വീണാല്‍ – അലിയിച്ചാല്‍ – വരുത്തിയാല്‍ – ഭൂമി സ്വര്‍ഗ്ഗം; ഞാന്‍ ദേവന്‍; കോഴിക്കോട് മുനിസിപ്പാലിറ്റി അമരാവതി; ഈ കസാല സിംഹാസനം; പിണ്ണക്ക് ജിലേബി; മണ്ണങ്കട്ട റവ ലഡു; എന്റെ പാചകന്‍ നളന്‍; സര്‍വ്വം ആനന്ദം, പരമാനന്ദം.

ഹ, ഹ, വീണില്ലെങ്കില്‍ – അലിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ – വരുത്തിയില്ലെങ്കില്‍ – ഭൂമി നരകം; ഞാന്‍ നരകകൃമി; കാച്ചിക്കുറുക്കിയ പാല്‍ കലര്‍പ്പില്ലാത്ത കാകോളം; പനിനീര് പീനാറി; പകല്‍ രാത്രി, രാത്രി പകല്‍; രാമായണം രാവണായനം; കസ്തൂരി ചാണകം; എല്ലാം അബദ്ധം, അപകടം, അക്ലീമം, നോണ്‍സെന്‍സ്, കുതിരവട്ടം.

എന്ന്, അനുകൂലമായ മറുപടിയുണ്ടാകുമെന്നറിയിച്ചാല്‍ മാത്രം പേരു പറയുവാന്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയിരിയ്ക്കുന്ന നിന്റെ ചരണൈകശരണന്‍.”

ഗദ്യകവിക്ക് ബുദ്ധി കടുകട്ടിയാണെന്ന് അവസാനത്തെ വാചകം തെളിയിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എനി പഴയ വെണ്മണിപ്രസ്ഥാനക്കാരനായ ഒരു കാര്‍ണോപ്പാട് നന്നെ വിഷമിച്ച് തലകാഞ്ഞ് കുത്തിക്കുറിച്ചയച്ച അപേക്ഷാഹര്‍ജി നോക്കുക:

“കൂടും കോപേന സിംഹത്തലവനിടിരവം
പോലെ ഗര്‍ജ്ജിച്ചു പിന്നില്‍-
ക്കൂടുന്നേരം ‘കഴിഞ്ഞു കഥ’യിതി കരുതി
ക്കാറ്റു തോല്‍ക്കുന്ന മട്ടില്‍
ചാടും മാന്‍‌കുഞ്ഞു നാണിച്ചിടയിടെ
നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു നിന്നീടുമാറാ-
യീടും നിന്‍ നോട്ടമയ്യോ, ശിവ, മമ ഹൃദയേ
ഹന്ത! ചെന്തീയ്യുപോലായ്!!

ആ പ്രസംഗമതു കേട്ടനാള്‍മുതല്‍
ത്വല്പ്രസക്തമതിയായി ഞാനെടോ!
അപ്രമേയഗുണപൂര്‍ണ്ണയായ നിന്‍
വിപ്രലംഭമിവനെത്തുലയ്ക്കയായ്?

ഊണില്‍ക്കാണുവതില്ല തെല്ലു രുചി മേ;
പൊയ്പോയുറക്കം, പ്രിയേ!
ക്ഷീണിക്കുന്നു ശരീരമിങ്ങനുദിനം;
വര്‍ദ്ധിപ്പൂ വൈക്ലബ്യവും;
കാണിക്കും കുറയുന്നതില്ല ഹൃദയേ
കാഠിന്യമെന്നാകില്‍, നിന്‍
കോണിക്കല്‍ ശവമൊന്നു കാണുമൊരുനാള്‍;
ഞാന്‍ തന്നെയാമാശ്ശവം!

നിറഞ്ഞ സല്‍കാന്തിസരോമരാളികേ!
മറന്നിടൊല്ലെന്നെ മനോഹരാളകേ!
പറഞ്ഞു ഞാനെന്‍ കഥ; നീ തുണയ്ക്കുകില്‍
കുറഞ്ഞുപോമെന്‍ വ്യഥ, പൊന്നുതങ്കമേ!”

വിഷാദാത്മകന്മാരും വെറുതേയിരുന്നില്ല. അവരുടെ ഇടയില്‍നിന്ന് വന്ന അറുനൂറില്‍ച്ചില്വാനം ഹര്‍ജികളില്‍നിന്നു താഴേ ചേര്‍ക്കുന്ന ‘ഓമനക്കുട്ട’വിലാപമാണ് സൗഭാഗ്യവതി തിരഞ്ഞെടുത്തയച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.വാസ്തവത്തില്‍ അതു മുഴുവന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ക്കുവാന്‍ എനിക്കു സാധിച്ചിട്ടില്ല; പകുതി വായിക്കുമ്പോഴേക്കും കണ്ണീരുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അന്ധനായിപ്പോയിരിയ്ക്കുന്നു. ഇടത്തേകൈയില്‍ ഉറുമാല്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടുമാത്രമേ നിങ്ങളിതു വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങാവൂ, അല്ലെങ്കില്‍ കണ്ണുനീര്‍ വീണു സഞ്ജയന്റെ പെയ്ജ് വഷളാവും. വിഷാദാത്മകന്‍ ഇങ്ങിനെ മോങ്ങി:

“ഖിന്നനാമെന്റെ മുന്നിലായ് ശുദ്ധ-
ശുന്യത വാ പിളര്‍ത്തുന്നൂ;
കാണ്മതില്ലൊന്നുമന്ധകാരത്താല്‍;
കണ്മിഴി; ഹാ! മേ വ്യര്‍ത്ഥമായ്;

ഓമനേ, നിന്നെക്കാമിക്കുംമുന്‍പേ-
യീ മട്ടിലാണെന്‍ കണ്ടീഷന്‍;*
ആയതിന്‍ശേഷമീയവസ്ഥയ്ക്കു-
ണ്ടായ കാഠിന്യം ഭീകരം!

എന്തിന്നാഹാര? മെന്തിന്നു വെള്ള?
മെന്തിന്നു കാറ്റു പോലും, ഹാ?
എന്തിന്നു മാന? മെന്തിന്നു ജീവന്‍
ബന്ധുരപ്രേമം പോരയോ?
ആച്ചരക്കിന്നു നിന്റെ കയ്യില്‍ത്താന്‍
സച്ചരിതേ, ഞാന്‍ കാണുന്നു.
ആ വിശുദ്ധമാം പ്രേമം തീര്‍ത്തിടു-
മീ വിഷാദാത്മകത്വത്തെ
നീയതു തന്നാല്‍ നാലു നാളത്തെ
ക്കീയിവം പിന്നെത്തൃപ്തനാം!”

കണ്ടീഷന്‍

മലയാളസാഹിത്യത്തിന്റെ ദയനീയസ്ഥിതിയോര്‍ത്ത്, അതിനെ ഈ ഒരു വിഷാദാത്മകനില്‍നിന്നെങ്കിലും രക്ഷിക്കുവാനായി, പ്രസ്തുതദേഹം കൈമലര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന “നാലുനാളത്തെ തൃപ്തി” അയാള്‍ക്ക് കൊടുത്തേക്കുവാന്‍ പി.എസ്സ്. സൗഭാഗ്യവതിയോടഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. അതു സൗഭാഗ്യവതിയുടെ സോവിയറ്റ് ആദര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധവുമല്ലല്ലോ! കേരളത്തിലെ എല്ലാ ഓമനകള്‍ക്കും അങ്ങിനെ ചെയ്യാനുള്ള ദയയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ ആഭാസന്മാരുടെ വിഷാദത്തിന്റെ പൈച്ഛില്യം സാഹിത്യത്തില്‍ നിന്നൊഴിയുകയും ചെയ്യും.

മിസ്റ്റിക്ക് കവികളുടെ ഹര്‍ജികളും കുറെ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഒന്നിതാ:

“നിര്‍ന്നിമേഷങ്ങളായ് വാനില്‍
രാക്കണ്ണുകള്‍ വിളങ്ങവേ;
ചന്ദ്രോദയം പ്രതീക്ഷിച്ചു
വാരാര്‍ന്നിധിയിരമ്പവേ;
പുത്തന്‍ചെമ്പനിനീര്‍പ്പൂവിന്‍
ചുറ്റും സംഭ്രാന്തചിത്തനായ്
ഒരു വണ്ടു പറക്കുന്നൂ
കൂരിരുള്‍ച്ചെണ്ടു പോലവെ;
വിളക്കു കെട്ടുപോയെന്റെ
തോണി നീങ്ങുന്നതില്ല, ഹാ?
വിരിഞ്ഞതില്ല പൂവിന്നും
വണ്ടു മൂളി വൃഥൈവ താന്‍
രാത്രി പോകുന്നു മുന്നോട്ടു
പ്രത്യുഷസ്സിന്റെ പൂങ്കവിള്‍
ചുംബിപ്പാന്‍ കൊതി പൂണ്ടേറ്റ-
മിന്ദു കണ്ണീര്‍ പൊഴിയ്ക്കവേ!…

[കുറിപ്പ്:

പുറാട്ട് പറയുംപോലെ
തോന്നുമെങ്കിലുമിന്നിതില്‍
മിസ്റ്റിക്കര്‍ത്ഥമൊളിയ്ക്കുന്നൂ;
തൈക്കുണ്ടില്‍ കള്ളനെന്ന പോല്‍ ]”

അങ്ങിനെ മിസ്റ്റിസിസം. ഗവര്‍മ്മേണ്ടിന്റെ സമസ്ത ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റുകളിലേയ്ക്കും, കമ്പനികളിലേയ്ക്കും, മറ്റും മറ്റുമായി ബി.എ. പരീക്ഷ പാസ്സായതിന്നുശേഷം അയ്യായിരത്തില്പരം അപേക്ഷാഹര്‍ജികളെഴുതിയയച്ച്, കൈ തഴമ്പിച്ച്, ഒരു ദിക്കിലും ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ ഉഴന്ന് ഉഴലൂരായിക്കഴിയുന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയുടെ ഹര്‍ജികൂടി കീഴെ പകര്‍ത്തുന്നു.

“ബഹുമാനപ്പെട്ട ശ്രീമതി,

നിങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്തൃപദവി ഒഴിവാണെന്നും ആ ഉദ്യോഗത്തിലേക്ക് അടുത്തൊരാളെ നിയമിയ്ക്കുവാനിടയുണ്ടെന്നും അറിയുകയാല്‍ എന്നെയും അതിലേയ്ക്ക് ഒരു സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയായി കരുതുവാന്‍ അപേക്ഷിയ്ക്കുന്നു.

ഞാന്‍ പാലക്കാട്ടു താലൂക്കിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ഒരു നായര്‍ത്തറവാട്ടിലെ അംഗമാണ്. എന്റെ നാല് അമ്മാവന്മാരും രണ്ടു ജ്യേഷ്ഠന്മാരും കേള്‍വിപ്പെട്ട തറവാടുകളില്‍ സംബന്ധം ചെയ്തവരായി ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. എന്റെ ഈയിടെ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത ഒരു അമ്മാമന്റെ ഭാര്യ സോവിയറ്റുറഷ്യയില്‍ പോയി തിരിച്ചുവന്ന ഒരു മഹതിയാണെന്നുകൂടി നിങ്ങളെ സവിനയം അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

ഞാന്‍ ഇരുപത്തേഴു വയസ്സായ ഒരു അരോഗദൃഢഗാത്രനും, സ്വഭാവത്തെയും നടപടിയെയും സംബന്ധിച്ചെടത്തോളം നിര്‍ദ്ദോഷിയുമാണ്.

1928-ല്‍ ഞാന്‍ ചരിത്രം ഐച്ഛികവിഷയമായെടുത്തു ബി.എ. പരീക്ഷ പാസ്സായിട്ടുണ്ട്. അതിന്നുശേഷം ഇതുവരെ ഉദ്യോഗത്തിന്നുവേണ്ടി നിരന്തരപരിശ്രമം ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. വിവാഹാനന്തരവും പ്രസ്തുത അന്വേഷണം കയ്യൊഴിയ്ക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, അക്കാര്യത്തില്‍ കുറെക്കൂടി ഉത്സാഹം കാണിയ്ക്കുവാന്‍ ഇടയുള്ളതുമാണ്.

നിങ്ങള്‍ എന്നെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിയ്ക്കുന്നപക്ഷം, അചഞ്ചലമായ പ്രണയവും, എതിര്‍ വാക്കില്ലാത്ത അനുസരണവും മുഖേന നിങ്ങളെ പ്രസാദിപ്പിയ്ക്കുകയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്‌വാന്‍ ഞാന്‍ സദാ സന്നദ്ധനായിരിയ്ക്കുമെന്നു കൂടി നിങ്ങളെ സവിനയം ബോധിപ്പിച്ചു കൊള്ളുന്നു.

യാതൊരു ജോലിയുമില്ലാതെ സമയം കഴിയ്ക്കുന്ന എന്റെ പേരില്‍ നിങ്ങള്‍ ദയാദൃഷ്ടി പതിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ ഒരു തവണകൂടി ഏറ്റവും വണക്കമായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

എന്ന്,

പ്രതീക്ഷാപരമായ നന്ദിയോടുകൂടി;

നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തഭൃത്യന്‍,

……(ബി.എ)

സൗഭാഗ്യവതി ഇവരില്‍ ആരെ നിശ്ചയിക്കുമെന്നാരു കണ്ടു? “സ്ത്രീണാഞ്ച ചിത്തം പുരുഷസ്യ ഭാഗ്യം” എന്നല്ലവാ?

അദ്ധ്യായം 7
മഴയുടെ കാരണം

“കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയില്‍ കോഴിക്കോട് മുനിസിപ്പാലിറ്റിയില്‍ മഴ പെയ്യുവാനുള്ള കാരണമെന്ത്?” എന്നൊരു ചോദ്യം.

ഈ ചോദ്യത്തിനു സഞ്ജയന്റെ കീഴില്‍ കുസൃതി അഭ്യസിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാതാപിതാക്കന്മാര്‍‌ അയച്ച കുറെ കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞ മറുപടികള്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നതില്‍ നിങ്ങളില്‍ ആര്‍ക്കാനും വല്ല വിരോധവുമുണ്ടെങ്കില്‍ രജിസ്റ്റാര്‍‌ നോട്ടീസ്സുമൂലം പത്രാധിപരെ അറിയിക്കേണ്ടതാണു.

ഉത്തരങ്ങള്‍‌:

ഭൂമിയില്‍ വെള്ളമില്ലാത്തതു കൊണ്ട്.

അല്ല സര്‍‌! ആകാശത്തില്‍ വെള്ളം അധികമുള്ളതുകൊണ്ട്!.

ബോബിലിരാജാവ് വന്നപ്പോള്‍‌ മുനിസിപ്പലാപ്പീസിന്റെ മുറ്റത്ത് പെട്ടെന്നു മുളച്ചുപൊങ്ങിയ തോട്ടം ഉണങ്ങിപ്പോയെന്നു സംശയിച്ചിട്ട്.

മുനിസിപ്പല്‍‌ വെള്ളവണ്ടി സ്വയംവരത്തിനു വരുന്ന കുലസ്ത്രീയെപ്പോലെ, ജസ്റ്റിസ് കക്ഷിക്കാരുടെ സ്വരാജ്യസ്നേഹം പോലെ, സൈമണ്‍‌ കമ്മിറ്റിയുടെ റിപ്പോര്‍ട്ടു പോലെ, സീലുവയ്ക്കാത്ത തീപ്പെട്ടിയെപ്പോലെ, “പേടിച്ചും നാണിച്ചും” പുറത്തിറങ്ങിയതു കൊണ്ട്.

തലശ്ശേരി ടൗണില്‍‌ ഒരു സംഗീതസഭ അവസാനിച്ചു എന്നു കേട്ടത് ശരിയല്ലെന്നു കണ്ടതു കൊണ്ട്.

ഒരു കൗണ്‍സില്‍‌ പ്രസിഡന്റിന്റെ ഉള്‍ച്ചൂട് ആറ്റുവാന്‍.

സഞ്ജയന്റെ തല തണുപ്പിയ്ക്കുവാന്‍

തുലാവര്‍ഷം തുടങ്ങിയതു കൊണ്ട്

പരീക്ഷാഫലം:

ഒന്നാം നമ്പ്രകാരന്‍ തോല്‍ക്കുകയും രണ്ടാമന്‍ പാസ്സാവുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. മൂന്നു മുതല്‍ ആറു വരെ നമ്പ്രകാര്‍ക്കു വലിയ മാര്‍ക്കുകള്‍ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഏഴാം നമ്പ്രകാരനെ അസിസ്റ്റന്റ് മാസ്റ്റരാക്കി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. എട്ടാം നമ്പ്രകാരനെപ്പറ്റി എനിയ്ക്കു ചിലതു പറയുവാനുണ്ട്. തുലാവര്‍ഷം ചിങ്ങമാസത്തിലാണ് തുടങ്ങുകയെന്നു കൂടി വിവരമില്ലാത്ത ഈ “മരമണ്ടൂസ്സ്” ഒരു മുനിസിപ്പല്‍ കൗണ്‍സിലറുടെ മകനാണ്. എനിയ്ക്കു യാതൊരദ്ഭുതവും അതിനെക്കുറിച്ചു തോന്നുന്നില്ല. പഠിപ്പിച്ചാല്‍‌ നന്നാവുകയില്ലെന്ന പൂര്‍ണ്ണബോദ്ധ്യമുള്ളതു കൊണ്ട് അവനെ ഡിസ്മിസ്സ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആകപ്പാടെ കുട്ടികള്‍ ഒരുവിധം തരക്കേടില്ല; ബുദ്ധിയുണ്ട്.

അദ്ധ്യായം 8
രുദ്രാക്ഷമാഹാത്മ്യം

കഥാനായകന്‍ പല വൈകുന്നേരവും ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ഒരു വൈകുന്നേരം മാനാഞ്ചിറവക്കില്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ കിടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, തന്നെക്കാള്‍ ദുറാവായി, തന്നെക്കാള്‍ ലൂട്ടിമസ്സായി, തന്നേക്കാള്‍ പാംസുസ്നാതനായി, തന്നെക്കാള്‍ അക്ലീമനായി, തന്നെക്കാള്‍ മെലിഞ്ഞവനായി ഒരു സ്വരൂപം അവിടെ ആവിര്‍ഭവിച്ചു. ആദേഹം ഇന്ന് മലബാറിലെ മറ്റൊരു കുബേരനായ പൂഴിപ്പറമ്പില്‍ പറങ്ങോടനായിരുന്നു. പറങ്ങോടനും സഞ്ജയനും അയല്‍വീട്ടുകാരായിരുന്നു. അവര്‍ ഒരുമിച്ചാണ് എഴുത്തുപള്ളിയില്‍ പഠിച്ചത്; ഒരുമിച്ചാണ് അവരെ ഹൈസ്കൂള്‍ ക്ലാസ്സിന്റെ പടിവാതില്ക്കല്‍ വച്ച് തികഞ്ഞ ബുദ്ധിശൂന്യതയുടെ കൂടെ വിളഞ്ഞ തെമ്മാടിത്തരവും കാണിച്ചതിനാല്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് “ഇങ്ങിനിച്ചവിട്ടരു”തെന്ന അധികൃതാജ്ഞാ സമേതം വെളിയിലേക്ക് തള്ളിയയച്ചത്; ഒരുമിച്ചാണ് അവര്‍ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു ശാപവും നാട്ടിലേക്ക് ഒരു ദ്രോഹവുമായിത്തീര്‍ന്നത്; ഒരുമിച്ചാണ് മുക്കാല്‍ പൈസയുടെ വരവില്ലാതെ അവര്‍ കോഴിക്കോടു മുനിസിപ്പാലിറ്റിയിലെ പൊടികൊണ്ട് മുഖദ്വാരങ്ങള്‍ നിറച്ച് ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലം സകല തെരുവുകളില്‍ക്കൂടിയും രാപ്പകല്‍ തെണ്ടിയത്; ഒരുമിച്ചാണ് അവരുടെ മൂക്കുകള്‍ മേപ്പടി മുനിസിപ്പാലിറ്റിയിലെ നാനാതരം ദുര്‍ഗന്ധങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ച് പഴകിയത്; ഒരുമിച്ചാണ് അവര്‍ അനേകം വായനശാലകള്‍ക്കും, പ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കും, പ്രക്ഷോഭണങ്ങള്‍ക്കും പണപ്പിരിവുകള്‍ നടത്തി, പിരിവിന്റെ പകുതിയിലധികം ഭാഗം കൊണ്ട് കാപ്പിക്ലബ്ബിലേയും സിഗരറ്റു കടയിലേയും കണക്കു തീര്‍ത്ത് തടിയൊഴിച്ചത്; ഒരുമിച്ചാണ് അവര്‍ നിര്‍ദ്ദിഷ്ട സായാഹ്നത്തില്‍ മാനാഞ്ചിറയുടെ വക്കില്‍ മേളിച്ചത്.

ഈ സ്നേഹിതന്മാര്‍ തമ്മില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു സംഭാഷണം നടന്നു:

സഞ്ജയന്‍: “എന്താ ചങ്ങാതീ, ഒന്നുമായില്ലേ?”

പറങ്ങോടന്‍: “എല്ലാമായി.”

സഞ്ജയന്‍: “എല്ലാമായെന്നുവച്ചാല്‍?”

പറങ്ങോടന്‍: “എല്ലാം ആയെന്നുതന്നെ. ‘ഐഹിക പാരത്രിക വിജ്ഞാനജ്ഞാന സംവര്‍ദ്ധിനി വായനശാല’യുടെ പേരില്‍ നൂറുറുപ്പിക പിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

സഞ്ജയന്‍: “നൂറുറുപ്പിക കൊണ്ടെന്താവും? കാപ്പി കുടിച്ച വകയില്‍ ശത്രുഘ്നയ്യര്‍ക്കു തന്നെ എഴുപതുറുപ്പികയിലധികം രണ്ടാളും കൂടി കൊടുപ്പാനുണ്ടാവുകയില്ലേ?”

പറങ്ങോടന്‍: “താന്‍ ബുദ്ധിശൂന്യനായ ഒരു മരക്കഴുതയാണ്; വകതിരിവില്ലാത്ത ഒരു മ്ലേച്ഛനാണ്. അതല്ലെങ്കില്‍ ഈ നൂറുറുപ്പിക ശത്രുഘ്നയ്യര്‍ക്ക് കൊടുപ്പാനാണെന്നാണോ താന്‍ വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത്? തന്റെ തലയുടെ കല്ല് ഇളകിപ്പോയിരിക്കുന്നു! താന്‍ നിയമേന നെല്ലിക്ക ഉപയോഗിക്കണം.”

സഞ്ജയന്‍: “പണം പിരിക്കുന്നത് കടംതീര്‍ക്കുവാനാണെന്നല്ലേ ഞാന്‍ കരുതിയത്?’

പറങ്ങോടന്‍: “അതാണ് തന്റെ വങ്കത്തമെന്നു പറഞ്ഞത്, പണം പിരിച്ചത് ധനമുണ്ടാക്കുവനാണ്.”

സഞ്ജയന്‍: “പിരിഞ്ഞപണം ധനമല്ലേ?”

പറങ്ങോടന്‍: “അതേ. പക്ഷേ അത് സാധനമല്ല, ഉപായം മാത്രമാണ്. അതു ചൂണ്ടലിന്റെ ഇരയാണ്, ഇരയെ മത്സ്യം ഭക്ഷിക്കും; മത്സ്യത്തെ നമ്മള്‍ ഭക്ഷിക്കും.”

സഞ്ജയന്‍: “ഈ ഇര ഭക്ഷിക്കുന്ന മത്സ്യങ്ങള്‍ ഏതാണ്?”

പറങ്ങോടന്‍: “പത്രവായനക്കാര്‍!”

സഞ്ജയന്‍: “ഏതു പത്രത്തിന്റെ വായനക്കാര്‍?”

പറങ്ങോടന്‍: “നൂറുറുപ്പികകൊണ്ട് ഏതെല്ലാം പത്രങ്ങളില്‍ ഞാനുദ്ദേശിക്കുന്ന ഒരു പരസ്യം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുവാന്‍ സാധിക്കുമോ അവയുടെയൊക്കെ വായനക്കാര്‍”…………

സഞ്ജയന്‍: “താന്‍ എന്തു പരസ്യമാണ് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുവാന്‍ വിചാരിക്കുന്നത്? ‘നമ്മള്‍ രണ്ട് നിസര്‍ഗ്ഗ നിസ്തേജന്മാര്‍ ഗതികെട്ടമ്പലവാസികളായി നടക്കുന്നതിനാല്‍ പൊതുജനങ്ങളുടെ സഹായസഹകരണങ്ങള്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു’ എന്നോ? ചിത്രമായി!”

പറങ്ങോടന്‍: “അതു വരുമ്പോള്‍ കണ്ടോളൂ.”

സഞ്ജയന്‍: “അല്ലാ നേരമ്പോക്കു പോട്ടെ! സത്യമായും ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ടു നേടിയ പണം വല്ല ഭ്രാന്തിന്റെയും വാലിന്മേല്‍ കെട്ടി ആകാശത്തിലേക്കു വിടുവാന്‍ താന്‍ ആലോചിക്കുകയല്ലല്ലോ!”

പറങ്ങോടന്‍: “ആകാശത്തിലേക്കു വിടുവാന്‍ തന്നെയാണ് പോകുന്നത്. പക്ഷേ ഭ്രാന്തിന്റെ വാലിന്മേല്‍ കെട്ടീട്ടല്ല; പരസ്യത്തിന്റെ കഴുത്തില്‍ തൂക്കീട്ടാണ്. അത്രയേ വ്യത്യാസമുള്ളൂ.”

അന്നു രാത്രി ഞാന്‍ വളരെ കുറച്ചേ ഉറങ്ങിയുള്ളു. സ്വപ്നമാണെങ്കില്‍ കുറേയധികം കാണുകയും ചെയ്തു.

കണ്ണു തുറന്നപ്പോള്‍ നമ്മുടെ പറങ്ങോടനുണ്ട് കട്ടിലിന്മേലിരിക്കുന്നു.

“എന്താണിത്ര പുലര്‍ച്ചെ പുറപ്പെട്ടത്?”

“പുലര്‍ച്ചയോ? പുലര്‍ന്നിട്ട് നാഴിക നാലായി.”

ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. മിസ്റ്റര്‍ പറങ്ങോടന്‍ അന്നത്തെ കേരളകാഹളത്തിന്റെയും മലയാളമദ്ദളത്തിന്റെയും ഓരോ കോപ്പി കിടക്കയില്‍ വച്ചു. ‘കാഹള’ത്തിലുള്ള ഒരു പരസ്യത്തിന്റെ നേര്‍ക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി. ഞാന്‍ വായിച്ചു. പരസ്യം ഇതായിരുന്നു.

“അദ്ഭുതം! അത്യദ്ഭുതം!! ഇങ്ങനെയൊന്നു കണ്ടിട്ടില്ല” എന്നാണ് ഉപയോഗിച്ചവരെല്ലാം — ഒന്നൊഴിയാതെ പറയുന്നത്. ഹിമാലയത്തില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ നേരിട്ടു വരുത്തിയ സാക്ഷാല്‍ ത്രൈയംബക രുദ്രാക്ഷങ്ങളെപ്പറ്റി നിങ്ങള്‍ ഇനിയും കേട്ടിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അത് കേള്‍ക്കുമ്പോഴേക്ക് ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റോക്കു തീര്‍ന്നുപോയെന്നു വരാവുന്നതാണ്. കഷ്ടിച്ച് മുന്നൂറെണ്ണം മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളു. ഈ രുദ്രാക്ഷങ്ങളിലോരോന്നും പതിനായിരം ഉരു ത്രൈയംബകഹൃദയമന്ത്രം ജപിച്ച് ആവാഹിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഹിമാലയ മഹാഗിരിയുടെ ഗഹ്വരങ്ങളിലൊന്നില്‍ തപസ്സുചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മഹാസിദ്ധനാണ് ഇവയെ സംസ്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ രുദ്രാക്ഷം കഴുത്തില്‍ ധരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ലോകത്തില്‍ അസാദ്ധ്യമായി യാതൊന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ലെന്നു പറയുന്നത് അതിശയോക്തിയാണെന്നു കരുതുന്നവര്‍ ഇതൊന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുകയേ വേണ്ടു. രുദ്രാക്ഷം ഒന്നിന് വില 1 ക. മാത്രം. ഒരു ഡസന്‍ ഒന്നായി വാങ്ങുന്നവര്‍ 10 ക. മണിയോര്‍ഡര്‍ ചെയ്താല്‍ മതി. ഉടനേ അപേക്ഷിക്കുക. അപേക്ഷിക്കേണ്ടും മേല്‍വിലാസം:

രുദ്രാക്ഷസിദ്ധ ഡിപ്പോ
ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് K — /379
കോഴിക്കോട്.

“മദ്ദള”ത്തിലെ പരസ്യം കുറച്ചുകൂടി ഗംഭീരമായിരുന്നു.
“ഇക്കണ്ടതൊന്നും കണക്കല്ല മന്നവ!”

പാശ്ചാത്യശാസ്ത്രങ്ങള്‍ കണ്ടതിലും അപ്പുറത്ത് ഇനിയും അനേകമനേകം രഹസ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് ബോധ്യമാകാത്തവര്‍ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ? മന്ത്രത്തിന്റെ അദ്ഭുത ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു അനുഭവമെങ്കിലും നേരിട്ടുണ്ടാവുകയോ പത്രങ്ങളില്‍ വായിക്കുകയോ ചെയ്യാത്തവര്‍ ലക്ഷത്തിലൊന്നുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവരെ ഞങ്ങളുടെ സിദ്ധരുദ്രാക്ഷം (ത്രൈയംബക രുദ്രാക്ഷം) വിശ്വസിപ്പിക്കും! അവള്‍ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലേ? അദ്ദേഹം നിങ്ങളില്‍ വിരക്തി കാണിക്കുന്നുണ്ടോ? പരീക്ഷ പാസ്സാകുവാന്‍ സാധിക്കുകയില്ലെന്ന് നിങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞുവോ? ഉദ്യോഗക്കയറ്റത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ ഹതാശനായിരിക്കുകയാണോ? നിങ്ങളുടെ രോഗം മാറുകയില്ലെന്ന് വൈദ്യന്മാര്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയോ? വിവാഹം ചെയ്തിട്ട് ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലത്തിലധികമായെങ്കിലും ഒരു കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണാതെ മരിക്കേണ്ടിവരുമെന്നാണോ നിങ്ങളുടെ ഭയം? — — എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ ത്രൈയംബക രുദ്രാക്ഷം ഒന്നു വരുത്തി ഉപയോഗിച്ചു നോക്കുക!

ത്രൈയംബക രുദ്രാക്ഷത്തിന് ഒരുറുപ്പികയേ വിലയുള്ളു. എത്ര പണം നിങ്ങള്‍ ചികിത്സയ്ക്കുവേണ്ടിയും മറ്റുപായങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയും ചെലവാക്കി! കൂട്ടത്തില്‍ ഒരുറുപ്പികയ്ക്ക് ഒരവസാന പരീക്ഷകൂടി കഴിച്ചുകൂടെന്നോ?

ഈ ഉറുപ്പിക വെറുതെപോവുകയില്ലെന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പുതരുന്നു. ഹിമാലയത്തിലെ ഒരു സിദ്ധയോഗിയാണ് ഈ രുദ്രാക്ഷങ്ങളെ മന്ത്രപൂതമാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഇന്നുതന്നെ ഒന്നിന് എഴുതുക! ഉപയോഗിച്ച് തൃപ്തിയടയുക! 10ക മണിയോര്‍ഡര്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് 12 രുദ്രാക്ഷം അയയ്ക്കും.

സിദ്ധ രുദ്രാക്ഷ ഡിപ്പോ
ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് K — /379
കോഴിക്കോട്.

പറങ്ങോടന്റെ തലയ്ക്കു സുഖമില്ലായ്മയെപ്പറ്റി മുമ്പൊരു സംശയം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ അത് ദൃഢപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെയൊരു ഭ്രാന്ത് ആരെങ്കിലും ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? എന്തൊരു പച്ചക്കളവാണ്! ഏതു ഹിമാലയ യോഗി? എന്തു രുദ്രാക്ഷം? എന്നു മാത്രമല്ല, ഈ കളവുകള്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയതിന് വല്ല പോലീസ് പ്രോസിക്യൂഷന്‍ കൂടി വരുവാന്‍ തരമുണ്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ ആ ശങ്ക അസ്ഥാനത്തിലാണെന്ന് എനിക്കുതന്നെ ബോദ്ധ്യമായി. പരസ്യങ്ങളില്‍ എന്തും എത്രയും പറയാമെന്നാണ് നിയമം! എന്നാലും മറ്റുള്ള സംഗതികളോ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു: — ”എടോ സത്യമായും താനാണോ ഈ പരസ്യങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവ്?”

“അതേ”

“തന്റെ കൈവശം രുദ്രാക്ഷങ്ങളുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്: മൂന്നു ചാക്കു നിറയെ ഉണ്ട്.”

“അവ മന്ത്രപൂതങ്ങളാണോ?”

“അല്ലെന്ന് ആരു പറയുന്നു?”

ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. അതു ശരിതന്നെ.

“ഇതിന് ഒരു സമയം ആളുകള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടാലോ?”

“മഹാബുദ്ധിമാനേ, അത് ആളുകള്‍ ആവശ്യപ്പെടണമെന്നു കരുതിയല്ലേ ഇല്ലാത്ത പണം ചെലവാക്കി പരസ്യം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത്?”

“ഇവയ്ക്കു താന്‍ പറഞ്ഞ ഫലങ്ങള്‍ എങ്ങനെ കാണും?”

“പോട്ടെ. ഞാനൊരു വീരവാദം പറയട്ടെ; ഇന്നുമുതല്‍ മൂന്നു മാസത്തിനകത്ത് നമ്മുടെ രുദ്രാക്ഷം ഉപയോഗിച്ച് രോഗം മാറിയവരുടെ, പരീക്ഷ പാസ്സായവരുടെ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട പ്രെണ്ണിന്റെ പ്രേമം നേടിയവരുടെ, ഉദ്യോഗകയറ്റം കിട്ടിയവരുടെ, വ്യവഹാരത്തില്‍ ജയിച്ചവരുടെ, അത്യാപത്തില്‍ നിന്നു രക്ഷപെട്ടവരുടെ സ്വന്തം കൈയക്ഷരത്തിലുള്ള മുന്നൂറില്‍ കുറയാതെ എഴുത്തുകള്‍ നമ്മള്‍ക്കു പത്രങ്ങളില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുവാന്‍ കഴിയുമെന്നു ഞാന്‍ ഉറപ്പുതരുന്നു. വാതുവെയ്ക്കുന്നോ?”

ഞാന്‍ മിഴിച്ചു. പറങ്ങോടനെപ്പറ്റി അതുവരെയില്ലാതിരുന്ന ഒരു ബഹുമാനം എന്റെ മനസ്സില്‍ അങ്കുരിച്ചു. കാര്യം എനിക്ക് അപ്പോഴും മനസ്സിലായിട്ടില്ല, പക്ഷേ അങ്ങോരുടെ വാക്കുകളിലെ ശാന്തതയും ഉറപ്പും അത്ര അധൃഷ്യങ്ങളായിരുന്നു. സവിനയം ഞാന്‍ ചോദിച്ചു:

“അപ്പോള്‍ തന്റെ ഈ രുദ്രാക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് യഥാര്‍ത്ഥമായ വല്ല ദിവ്യശക്തിയുമുണ്ടോ?”

പറങ്ങോടന്‍ കട്ടിലിന്മേല്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ക്യാന്‍വാസ് കസാലയിന്മേല്‍ പോയി ചാരിക്കിടന്ന് കൈകൊട്ടി മേല്പോട്ടു നോക്കി അത്യുച്ചത്തില്‍ “ഹാ…ഹാ…ഹാ” എന്നു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഒരു ചിരി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വേറൊരു ചിരി ആരംഭിച്ചു. അങ്ങനെ തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേലയിലെ മഴപോലെ ഏകദേശം അരമണിക്കൂര്‍ നേരം ചിരിച്ചു. എനിക്കു കുറേശ്ശെ ശുണ്ഠി വന്നു തുടങ്ങി. “താനെന്താണ് കഴുതയെപ്പോലെ ഇളിക്കുന്നത്?” എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. പറങ്ങോടന്‍ അക്ഷോഭ്യനായി സമാധാനം പറഞ്ഞു — “തന്റെ ഉപമ പ്രകൃതിശാസ്ത്രവിജ്ഞാനത്തെ കുറിക്കുന്നില്ല; പ്രതിയോഗിയെ വല്ലതും പറഞ്ഞ് അവമാനിക്കണമെന്നുള്ള ദുരുദ്ദേശ്യത്തെ മാത്രമേ കുറിക്കുന്നുള്ളൂ. അതുപോട്ടെ, ശുദ്ധാത്മാവേ, കൂപമണ്ഡൂകമേ, മരമസ്തിഷ്കമേ, നിര്‍വിചാര സത്വമേ, വങ്കശിരോമണേ, ആജന്മ ഗര്‍ദ്ദഭമേ — — ,”

ഞാന്‍: “നില്കൂ ! നില്കൂ ! ഞാനും കുറച്ചു പറയട്ടെ: ‘കര്‍ദ്ദമശിരസ്സേ, സമ്പൂര്‍ണ്ണോന്മാദമേ, നിസര്‍ഗ്ഗ ദീപാളിത്തമേ, നിര്‍ഭര തെമ്മാടിത്തമേ, ദുസ്സഹ വിഡ്ഢിത്തമേ, കുതിരവട്ടമേ!’ — — ഇനിപ്പറഞ്ഞോളൂ.”

പറങ്ങോടന്‍: “ഹു: തന്റെ സിദ്ധാന്തം. ആട്ടെ ഞാന്‍ പറയാം. ഈ രുദ്രാക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് ആ മുറ്റത്തു കാണുന്ന ഉരുളന്‍ കല്ലുകളെക്കാള്‍ യാതൊരു മഹത്ത്വവുമില്ല. സര്‍വവ്യാപിയായ ബ്രഹ്മം അവയിലെന്നപോലെ ഇവയിലുമുണ്ടെന്ന് വേണമെങ്കില്‍ സിദ്ധാന്തിക്കാം.”

ഞാന്‍: “എന്നാല്‍ താന്‍ എങ്ങനെയാണ് തന്റെ രുദ്രാക്ഷങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ തനിക്കു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് തരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്!”

പറങ്ങോടന്‍ കീശയില്‍ നിന്ന് ഒരു സിഗററ്റെടുത്തു കൊളുത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ആദ്യമായി ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം പറയണം. കാര്യം ഞാന്‍ ഒടുക്കം പറയാം. ഈ ലോകത്തില്‍ രോഗം പിടിച്ചവരൊക്കെ മരിക്കുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല”

“പരീക്ഷയ്ക്കു പോയവരൊക്കെ തോല്ക്കുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല”

വിവാഹംകഴിക്കുന്നവരില്‍ നൂറില്‍ നൂറും തങ്ങള്‍ക്ക് തീരെ പ്രണയമില്ലാത്ത സ്ത്രീപുരുഷന്മാരെയാണോ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്?”

“അല്ല”

“കോടതികളില്‍ കേസ്സുള്ളവര്‍ എല്ലാം ചെലവുസഹിതം തോല്ക്കാറുണ്ടോ?”

“ഇല്ല”

“ശരി: എന്നാല്‍ നമുക്ക് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റു കിട്ടും. നൂറു വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ നമ്മുടെ രുദ്രാക്ഷം വാങ്ങിയാല്‍ അവരില്‍ ഇരുപതുപേര്‍ — ഇല്ലെങ്കില്‍ പത്തുപേര്‍, അതുമല്ലെങ്കില്‍ രണ്ടാളുകള്‍ — എങ്കിലും പാസ്സാവുകയില്ലേ? അവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും നമ്മള്‍ക്ക് ആ വിവരം എഴുതി അയയ്ക്കും. രുദ്രാക്ഷം വാങ്ങുന്ന നൂറു രോഗികളില്‍, ഈ കോഴിക്കോടു നഗരത്തില്‍ കൂടി, രണ്ടാളുകളുടെയെങ്കിലും രോഗം മാറിക്കിട്ടുകയില്ലേ? ആ രണ്ടാളുകള്‍ നമ്മള്‍ക്ക് സസന്തോഷം സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് തരും.”

“ബാക്കിയുള്ള തൊണ്ണൂറ്റെട്ടാളുകളോ?”

“അവര്‍ തങ്ങള്‍ക്കു പറ്റിയ വിഡ്ഢിത്തത്തെ പറ്റി ഒരക്ഷരം മിണ്ടുകയില്ല. ഒരു പക്ഷേ നമ്മള്‍ക്ക് എഴുതിയേക്കാം. ആ എഴുത്തുകള്‍ നമ്മള്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളണമെന്നു നിയമമുണ്ടോ? അതുമല്ല. ഉപയോഗിച്ചു ഫലം കണ്ടു എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ അവിശ്വാസികളുടെ വാക്ക് എടുക്കുകയുമില്ല.”

“അതിരിക്കട്ടെ, ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് K/379 എന്നുവച്ചാലെന്താ? എന്തു K? 379 ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകള്‍ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ്?”

“അതൊക്കെ വിഡ്ഢികള്‍ക്ക് വിഴുങ്ങാനാണ് മൂപ്പരേ! K/379 എന്നു വച്ചാല്‍ A/1 എന്നു മാത്രമാണര്‍ത്ഥം. കിം ബഹുനാ? ‘എട്ടു നാളിനകം പുറം ചില ചട്ടമൊന്നു പകര്‍ന്നു പോം’ എന്നു മാത്രമേ ഞാന്‍ തല്ക്കാലം പറയുന്നുള്ളൂ.”

“ശരി! ശരി! ഭേഷ്! — തന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞാന്‍ മാപ്പുസമേതം മടക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. ‘തേരിലേറി നടക്കുമമ്പൊടു ഞാനുമെന്നുടെ പാര്‍ത്ഥനും’ എന്നു കൂടി ഞാന്‍ പറയാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു. പാര്‍ത്ഥന്‍ എന്നുവച്ചാല്‍ പ്രകൃതത്തില്‍ പറങ്ങോടന്‍ ഇത്യര്‍ത്ഥം.”

“താന്‍ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുകൊള്ളൂ. ഞാന്‍ പോകുന്നു. പിന്നെക്കാണാം.”

പറങ്ങോടന്‍ പോയി. പിന്നെ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ഉന്മേഷത്തോടുകൂടി ആസന്നമായ ലോക വഞ്ചനാസമാരംഭം ഗതിവേഗം കൂട്ടിയ ഹൃത്സ്പന്ദത്തോടുകൂടി ഞാന്‍ ദിനകൃത്യങ്ങള്‍ക്കൊരുങ്ങി.

ദിവസം പത്തുപതിനഞ്ചു കഴിഞ്ഞു. ഓര്‍ഡറുകള്‍ ഒന്നും വന്നു ചേര്‍ന്നില്ല. ശത്രുഘ്നയ്യരുടെ കാപ്പിക്ലബ്ബിനു മുന്‍വശത്തു കൂടി പോകുവാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പറങ്ങോടനും ഞാനും ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നും രണ്ടും ഫര്‍ലോങ് വഴി വളച്ചാണ് പോകാറുള്ളത്.

കുറച്ചു ദിവസം കൂടി കാത്തു. അതിനകത്ത് തിരുവിതാംകൂറില്‍ കരുനാഗപ്പള്ളിയില്‍ നിന്ന് അബ്രഹാം കപ്പമൂട്ടില്‍ എന്ന ഒരു വിദ്വാന്‍ മാത്രം ഒരെഴുത്തെഴുതി. കാര്‍ഡായിരുന്നു. പറങ്ങോടനും ഞാനും ഒരുമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് തപാല്‍ ശിപായി അതു കൊണ്ടുവന്നുതന്നത്. പരസ്യത്തിലുള്ള മേല്‍വിലാസം കണ്ടപ്പോള്‍ത്തന്നെ പറാങ്ങോടന്‍ വിജയസൂചകമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടു കൂടി എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. എന്റെ നെഞ്ഞിടിപ്പ് ദുര്‍ഭരമായിരുന്നു. “ഗണപതിക്കയ്യല്ലേ? ഉറക്കെ വായിക്കൂ!” എന്നു ഞാന്‍ പറങ്ങോടനോടു പറഞ്ഞു. അങ്ങോര്‍ വായിച്ചു:

“കേരള കാഹളത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ പരസ്യം കണ്ടതിന്മണ്ണമാണ് ഞാനിതെഴുതുന്നത്. ഞാന്‍ ഏഴു വര്‍ഷമായി ഒരു വയറുവലികൊണ്ട് എന്തെന്നില്ലാത്ത വിമ്മിട്ടം അനുഭവിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ രുദ്രാക്ഷം കൊണ്ട് വല്ല പൊറുതിയുമൊണ്ടാവുമോ? ഒണ്ടാവുമെങ്കില്‍ ഒരെണ്ണം മറുവശത്തെഴുതിയ മേല്‍‌വിലാസത്തില്‍ അയച്ചേക്കണം. ആദ്യംതന്നെ പണമൊന്നും തരികേല. നോവു മാറിയെങ്കില്‍ ഒന്നല്ല രണ്ടോ നാലോ രൂപതന്നെ കൂടുതല്‍ തന്നേക്കാം. നിങ്ങളെപ്പറ്റി വളരെയൊക്കെ പ്രശംസിച്ചു നടക്കുകയും ചെയ്യാം.”

ഈ കാര്‍ഡു വായിച്ചു തീര്‍ന്നതോടുകൂടി പറങ്ങോടന്റെ കോപത്തിനു തുല്യമായി ഈ ലോകത്തില്‍ മറ്റൊന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് എന്റെ നിരാശത മാത്രമായിരുന്നു. ആ കരിനാഗപ്പള്ളിയിലെ നിസര്‍ഗ്ഗനിസ്തേജന്റെ വയറ്റുനോവ് “ധാരാഹന്ത കല്പാന്തതോയേ” കുളിക്കുമ്പോഴെങ്കിലും മാറിപ്പോകുമല്ലോ എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഒറ്റ വ്യസനം. കപ്പമൂട്ടിനെ കഠിനമായി ശകാരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കാര്‍ഡ് എഴുതി അയയ്ക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചുവെങ്കിലും അതിന്നാവശ്യമായ ഒമ്പതു പൈസ തത്ക്കാലം കൈവശമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അതു നിവൃത്തിയില്ലാതെവന്നു.

ഈ കാര്‍ഡു കിട്ടി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് തൃക്കരിപ്പൂരില്‍ നിന്ന് ഒരാള്‍, സ്വകാര്യമായ ഒരു കാര്യലാഭത്തെ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടാണെന്ന മുഖവുരയോടു കൂടി ഞങ്ങളുടെ രുദ്രാക്ഷത്തിനാവശ്യപ്പെട്ടത്. പക്ഷേ ഇത്തവണ കാര്‍ഡിന്റെ കൂടെ മണിഓര്‍ഡറും ഉണ്ടായിരുന്നു. രുദ്രാക്ഷം അയ്ക്കുവാനുള്ള തുക മാത്രം ഒരുറുപ്പികയില്‍ നിന്നെടുത്ത് ബാക്കി, ആവശ്യങ്ങള്‍ നൂറായിരം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ഒരു പെട്ടിയില്‍ നിക്ഷേപിച്ചു. പിന്നീടുള്ള ചരിത്രം ചുരുക്കിപ്പറയാം: മൂന്നുമാസം കൊണ്ട് രണ്ടിടങ്ങഴി രുദ്രാക്ഷം ഞങ്ങള്‍ പല സ്ഥലങ്ങളിലേക്കുമായി അയച്ചുകൊടുത്തു. നാലുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മദ്രാസ്, കല്‍ക്കത്ത, ബോംബായ് എന്നീ നഗരങ്ങളിലെ ഇംഗ്ലീഷ് ദിനപത്രങ്ങളില്‍ ഓരോ ചെറിയ പരസ്യവും മലയാളം പത്രങ്ങളില്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളോടു കൂടിയ അര പേജ് പരസ്യങ്ങളും കൊടുക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു സാധിച്ചു.

പറങ്ങോടന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതുപോലെ അന്നേ ഞങ്ങള്‍ക്കു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ വരാതിരുന്നില്ല. അവയില്‍ ചിലതില്‍ കൂടി പ്രസ്ഫുരിച്ച ഞങ്ങളുടെ രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തിലുള്ള അതിരറ്റ ഭക്തിവിശ്വാസങ്ങള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ “ഒടുക്കം ഇതില്‍ നമ്മളറിയാത്ത വല്ല അഭൗമശക്തികളും ഉണ്ടായിരിക്കുമോ?” എന്നുകൂടി ഞാന്‍ പറങ്ങോടനോടു ചോദിക്കുവാന്‍ പ്രേരിതനായി. ആ വഞ്ചകമഹാസമ്രാട്ടാകട്ടെ,

“വെണ്‍ചന്ദ്രികയ്ക്കു നിറംകൂടുമാറൊന്നു
പുഞ്ചിരികൊള്ളുക മാത്രം ചെയ്തു!”

ഒരെഴുത്ത് ഇതാ:

S 2400

ഗുരുപാദങ്ങളെ,

ലോക രക്ഷചെയ്‌വാന്‍ അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന അങ്ങുന്ന് ആരാണെന്ന് ഞാന്‍ അറിയുകയില്ല. പക്ഷേ ആരായിരുന്നാലും അങ്ങ് ലോകത്തിന് പ്രദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ ദിവ്യവരം — അതിവിശിഷ്ടമായ ത്രൈയംബക രുദ്രാക്ഷം — ലോകത്തിലെ അവതാരപുരുഷന്മാരുടെ ഇടയില്‍ അങ്ങയുടെ സ്ഥാനത്തെ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്കയച്ചുതന്ന രുദ്രാക്ഷം ഞാന്‍ ധരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയതിന്റെ ശേഷം ഞാനൊരിക്കലും ജയിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാതിരുന്ന ഒരു കേസ് ജയിച്ചു. എന്റെ ഭാര്യ ഒരാണ്‍കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു വലിയ പ്രൈസ് കുറിയുടെ ഒന്നാം നറുക്കും എനിക്കു കിട്ടി. ഇങ്ങനെ അടുത്തടുത്ത് ഒരു ഭാഗ്യ സന്നിപാതം ഞാന്‍ എന്റെ ജീവകാലത്ത് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. ദയ ചെയ്ത് പന്ത്രണ്ടു രുദ്രാക്ഷം കൂടി ഈ എഴുത്തുകണ്ട ഉടനെ അയച്ചുതരുവാനപേക്ഷ. പത്തുറുപ്പിക ഇന്നലെ മണിയോര്‍ഡര്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈ പരസ്യം നിങ്ങള്‍ക്ക് ഏതു വിധത്തില്‍ വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാം.

കൃതജ്ഞതാകുലന്‍
കോറോത്ത് കൃഷ്ണന്‍നായര്‍

സാമ്പിളിന് ഒരെഴുത്തു കൂടി താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

P 2009

സര്‍,

നിങ്ങളുടെ രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചതിന്റെ ശേഷം ചിരകാലമായി ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്ന കാര്യം ഏഴു ദിവസത്തിനകം സാധിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്ദി പറയുന്നു. മൂന്നു രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ വില ഇതു സഹിതം അയയ്ക്കുന്നു. സ്നേഹിതന്മാര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ്. ഔസേഫ് മാത്തന്‍ ബി.ഏ.

(പറയുന്നതിനിടയ്ക്ക് എഴുത്തിനു മീതെയുള്ള നമ്പര്‍ പറങ്ങോടന്‍ ചേര്‍ത്തതാണ് രണ്ടായിരത്തിലധികം എഴുത്തുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയെന്ന് അതു കണ്ടാല്‍ തോന്നുമെങ്കിലും ആദ്യത്തെ എഴുത്തിന്നു കൊടുത്ത നമ്പര്‍ 2000 ആണെന്നു കൂടി ഇവിടെ പ്രസ്താവ്യമാണ്, S എന്നും P എന്നുമുള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍ എഴുത്ത് ആദ്യം വായിച്ചത് സഞ്ജയനോ പറങ്ങോടനോ ആണെന്നു മാത്രമേ കുറിക്കുന്നുള്ളൂ.)

പക്ഷേ രണ്ടായിരത്തിലധികം എഴുത്തുകള്‍ വരാന്‍ ഞങ്ങള്‍ വളരെയൊന്നും താമസിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. രുദ്രാക്ഷം പാര്‍സലായി ആയയ്ക്കുവാന്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കൂലിക്കാരുടെ എണ്ണം പ്രതിമാസം രണ്ടു വീതം വര്‍ദ്ധിച്ചു. ഒരു കൊല്ലത്തിനകത്ത് എഴുത്തുകള്‍ക്ക് മറുപടി അയയ്ക്കുവാന്‍ രണ്ട് ക്ലാര്‍ക്കുമാരെയും ഞങ്ങള്‍ നിശ്ചയിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് ദിനപ്രത്രങ്ങളില്‍ ത്രൈയംബക രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ പരസ്യം ആരും പെട്ടന്ന് കാണുവാനിടയില്ലാത്ത മൂലയില്‍ ഒരിഞ്ച് (ഒറ്റക്കോളം) ആയിരുന്നത് പോയി ഒരു മുഴുവന്‍ പേജായിത്തീര്‍ന്നു. 1934 ജനുവരി 1-ആം തീയതി മുതല്‍ ഒരു വലിയ മാളികക്കെട്ടിടം ഞങ്ങള്‍ 50 ക വാടകയായെടുത്തു. രുദ്രാക്ഷം സപ്ലൈ ചെയ്യുന്ന ഏജന്‍സികളുടെ എണ്ണം ആറായിരുന്നു. വേറെയും പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ വരുത്തി. വെള്ളികെട്ടിച്ച രുദ്രാക്ഷം അഞ്ചുറുപ്പികയ്ക്കും സ്വര്‍ണ്ണം കെട്ടിച്ചത് ഇരുപതുറുപ്പികയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ അയയ്ക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. (ആ വഴിക്കും ആദായമുണ്ടായിരുന്നു). സ്ത്രീകള്‍ക്കു ധരിക്കുവാന്‍ ഒരു മാതിരി ചെറിയ രുദ്രാക്ഷം അതിമനോഹരമായ ലോക്കറ്റില്‍ അടക്കി സ്വര്‍ണ്ണചെയിന്‍ സമേതം 100 ക. വിലയായി ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റോക്കു ചെയ്തു.

1935 പിറന്നു. പറങ്ങോടനും ഞാനും പണക്കാരായി. ഞങ്ങള്‍ക്ക് രാഷ്ട്രീയ കാര്യങ്ങളില്‍ അഭിരുചി വര്‍ദ്ധിച്ചു. പറങ്ങോടനും ഞാനും ഓരോ പ്രാദേശിക ബോര്‍ഡിന്റെ അധ്യക്ഷന്മാരായി. കാറുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രത്യേകമുണ്ടായിരുന്നു. ശത്രുഘ്നയ്യര്‍ പൊളിഞ്ഞു ദീപാളിയായി. ടൗണിലുള്ള അയാളുടെ കാപ്പിക്ലബ് കെട്ടിടം ലേലത്തില്‍ വിറ്റപ്പോള്‍ അതു ഞങ്ങള്‍ വാങ്ങി ആ സ്ഥലത്ത് അതിഗംഭീരമായ ഞങ്ങളുടെ രുദ്രാക്ഷ ഡിപ്പോ പണിയിച്ചു. ഗൗരീശങ്കര്‍ ബാങ്ക് മാനേജരായിരുന്ന ശങ്കര്‍ ലാല്‍സേട്ട് ഇന്‍സോള്‍വെന്റായപ്പോള്‍ കടപ്പുറത്തുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമരാവതീസദൃശമായ മൂന്നുനില ബംഗ്ലാവും ഞങ്ങള്‍ വിലകൊടുത്തു വാങ്ങി. പറങ്ങോടന്‍ എന്ന പേരിന് അവസ്ഥ പോരായ്കയാല്‍ അങ്ങോര്‍ തന്റെ പേരുമാറ്റി, പി. എന്‍. പൂഴിപ്പറമ്പ് എന്നാക്കി. നിലവിലുള്ള രണ്ടു കാറുകള്‍ക്കു പുറമേ ഒരു റോള്‍സ് റോയ്സ് ഞങ്ങള്‍ ഇരുവരും കൂടി വാങ്ങി.

ആറു മാസം മുന്‍പ് ഒരു ദിവസം ഞങ്ങളുടെ റോള്‍സ്‌റോയ്സ് ബംഗ്ലാവിന്റെ ഗെയ്റ്റിനടുത്ത് എത്താറായപ്പോള്‍ പന്ത്രണ്ടണ വിലയുള്ള ചുരുട്ടിന്റെ ‘അന്ത്യദ്രേക്കാണ’ത്തെ പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞ് ഞാന്‍ പറങ്ങോടനോടു പറഞ്ഞു:

“അന്നൊരു ദിവസം നമ്മുടെ രുദ്രാക്ഷത്തില്‍ വാസ്തവത്തില്‍ നമ്മള്‍ കാണാത്ത വല്ല മഹത്ത്വവും ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കുമോ എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ താന്‍ പുച്ഛരസത്തോടു കൂടി ചിരിച്ചത് ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?”

പറങ്ങോടന്‍: “എന്തോ എനിക്കോര്‍മ്മയില്ല. പക്ഷേ അങ്ങനെ വല്ല മഹത്ത്വവും ഉണ്ടെന്നാണോ തന്റെ വിശ്വാസം?”

ഞാന്‍: “അതേ.”

പറങ്ങോടന്‍: “തെളിവ്?”

ഈ സമയത്ത് കാര്‍ നാനാസുമസുരഭിലമായ നടയില്‍ക്കൂടി വീടിന്റെ മുന്‍വശത്തെത്തി നിന്നു. ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി — സ്വര്‍ണ്ണംകെട്ടിച്ച ആനക്കൊമ്പു വടി ബംഗ്ലാവിന്റെയും കാറിന്റെയും പൂന്തോട്ടത്തിന്റെയും നേരെ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “തെളിവോ? അതാ! ഇതാ! അതാ!”

പറങ്ങോടന്‍ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ ചിരിയില്‍ പുച്ഛരസം തീരെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. (ഇതി ശ്രീരുദ്രാക്ഷമാഹാത്മ്യം സമാപ്തം)

1997-ല്‍ അച്ചടിച്ച പത്താം ക്ലാസിലെ കേരളപാഠാവലി മലയാളം പുസ്തകത്തിലെ പാഠം. വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കായി സംശോധനം ചെയ്ത രൂപമായേക്കാനിടയുണ്ട്

അദ്ധ്യായം 9
സഞ്ജയോപഖ്യാനം

നമ്പൂതിരിയുടെ മകനോ ഗന്ധര്‍വ്വന്റെ അവതാരമോ അല്ലാത്ത ഒരു ശൂദ്രനു സാഹിത്യപരിശ്രമം ചെയ്യുവാന്‍ അര്‍ഹതയില്ലെന്നായിരുന്നു പണ്ടത്തെ നമ്പൂതിരിമാരുടെ വിശ്വാസമെന്നു രസികശിരോമണിയായ ശ്രീ മൂര്‍ക്കോട്ടു കുമാരന്‍ അവര്‍കള്‍‌ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. വാസ്തവത്തില്‍ ഈ വിവരം അറിഞ്ഞതു മുതല്‍ സഞ്ജയന്നു മനസ്സമാധാനം ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു; കാരണം സഞ്ജയന്‍ അടുത്തൊരു ദിവസം നല്ല മുഹൂര്‍ത്തം നോക്കി സാഹിത്യപരിശ്രമം ചെയ്യണമെന്നു നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള കൂട്ടത്തിലാണ്; നമ്പൂതിരിയുടെ മകനല്ല താനും. അര്‍ഹതയില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നവരില്‍ സഞ്ജയന്‍ വമ്പനല്ലെങ്കില്‍ മുന്‍പനെങ്കിലുമാണെന്നു ചില പ്രസിദ്ധ വക്കീലന്മാര്‍ കൂടി ഒരു സമയം നിങ്ങളെ അറിയിച്ചേക്കാന്‍ മതി; പക്ഷേ സാഹിത്യസംബന്ധമായി അങ്ങിനെയൊരു അപവാദം കേള്‍ക്കുവാന്‍ പി.എസ്സ്. ഏതായാലും ഒരുങ്ങീട്ടില്ല. ഒരു ദിക്കിലെങ്കിലും ഒരാളുടെ പേരു അകളങ്കിതമായിരിക്കണ്ടേ? ഇത് തന്നെ മുന്‍പറഞ്ഞ മനസ്സമാധാനക്കുറവിന്നു ഹേതു എന്നറിഞ്ഞു കൊള്ളുകയും വേണം.

അതുകൊണ്ടു സഞ്ജയന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെ മകനല്ലാത്ത സ്ഥിതിയ്ക്ക്, ഗന്ധര്‍വ്വന്റെ അവതാരമാണെന്നു തെളിയിയ്ക്കുവാനെങ്കിലും വല്ല വഴിയുമുണ്ടൊ എന്ന പ്രശ്നത്തെസ്സംബന്ധിച്ച് പി.എസ്സ്. ഒരു ഗംഭീരഗവേഷണം തന്നെ നടത്തി. സത്യത്തെ ആരായുവാനുള്ള വിശിഷ്ടോദ്ദേശത്തെ മുന്‍നിര്‍ത്തി നടത്തപ്പെട്ട ഏതു ഗവേഷണമാണ് ഇതുവരെ പാഴായിപ്പോയിട്ടുള്ളതു? പി. എസ്സിന്റെ ഗവേഷണത്തിന്നും അചിരേണ ഫലം സിദ്ധിച്ചു.

“ക്ഷിപ്രം ഹി മാനുഷേ ലോകേ സിദ്ധിര്‍ഭവതി കര്‍മ്മജാ.”

പാറപ്പുറത്തെ പടിഞ്ഞാറ്റയില്‍ പകല്‍വെളിച്ചം കാണാതെ എത്രയോ കാലമായി പൂത്തുകിടന്നിരുന്ന ’തോന്ന്യാസപുരാണം’ താളിയോലഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവശിഷ്ടഭാഗങ്ങളില്‍ ഒരേടത്ത് ’സഞ്ജയോപഖ്യാന’മെന്ന തലക്കുറിപ്പോടു കൂടി പി.എസ്സിന്റെ പൗര്‍വ്വദൈഹികചരിത്രം അദ്ഭുതപരവശനായ ഗവേഷകന്റെ ദൃഷ്ടികള്‍ക്കു വിഷയീഭവിച്ചു. കാര്‍ക്കോടകന്‍ ബദ്ധപ്പെട്ട് എങ്ങോട്ടോ പോകുന്ന നാരദമുനിയെ വഴിയില്‍ കണ്ടുമുട്ടി, മുഷിച്ചിലുണ്ടാകാതിരിപ്പാന്‍ നമസ്കരിക്കുകയാണെന്ന വ്യാജേന, നിലത്തുവീണ് കാലുരണ്ടും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, താടിക്കാരന്റെ പ്രാരംഭപ്രതിഷേധവചസ്സുകളെ കേട്ട ഭാവം പോലും നടിയ്ക്കാതെ ക്രമേണ അദ്ദേഹത്തെ അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചുകൊണ്ടൂ ചൊല്ലിത്തീര്‍ത്തുകളഞ്ഞതാണ് ’തോന്ന്യാസപുരാണ’മെന്ന വസ്തുത യഥാര്‍ത്ഥപണ്ഡിതന്മാരൊക്കെ ഗ്രഹിച്ചിരിയ്ക്കാവുന്നതാണല്ലോ. സഞ്ജയന്റെ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തെപ്പറ്റി ’തോന്ന്യാസത്തി’ല്‍ ഏകദേശം എന്തു പറയുന്നു എന്നു കേള്‍ക്കുവിന്‍ (തര്‍ജ്ജമ എന്റേതാണ്; നന്നായിട്ടില്ലെങ്കില്‍ മുഷിയരുത്)

നാരദന്‍ പറഞ്ഞു:

ശ്രീമന്‍, കാര്‍ക്കോടകസ്വാമിന്‍, തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും ശരി, സഞ്ജയന്റെ പുരാവൃത്തം കേള്‍ക്കുവാന്‍ ഇച്ഛയുണ്ട് മേ.

കാര്‍ക്കോടകന്‍ പറഞ്ഞു:

പണ്ടു ² ചിത്രരഥന്‍ തന്റെ മകനായ്, തോന്ന്യാവാസിയായ്
ഗന്ധര്‍വ്വനഗരം തന്നില്‍ പിറന്നൂ സഞ്ജയന്‍ , മുനേ
യുക്തിവാദം പഠിച്ചേറ്റം തലയ്ക്കു വെളിവറ്റവന്‍
അച്ചടക്കമുപേക്ഷിച്ചു നാടെങ്ങും തെണ്ടി, നാരദ.
ദേവേന്ദ്രനേയും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരേയുമൊന്നുപോല്‍
പരിഹാസം പൊഴിച്ചേറെ വേദനിപ്പിച്ചു കശ്മലന്‍
എതിരായാരുമില്ലാതെ ധിക്കാരം മൂത്ത സഞ്ജയന്‍
പരബ്രഹ്മജിയെപ്പോലും വക്കാണിച്ചു നടന്നുപോല്‍!
ഒരു നാളഥ ശുണ്ഠിക്കു ’നോബല്പ്രൈസു’ ലഭിച്ചവന്‍-
ദുര്‍വാസാവു-കടന്നെത്തി ഗന്ധര്‍വ്വനഗരത്തിലും
താടിക്കാരന്റെ പിന്നാലെപ്പതിനായിരമാളുകള്‍
ഭക്ഷണാര്‍ത്ഥം നടക്കുന്നൂ ശിഷ്യരെന്നു നടിച്ചഹോ
ഈ ഘോഷയാത്ര ഗന്ധര്‍വ്വമിഠായിത്തെരുവീഥിയില്‍
എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കു വല്ലാത്തോരേക്സിഡെന്റു ബഭൂവ ഹി
നടുറോട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന പഴത്തൊലി ചവിട്ടിപോല്‍
മുനീശ്വര;നുടന്‍തന്നെ വഴുതിപ്പാഞ്ഞു പോയിപോല്‍ ³
ശരം പോകുന്നപോല്‍ നേരെച്ചെന്നു ദുര്‍ഗന്ധി ഗട്ടറില്‍
നിപതിച്ചു മഹായോഗി: വിധിയാര്‍ക്കു തടുത്തിടാം?
ഗുരുകോപം ഭയപ്പെട്ടു ചിരിനിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കയാല്‍
എണ്ണായിരത്തില്‍ ചില്വാനം ശിഷ്യര്‍ വീര്‍പ്പറ്റു വീണുപോയ്
ഗന്ധര്‍വ്വ ’ഡെയിലി ടൈംസി’ ന്റെ സ്വന്തം റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ സഞ്ജയന്‍
ഇക്കാഴ്ച കണ്ട നേരത്തു-ശേഷമെന്തിനു ചൊല്‍വു ഞാന്‍
ധിക്കാരത്തിന്റെ കൂടായ സഞ്ജയന്‍ സര്‍വവും തദാ
വിസ്മരിച്ചു നിരത്തിന്മേല്‍ വീണുരുണ്ടു ചിരിച്ചുപോല്‍
ചിരി-കോളറപോലേറ്റം പകരുന്നൊരു സാധനം
തങ്ങളേയും പിടിച്ചേക്കാമെന്നു പേടിച്ചു മാമുനേ,
ഓട്ടം തുടങ്ങി ഗന്ധര്‍വ്വപബ്ലിക്കും ശിഷ്യസംഘവും
ബാന്റുകാരും നിരന്നുള്ള യക്ഷകിന്നരവര്‍ഗ്ഗവും
ഒടുക്കം രണ്ടുപേര്‍ മാത്രം ബാക്കിയായെന്റെ നാരദ:
വികൃതിസ്സഞ്ജയന്‍ റോട്ടില്‍; ഗട്ടറില്‍ കുപിതന്‍ മുനി
’ടോപ്ടുബോട്ടം’ ചളിയണിഞ്ഞെഴുന്നേല്‍ക്കവേ മാമുനി
സഞ്ജയന്റെ മഹാഹാസം മുഴങ്ങീ സര്‍വ്വദിക്കിലും
യോഗനിദ്രയിലാണ്ടുള്ള വിഷ്ണുകൂടിയുണര്‍ന്നുടന്‍
കാപ്പികിട്ടാഞ്ഞു തന്‍കുട്ടിപ്പട്ടരോടു കയര്‍ത്തുപോല്‍
ഹസന്തം സഞ്ജയം ദൃഷ്ട്വാ മുനീന്ദ്രോ ലിപ്തകര്‍ദ്ദമ:
വിവൃദ്ധമന്യുജം വഹ്നിം സസര്‍ജ കില നാരദ ⁴
അത്തീയ്യി-ലപ്പുറം ഞാനെന്തോതുമെന്‍ പൊന്നുനാരദ!
പാവം പീ.യെസ്സു പാളീസ്സായ് വിശര്‍ത്തേറ്റം വിളര്‍ത്തുപോയ്

പദ്യം ചമച്ചു മടുത്തതിനാല്‍ കഥാശേഷം സംക്ഷേപിച്ചു ഗദ്യത്തില്‍ പറയുന്നു — തദനന്തരം, ആപാദചൂഡം ചളിപുരണ്ട് കോപകഷായിതനേത്രനായ ഭഗവാന്‍ ദുര്‍വ്വാസാവാകട്ടെ, മുന്‍‌ ചൊന്ന കോപാഗ്നിയില്‍, കനലിലിട്ട നേന്ത്രപ്പഴമെന്നോണം വെന്തുനീറുന്ന സഞ്ജയനെ നോക്കി ഇത്ഥം ബഭാണ:

“മൂഢാത്മാവേ, തപോധനനായ എന്റെ മാഹാത്മ്യമറിയാതെ എനിയ്ക്കു പറ്റിയ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് ചിരിക്കുവാന്‍ മുതിര്‍ന്ന നിന്നെ ഞാനിതാ ശപിയ്ക്കുന്നു; ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദിഘട്ടത്തില്‍ നീ മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ചെന്നു ജനിയ്ക്കും. കേരളത്തിലെ നരകമെന്നു കുപ്രസിദ്ധമായ ഒരൗ മുനിസിപ്പാലിറ്റിയില്‍ നീ കുറെക്കാലം താമസിച്ച് അവിടത്തെ കൊതുകടിയേറ്റും പൊടിഭക്ഷിച്ചും കഷ്ടപ്പെട്ട് അവശനായി ബുദ്ധിമുട്ടും. നിന്റെ വിനയമില്ലായ്മയും പരിഹാസബുദ്ധിയും കരിക്കട്ടയുടെ കറുപ്പു പോലെ, കാഞ്ഞിരിക്കായയുടെ കയ്പുപോലെ, എന്റെ ദേഹത്തില്‍ പുരണ്ട ഈ ചളിയുടെ ദുര്‍ഗന്ധം പോലെ, നിന്നെ വിട്ടുപിരിയാതെ പറ്റിക്കിടക്കും. ഈ ദുര്‍ഗ്ഗുണങ്ങള്‍ ഹേതുവായി ഗവര്‍മ്മെണ്ടും നാട്ടുകാരും, ജസ്റ്റിസ്സു കക്ഷിയും സോഷ്യലിസ്റ്റു കക്ഷിയും, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകാലങ്ങളില്‍ പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്ന എണ്ണമില്ലാത്ത മറ്റു കക്ഷിക്കാരും, കക്ഷികളില്‍ പെടാത്തവരും പണ്ഢിതന്മാരും പാമരന്മാരും, സാഹിത്യവിപ്ലവക്കാരും വനിതാസംഘങ്ങളും അധികൃതന്മാരും അനധികൃതന്മാരും, സനാതനികളും, അധ:കൃതരും മഹാകവികളും, ചില്ലറക്കവികളും, യുക്തിവാദികളും, ഡിസ്ട്രിക്ട് ബോര്‍ഡ് പ്രസിഡണ്ട് മുതലായ അധൃഷ്യമാന്യന്മാരും, എനിയ്ക്കു കുറ്ച്ചു തിരക്കുള്ളതിനാല്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍പ്പാന്‍ സമയമില്ലാത്ത ഭൂലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാ വര്‍ഗ്ഗക്കാരും സംഘക്കാരും, അഭിപ്രായക്കാരും, നേതാകന്മാരും നീതിമാന്മാരും, നിന്നെ വെറുത്തു, ദുഷിച്ചു, ശപിച്ചു, മുടിച്ചു, ലൂട്ടിമസ്സാക്കും.!”

മനുഷ്യനായി ജനിച്ച് ഒരു ചിരിയെങ്കിലും ചിരിച്ച് മരിയ്ക്കണമെന്നു ചിരകാലമായി ആശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സഞ്ജയനാകട്ടെ, ശാപമോക്ഷത്തിനൊന്നും ഹര്‍ജി അയയ്ക്കുവാന്‍ മിനക്കെട്ടില്ല. പക്ഷെ അച്ഛന്‍ ഇച്ഛിച്ചതും വൈദ്യന്‍ കല്‍പ്പിച്ചതും ഒന്നുതന്നെയാണെന്നുള്ള കഥ സഞ്ജയന്‍ ആ മഹാകോപിയോട് മിണ്ടിയതുമില്ല; വ്യസനം അഭിനയിച്ച് അവിടെ നിന്നു പോവുകയാണുണ്ടായത്. അങ്ങിനെ നിങ്ങളുടെ പി. എസ്സ്.

ചങ്ങലംപരണ്ടയില്‍ ചൊല്‍ക്കൊണ്ട പാറപ്പുറ-
ത്തിങ്ങനെ പിറന്നുപോല്‍ മാനുഷവേഷം ധൃത്വാ!

തലയിലെഴുത്തങ്ങുന്നേ, തലയിലെഴുത്ത്!!

¹ ഈ ഉപന്യാസം 1935 ജനുവരി 9-ആം നുവത്തെ കേരളപത്രികയില്‍നിന്നു ചില്ലറഭേദഗതികളോടു കൂടി സഞ്ജയന്‍ 1-ആം പു. 6-ആം ലക്കത്തില്‍ പകര്‍ത്തിയതാണ്.

² ”ഗന്ധര്‍വാണാം ചിത്രരഥ: സിദ്ധാനാം കപിലോ മുനി:” ഗീത 26

³ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സിന്നു കീഴെയുള്ള കുട്ടികള്‍ മാത്രം ചിരിച്ചാല്‍ മതി!

⁴ ഈ ഭയങ്കര ശ്ലോകത്തെ തര്‍ജ്ജമ ചെയ് വാന്‍ ധൈര്യംപോരാതെ അപ്പടി എടുത്തു ചേര്‍ത്തിരിക്കുകയാണ്.