കേരളത്തിൽ തൊട്ടുമുമ്പു് കഴിഞ്ഞ പ്രളയം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നില്ല, അതിനും കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു് മുമ്പു് മാത്രമാണു് ഞാൻ നാട്ടിൽ നിന്നും പോരുന്നതു്. പിന്നെ മഴ വന്നു, കോരിച്ചൊരിഞ്ഞു. ആ സമയം, എന്റെ സ്കൂൾ ചങ്ങാതി, പകലും രാത്രിയും പെയ്യുന്ന മഴയുടെ രണ്ടു വീഡിയോകൾ അയച്ചു തന്നു. ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു: മഴ, അതിന്റെ സ്വന്തം ശബ്ദത്തിലാണു് കഴിയുന്നതു്. ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നാണു് അതു് പുറത്തിറങ്ങുന്നതു്. പല രൂപത്തിൽ, ആദ്യാവസാനം ഒരു ‘പെർഫോമറെ’ പോലെ.
എന്നാൽ, ഇതിനും മുമ്പേ, കഴിഞ്ഞ ജൂണിൽ, മഴയുടെ ഒരു ലാഞ്ഛനയുമില്ലാത്ത മറ്റൊരു രാജ്യത്തു് പാർക്കുന്ന ഞാൻ ഒരു നാടകമെഴുതിയിരുന്നു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ ചൂടുള്ള ദിനങ്ങളിലായിരുന്നു, കുവൈത്ത്. സൂര്യനെ നേരിട്ടു തൊടുന്ന പോലെ പൊള്ളുന്ന പകൽ, ആ ഉഷ്ണം രാത്രി കഴിയും വരെയും നീണ്ടു. പകൽ പലപ്പോഴും അമ്പതു ഡിഗ്രിക്കു് മുകളിലേക്കു് പോയി. പക്ഷെ, ഞാൻ എഴുതിയ നാടകം, ദുരന്തംപോലെ കടന്നുപോയ ഒരു വെള്ളപ്പൊക്കത്തെപ്പറ്റിയും. പ്രളയത്തിനുശേഷം, ഒഴുക്കിൽ മരിക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു തെണ്ടിയും അയാൾക്കു് തുണയായി ഇരിക്കുന്ന ദൈവത്തെപ്പറ്റിയും ആയിരുന്നു, അതു്. നാടകത്തിനു ‘വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ’ എന്നു് പേരും ഇട്ടു. തകഴിയുടെ കഥയുടെ പേരും ഓർത്തു.
നാടകം, ഞാൻ എഴുത്തുകാരിയും നാടക പ്രവർത്തകയുമായ സുഹൃത്ത്, യമയ്ക്കു് വായിക്കാൻ അയച്ചു കൊടുത്തു. മകൾക്കും അയച്ചു കൊടുത്തു. ആ സമയം എഴുതിയ ഒരു കവിതയിലും ഒരു കഥയിലും ഇതാ ഇപ്പോൾ ഈ നാടകത്തിലും ‘ദൈവം’ വീണ്ടും വീണ്ടും വരുന്നുവല്ലോ എന്നു് മകൾ കളി പറഞ്ഞു. ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം, ഞാൻ അതുവരെയും കാണാത്ത ഒരു മഴ, എന്നെയും, ഈ നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ പോലെ, നനയാൻ തെരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു. പട്ടാമ്പിയിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ വീടിനു ചുറ്റും വെള്ളം പൊന്തിയിരുന്നു, പട്ടാമ്പി പാലം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു, ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ എല്ലാവരും പഠിച്ചിരുന്ന സ്കൂൾ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പ് ആയി മാറിയിരുന്നു. പ്രളയം വന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ വയസ്സായ അമ്മയെ കസേരയിൽ ഇരുത്തി വെള്ളത്തിലൂടെ നീങ്ങുന്ന രണ്ടു പേർക്കു് ഒപ്പം കഴുത്തോളം വെള്ളത്തിൽ ഇന്നു് ഞാനും ഞങ്ങളുടെ വീടു് വിട്ടു എന്നു് അതേ സ്കൂൾ സുഹൃത്തു് ഫോണിൽ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്തു്, തൂതയുടെ കരയിലാണു് അയാളുടെ വീടു്. പുഴ അയാളുടെ വീട്ടിലേക്കും ചെന്നു.
ഈ നാടകത്തിൽ, വെള്ളത്തിലേക്കു് പിടിവിട്ടു വീഴുന്ന ദൈവവും തെണ്ടിയുമുണ്ടു്. അതേ വീഴ്ച, മുഖത്തേയ്ക്കു് തെറിയ്ക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾക്കൊപ്പം, ഞാൻ ഇതേ ദിവസങ്ങളിൽ പല തവണ കണ്ടു. എഴുത്തിനു് പ്രവചനാത്മകമായ എന്തെങ്കിലും റോൾ, അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയൊരു പരിവേഷം, aura, ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ആളല്ല ഞാൻ. എഴുത്തും, ജീവിതത്തെപ്പോലെ, നശ്വരതയുടെ കലയാണു് എന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. അപ്പോഴും, അതു് നമ്മെ യാദൃച്ഛികതകൾകൊണ്ടു് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇപ്പോൾ ഓർക്കുമ്പോൾ, കഠിനമായ ഉഷ്ണമോ, ഉള്ളു് തെളിയാത്ത സങ്കടമോ, ഊളിയിട്ടുപോയ സ്ഥലമാകാം ഈ നാടകം. അതും ഹതാശമായിത്തന്നെ.
കരുണാകരൻ
15/09/18
കഥാപാത്രങ്ങൾ
തെണ്ടി
ദൈവം
രക്ഷാപ്രവർത്തകർ – 2
സമയം
കഠിനമായ ഒരു പ്രളയക്കെടുതിയിൽ.
ഒരു വൈകുന്നേരം.
അസ്തമനത്തിനു തൊട്ടു മുമ്പു്.
നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന വെള്ളം. ഒലിച്ചുപോകുന്ന മൃഗങ്ങളും മരങ്ങളും വസ്തുക്കളും. വെള്ളത്തിൽ
മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കരയിലെ കുറച്ചു സ്ഥലം. മറിച്ചിട്ട ഒരു തോണിപോലെ. ആ കരയിൽ,
വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാൻ കയറിയിരിക്കുന്ന രണ്ടു പേർ. തെണ്ടിയും ദൈവവും.
രണ്ടുപേരും മഴയിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരിക്കുന്നു. കാറ്റു് വീശുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടു്. ഇടയ്ക്കു് തെണ്ടി
ദൈവത്തെ നോക്കുന്നുണ്ടു്. ചിലപ്പോൾ ഇഷ്ടത്തോടെ. ചിലപ്പോൾ ഭയത്തോടെ.
പശ്ചാത്തലത്തിൽ വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. എപ്പോഴെങ്കിലും ചില നിലവിളികൾ. ചിലപ്പോൾ
മനുഷ്യരുടെ. ചിലപ്പോൾ മൃഗങ്ങളുടെ. ചിലപ്പോൾ പക്ഷികളുടെ.
(തെണ്ടിയെ നോക്കുകമാത്രം ചെയ്യുന്നു)
നിശബ്ദത
(പെട്ടെന്നു് ദൈവം വെള്ളത്തിൽ നിന്നു് തന്റെ ഒരു കാൽ ഉയർത്തുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞുടുപ്പു് കാലിൽ തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പൂക്കൾ നിരന്ന ഒരു പുള്ളിയുടുപ്പു്. കാലിൽ വെച്ചുതന്നെ ദൈവം ഉടുപ്പു് ഉയർത്തുന്നു. തെണ്ടി അതുതന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണു്. ദൈവം കുറച്ചുകൂടി ഉയരത്തിലേക്കു് കാലിൽ ഉടുപ്പു് ഉയർത്തുന്നു. ഉടുപ്പു് കൈകളിൽ എടുക്കുന്നു. വിടർത്തി പിടിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമാവുന്നു. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി കേൾക്കുന്നു. തെണ്ടി ഞെട്ടലോടെ നാലുപാടും നോക്കുന്നു. മേല്പ്പോട്ടും നോക്കുന്നു. ദൈവം കുനിഞ്ഞു്, ഉടുപ്പു് വെള്ളത്തിലേക്കു് ഇടുന്നു, ഉടുപ്പു് ഒഴുകി പോകുന്നു.)
നിശബ്ദത
നിശബ്ദത
(ദൈവവും തെണ്ടിയും ദുഃഖിതരെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു.)
വെള്ളം ഒഴുകുന്ന ശബ്ദത്തിനു മീതെ ഒരു കാക്ക കരഞ്ഞുകൊണ്ടു് പറന്നു പോകുന്നു. തെണ്ടിയും ദൈവവും
ആകാശത്തേയ്ക്കു് നോക്കുന്നു. കാക്ക കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു പോകുന്നതുവരെയും നോക്കുന്നു.
(ദൈവവും ചുറ്റും നോക്കുന്നു. ദൈവം തെണ്ടിയുടെ അരികിലേക്കു് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങി ഇരിക്കുന്നു.)
(വീണ്ടും ഒരു കാക്ക കരഞ്ഞുകൊണ്ടു് പറന്നു പോകുന്നു. രണ്ടു പേരും മേൽപ്പോട്ടു നോക്കുന്നു. കാക്ക കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു പോകുന്നതുവരെയും നോക്കുന്നു. പെട്ടെന്നു് തന്റെ കാലിൽ ആരോ പിടിച്ചു വലിച്ചപോലെ ദൈവം വീഴാൻ പോകുന്നു. തെണ്ടി ദൈവത്തെ കടന്നു പിടിക്കുന്നു. വീഴാതെ നോക്കുന്നു.)
(രണ്ടുപേരും അങ്ങോട്ടു് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.)
(രണ്ടുപേരും തിരിച്ചു് അങ്ങോട്ടു് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.)
നിശബ്ദത
(തെണ്ടി ഒരു ഞെട്ടലോടെ ദൈവത്തെ നോക്കുന്നു. പിന്നെ, പതുക്കെ, കഠിനമായ സത്യംപോലെ അതു് മനസ്സിലാക്കുന്നു.)
നിശബ്ദത
(തെണ്ടി പതുക്കെ തല താഴ്ത്തുന്നു. ദൈവം തെണ്ടിയുടെ തലയിൽ തടവുന്നു. തെണ്ടി പതുക്കെ തല ഉയർത്തി
ആകാശത്തേയ്ക്കു് നോക്കുന്നു. എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുന്നു. ചുറ്റും നോക്കുന്നു. വെളിച്ചമകലാൻ തുടങ്ങുന്ന നേരം
കാണുന്നു. തളർന്നപോലെ ഇരിക്കുന്നു. പിന്നെ, പതുക്കെ, ഒരു പാട്ടു് മൂളാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരു പഴയ ഹിന്ദി ഗാനം.
പ്രണയമോ വിരഹമോ പറയുന്നതു്. അടുത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ എല്ലാം മറന്നു് പാട്ടു് പാടാൻ തുടങ്ങുന്നു. ദൈവവും
പാട്ടു് ആസ്വദിക്കുന്നു. കാലുകൾ വെള്ളത്തിലിട്ടു് കുട്ടികൾ കളിയ്ക്കുന്നപോലെ രണ്ടുപേരും കളിക്കുന്നു. പാട്ടു്
കഴിയുമ്പോൾ ദൈവം തെണ്ടിയെ അനുമോദിക്കുന്നു. അസ്സലായിരുന്നു എന്നു് ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നു. തെണ്ടിയുടെ
കണ്ണുകളിലെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊടുക്കുന്നു.)
(പെട്ടെന്നു് എന്തോ അബദ്ധം പറഞ്ഞപോലെ വായ പൊത്തുന്നു. പിന്നെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. ചിരി
അടക്കുന്നു. ദൈവം അതു് കൌതുകത്തോടെ കാണുന്നു. തെണ്ടി കാണിച്ചതു് എല്ലാം ദൈവം അതേപോലെ
അനുകരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.)
(ദൈവം പുഞ്ചിരിക്കുന്നു)
(തെണ്ടി തന്റെ തൊണ്ട ശരിയാക്കി പാട്ടു് മൂളുന്നു. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വരി. വീണ്ടും തൊണ്ട ശരിയാക്കുന്നു. ആദ്യം പാട്ടിന്റെ അർത്ഥം, വളരെ ചുരുക്കി, പറയുന്നു. വീണ്ടും തൊണ്ട ശരിയാക്കുന്നു. പിന്നെ പാട്ടു് ഓരോ വരിയായി പാടുന്നു. ദൈവവും പാട്ടു് കേട്ടു് അതേപോലെ പാടാൻ തുടങ്ങുന്നു. തെറ്റാതെത്തന്നെ പാടുന്നു. പിന്നെ രണ്ടുപേരും കൂടി പാടാൻ തുടുങ്ങുന്നു. ഇതിനിടയിൽ രണ്ടുപേരും മാറി ആകാശത്തേയ്ക്കും താഴെ വെള്ളത്തിലേക്കും രണ്ടു ദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കുന്നുണ്ടു്.
ഒരു സമയം, ഒരു വലിയ കാറ്റു് അവരെ കടന്നുപോകുന്നു. രണ്ടുപേരും ഉലയുന്നു. തെണ്ടി പിടി വിട്ടു്
വെള്ളത്തിലേക്കു് വീഴുന്നു. പിറകെ ദൈവവും വെള്ളത്തിലേക്കു് ചാടുന്നു. രണ്ടുപേരും മുങ്ങിപ്പൊന്തുന്നു. ദൈവം
തെണ്ടിയെ രക്ഷപ്പെടുത്തി വീണ്ടും അതേ സ്ഥലത്തു് ഇരുത്തുന്നു. പിറകെ ദൈവവും കയറി ഇരിക്കുന്നു. രണ്ടു
പേരും ഭയന്നിരിക്കുന്നു.)
നിശബ്ദത
(ദൈവം പാട്ടു് പാടാൻ തുടങ്ങുന്നു. അതേ പാട്ടു്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ രണ്ടുപേരും മാറി മാറി തമ്മിൽ തമ്മിൽ നോക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ രണ്ടുപേരും ആകാശത്തേയ്ക്കും താഴെ വെള്ളത്തിലേക്കും നോക്കുന്നു. പാട്ടു് അവസാന വരികളിലേക്കു് അടുക്കുന്നതിനൊപ്പം അരങ്ങിൽ ഇരുട്ടു് പരക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. പിന്നെ പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടാകുന്നു. ഇപ്പോൾ പാട്ടിന്റെ വരികൾ രണ്ടുപേരുംകൂടിയാണു് പാടുന്നതു്. പിന്നെ എല്ലാം പതുക്കെപ്പതുക്കെ നിശ്ചലമാകുന്നു.)
നിശബ്ദത.
അരങ്ങിൽ പൂർണമായും ഇരുട്ടു് പരക്കുന്നു.
(ഇപ്പോൾ ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. അതു് രക്ഷാപ്രവർത്തകരുടെ എന്നു് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു.
ടോർച്ചുകൾ മിന്നുന്നു. വെള്ളത്തിലൂടെ എന്നപോലെ നീന്തി വരുന്ന രണ്ടു പേർ. രണ്ടു നിഴലുകൾ പോലെ. ഒരു
സമയം വെളിച്ചം മുമ്പു് നാം കണ്ട അതേ സ്ഥലത്തെ കാണിക്കുന്നു, അവിടെ തങ്ങി നിൽക്കുന്നപോലെ ഒരു
ശവത്തെ കാണിക്കുന്നു. ശവത്തിന്റെ മുഖം കാണിക്കുന്നു. വെളിച്ചം കെടുന്നു.)
(വീണ്ടും ടോർച്ച് കത്തിക്കുന്നു. വീണ്ടും ആ സ്ഥലവും ശവവും കാണുന്നു. ഇപ്പോൾ വെളിച്ചം ശവത്തെ
ഉഴിയുന്നപോലെ കാണിക്കുന്നു. പിന്നെ കെടുന്നു.)
(ഇരുട്ടിൽ ശവം വെള്ളത്തിലേക്കു് വലിച്ചിടുന്ന ശബ്ദം. ഒരുപക്ഷേ, ഒരു ചെറിയ കല്ലു് വീഴുന്നപോലെ മാത്രം… ഒന്നു് രണ്ടു തവണകൂടി വെളിച്ചം മിന്നുന്നു. പിന്നെ എല്ലാം നിശബ്ദമാവുന്നു. വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദവും.)
പതുക്കെ വെളിച്ചം വരുന്നു.
അടുത്ത പ്രഭാതം പോലെ.
അരങ്ങിൽ അതേ സ്ഥലം, പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ നമുക്കറിയാം അതൊരു പഴയ തോണിയാണു്, തോണിയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണക്കാൻ ഇട്ടിരിക്കുന്നു… പല പ്രായങ്ങളിൽ ഉള്ള ആളുകളുടെ… ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും… കുട്ടികളുടെയും… നഗ്നനായ ഒരാൾ, തോണിയുടെ ഒരറ്റത്തു് അരങ്ങിനു പുറംതിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു… കുറച്ചു നേരം… അയാൾ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തുമ്പോൾ, പെട്ടെന്നു്, വെളിച്ചം കെടുന്നു.
കർട്ടൻ
സി. എസ്. വെങ്കിടേശ്വരൻ
“ഇപ്പോൾ ഓർക്കുമ്പോൾ കഠിനമായ ഉഷ്ണമോ, ഉള്ളു് തെളിയാത്ത സങ്കടമോ, ഊളിയിട്ടുപോയ സ്ഥലമോ ആകാം ഈ നാടകം. അതും ഹതാശമായിത്തന്നെ… ” എന്നു പറഞ്ഞാണു് ഈ ലഘുനാടകത്തോടൊപ്പമുള്ള ആമുഖക്കുറിപ്പു് കരുണാകരൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതു്. കഠിനമായ ഉഷ്ണം, തെളിയാത്ത സങ്കടം, ഊളിയിട്ടുപോയ സ്ഥലം—ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങളും ഒരു പക്ഷേ, കരുണാകരന്റെ രചനാജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ പടുതികളാണു്, അല്ലെങ്കിൽ അതിലേക്കുള്ള വാതിലുകളാണു്—പലതരം ഉഷ്ണങ്ങൾ—പാരിസ്ഥിതികവും രാഷ്ട്രീയവും നൈതികവും വൈകാരികവും ആയവ—കരുണാകരന്റെ രചനാലോകത്തെ ചൂടുപിടിപ്പിക്കുന്നു, വിയർപ്പിക്കുന്നു… ഒരിക്കലും തെളിയാത്ത സങ്കടവും രോഷവും അഭിലാഷവും അവയിലെമ്പാടുമുണ്ടു്—നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ യൌവനതീക്ഷ്ണതയെക്കുറിച്ചു്, വിമോചനസ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചു്, ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചുവരാത്ത ചില ജീവിതസന്ദർഭങ്ങളെക്കുറിച്ചു്, കൈവിട്ടുപോയ സ്നേഹാവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചു്…
ഇവ രണ്ടിനെയും—കാലത്തെയും സന്ദർഭത്തെയും, അല്ലെങ്കിൽ ജീവ/ദേശചരിത്രത്തെയും അനുഭവലോകങ്ങളെയും—കരുണാകരൻ ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്നതു് പലതരം പലതലം സ്ഥലരാശികളിൽ പലരീതിയിൽ ഊളിയിട്ടുകൊണ്ടാണു്—ചിലപ്പോൾ ഉറഞ്ഞും മറ്റുചിലപ്പോൾ ഉറച്ചും എപ്പോഴും ഖനനം ചെയ്തുമൊക്കെയുള്ള അത്തരം അപഥസഞ്ചാരങ്ങളിലൂടെയാണു് കരുണാകരന്റെ ആഖ്യാനങ്ങൾ നമ്മിലെത്തുന്നതു്. ഈ നാടകത്തിലും അത്തരം പലതരം സ്ഥലകാല, സ്ഥലജല, മനുഷ്യദൈവ, ദുരന്ത-വിമോചന അടരുകൾ ഇടയുന്നതും ഇടകലരുന്നതും കാണാം.
ദൈവമല്ലാതെ ആരും കൂട്ടില്ലാത്ത, കുത്തിയൊഴുകുന്ന പ്രളയ ജലത്തിനരികെ, ആരെയും രക്ഷിക്കാനാവാതെ, തണുത്തുവിറച്ചു നമ്മൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ, മുന്നിലൂടെ പറന്നുപോകുന്ന കാക്കകളെപ്പോലെ, ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ടൊലിച്ചുപോകുന്ന കുഞ്ഞുടുപ്പുകളെപ്പോലെ, മരണമെന്ന, അസ്തമയമെന്ന ഉറപ്പുകൾക്കുമുമ്പിൽ പാടുന്ന/പാടിപ്പോകുന്ന ഹതാശമായ ആ പ്രണയഗാനം പോലെ ഒടുവിൽ നമ്മൾ കാണുന്ന ആ തോണിയിൽ ഉണക്കാനിട്ട ഉടുപ്പുകൾ പോലെ എന്തോ ചിലതു് നമ്മെ ഒരുനൊടിയിട എവിടേക്കൊക്കെയോ മോചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടു്, എങ്ങിനെയൊക്കെയോ സ്പർശിക്കുന്നുണ്ടു്.
അതായിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ കരുണാകരന്റെ എഴുത്തു് ചെയ്യുന്നതും.
കഥാകൃത്തു്, നോവലിസ്റ്റ്, കവി, നാടകകൃത്തു്. പാലക്കാടു് ജില്ലയിലെ പട്ടാമ്പി സ്വദേശി. പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കൃതികൾ മകരത്തിൽ പറഞ്ഞതു് (കഥകൾ – പാഠഭേദം), കൊച്ചിയിലെ നല്ല സ്ത്രീ (കഥകൾ – സൈൻ ബുക്സ്), പായക്കപ്പൽ, (കഥകൾ – ഡി. സി ബുക്സ്), ഏകാന്തതയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടല്ലേ ഉള്ളു (കഥകൾ – ഡി. സി. ബുക്സ്), അതികുപിതനായ കുറ്റാന്വേഷകനും മറ്റു് കഥകളും (കഥകൾ – ഡി. സി. ബുക്സ്), പരസ്യജീവിതം (നോവൽ – ഡി. സി. ബുക്സ് ), ബൈസിക്കിൾ തീഫ് (നോവൽ – മാതൃഭൂമി ബുക്സ്), യുദ്ധകാലത്തെ നുണകളും മരക്കൊമ്പിലെ കാക്കയും (നോവൽ – ഡി. സി. ബുക്സ്), യുവാവായിരുന്ന ഒൻപതു വർഷം (നോവൽ – ഡി. സി. ബുക്സ്), യക്ഷിയും സൈക്കിൾ യാത്രക്കാരനും (കവിതകൾ – ഗ്രീൻ ബുക്സ്), ഉടൽ എന്ന മോഹം (ലേഖനങ്ങൾ – ലോഗോ ബുക്സ്). “യുവാവായിരുന്ന ഒൻപതു വർഷം” എന്ന നോവലിനു് ഹൈദരാബാദിലെ നവീന കലാസാംസ്കാരിക കേന്ദ്രത്തിന്റെ “ഒ. വി. വിജയൻ പുരസ്കാരം” ലഭിച്ചു. കുവൈറ്റിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.
കലിഗ്രഫി: എൻ. ഭട്ടതിരി
ചിത്രീകരണം: കരുണാകരൻ
Title: Vellappokkaththil (ml:
വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ).
Author(s): Karunakaran.
First publication details: Sayahna
Foundation; Trivandrum, Kerala; 2020-08-11.
Deafult language: ml, Malayalam.
Keywords: Drama, Karunakaran,
Vellappokkaththil, കരുണാകരൻ, വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ, Open Access Publishing, Malayalam,
Sayahna Foundation, Free Software, XML.
Digital Publisher: Sayahna
Foundation; JWRA 34, Jagthy; Trivandrum 695014; India.
Date: October 14, 2022.
Credits: The text of the original item is
copyrighted to the author. The text encoding and editorial notes were created and/or
prepared by the Sayahna Foundation and are licensed under a Creative Commons
Attribution By NonCommercial ShareAlike 4.0 International License (CC
BY-NC-SA 4.0). Commercial use of the content is prohibited. Any reuse of the material should
credit the Sayahna Foundation and must be shared under the same terms.
Cover: Flood in the Village, a painting by Arseny
Meshchersky (1834–1902). The image is taken from Wikimedia Commons and is
gratefully acknowledged.
Production history: Data entry: the author; Typesetter: JN Jamuna; Editor:
PK Ashok; Encoding: JN Jamuna.
Production notes: The entire
document processing has been done in a computer running GNU/Linux operating system and
TeX and friends. The PDF has been generated using XeLaTeX from TeXLive distribution 2021
using Ithal (ഇതൾ), an online framework for
text formatting. The TEI (P5) encoded
XML has been generated from the same LaTeX sources using LuaLaTeX. HTML version has been generated from
XML using XSLT stylesheet (sfn-tei-html.xsl) developed by CV Radhakrkishnan.
Fonts: The basefont used in PDF and
HTML versions is RIT Rachana
authored by KH Hussain, et al., and maintained by the Rachana Institute of Typography. The font
used for Latin script is Linux
Libertine developed by Phillip Poll.
Web site: Maintained by KV Rajeesh.